AZ-artikel (na de wedstrijd AZ-Sporting)

Alleen de regen spoelt tranen AZ-fans weg
van onze verslaggever ERIC KORVER
alkmaar-Een verdwaald plukje Portugese supporters dwaalt over het Waagplein. De uitbaters van de plaatselijke horeca hebben de deuren net geopend op de dag van de veelbesproken halve finale van de Uefacup tussen AZ en Sporting Lisabon. De terrassen zijn nog slechts voor een klein deel bezet. Voor de meeste AZ-volgers is het nog te vroeg, maar maar niet voor iedereen. ,,Normaal blijf ik langer thuis, maar nu moest ik weg, de spanning kwijt”, verzucht Carmelo Tros in een hoekje van het terras bij café Berries.

Carmelo zoekt zijn toevlucht bij zijn vrienden van de groep waarmee hij al tientallen jaren de wedstrijden van AZ volgt. Normaal, zegt de fan uit Blokker, zijn ze met z’n zessen. ,,Maar er zijn altijd jongens van andere groepen die zich bij ons aansluiten. We zijn regelmatig met twintig man. Súper.”

Hij klokt nog eens gulzig aan z’n biertje. Het tafeltje op het terras is gevuld met vaasjes, ruim bemeten biertjes. De groep komt overal vandaan, vult Albert Vormer aan. De 30-jarige West-Fries (30) komt samen met zijn broer Johnny (28) uit Zwaag. ,,Maar er zijn mensen uit Den Helder, Heerhugowaard en andere delen van Noord-Holland.” De gemeenschappelijke deler is duidelijk: AZ. ,,In deze groep zijn we allemaal vrienden geworden. We kennen elkaar, weten wat we aan elkaar hebben”, stelt Carmelo, die met zijn 41 jaar de oudste van het stel is.

Aan de relatieve rust op het Waagplein komt in de loop van de middag een einde. Na vieren stromen de terrassen vol en komt ook binnen in de café’s de sfeer los. De groep verruilt het
terras voor het achterste gedeelte van Berries. ,,De helft van de groep stond al binnen en het is toch leuk even bij elkaar te staan”, verklaart Stefan Brakel. De 39-jarige Heerhugowaarder had ook graag naar de uitwedstrijd in Lissabon gegaan. ,,We hebben lang getwijfeld, maar alles bij elkaar is het toch duur elke keer. We hebben het laten lopen in de hoop dat we nóg een keer naar Lissabon moeten.”

De middag gaat over in de vroege avond. De sfeer wordt uitbundiger, terwijl de spanning stijgt. ,,Ik stond vanmorgen al op met zenuwen, en dat is niet beter geworden. Ik ben er erg mee bezig”, zegt Carmelo. Zweetdruppeltjes parelen van zijn voorhoofd, zijn shirt is doordrenkt met bier.

De temperatuur stijgt, de stemming ook. De geur van bier en zweet gaat overheersen. AZ-liederen galmen door de kroeg, druipende bierglazen worden over de hoofden van de menigte getild. ,,Fantastisch”, zegt Heerhugowaarder Onno van Leijen. ,,Ik heb al vaak zoiets meegemaakt, maar zoals nu is het nooit geweest. Zó druk, zó’n sfeer, fantastisch. Dit moet de mooiste wedstrijd worden die ik ooit van AZ heb meegemaakt.” En hij heft nog maar eens een strijdlied aan.

Half acht. De groep worstelt zich naar buiten achter de brede rug van Albert. Tijd om te eten. Maar dat valt niet mee. De snackbar op het Hofplein is vol, het aanbod schaars. Verder dan maar, richting stadion. Maar de enige uitspanning die nog wordt aangedaan levert slechts nóg een rondje bier op. Dan maar geen eten.

Marcel Tennum (26) uit Den Helder schiet onderweg een Portugees aan. Met handen en voeten maakt hij duidelijk dat hij een sjaaltje wil ruilen. Met succes. ,,Ik had er twee meegenomen, kon ik deze ruilen”, zegt hij voldaan.

Albert schaft vlakbij het stadion nog een Sporting-sjaaltje aan bij een Portugese venter. Slechts vijf eurootjes. ,,Daar krijg je ze hier echt niet voor”, stelt hij vast.

Even later schuiven ze aan in de rij voor de Molenaar-tribune. Vak MO10. Nerveus, maar hoopvol. ,,Ze moeten het halen, ja toch?”, zegt Maaike Molenaar (25) uit Benningbroek. ,,Ik wil naar Lissabon, die finale zien. Dat zou nog eens fantastisch zijn.”

Ze lijken op hun wenken te worden bediend door Perez. MO10 ontploft. ,,Nu gaan we door”, schreeuwt Albert. Hij krijgt geen gelijk. De Portugese treffer vlak voor rust tempert de vreugde. Nu wordt het moeilijk, weten ze. Maaike: ,,Maar we gaan er drie maken, dat weet ik zeker.”

Ze weet nog niet half hoe gelijk ze krijgt, maar ook niet hoe weinig die drie treffers waard zijn. Vak MO10 is elf bange minuten in extase. Zingt, danst, host en schreeuwt. Maar uiteindelijk is er slechts treurnis. Een toevalstreffer lijkt het, wéér in blessuretijd. Maar wel eentje die een dikke streep door de finale zet. Geen weerzien met Lissabon, geen finale.

Volwassen mannen verbergen vol ongeloof het hoofd in de handen, zoeken steun bij elkaar. ,,Dit”, stamelt Maaike als ze haar weg zoekt in de Alkmaarse nacht, ,,duurt wel even voor het is verwerkt.” Ze laat haar tranen de vrije loop. Alleen de regen spoelt ze weg.

About Maaike

Besides my travelblog on https://maaikie14.wordpress.com, I have another website with various articles on http://thecuriousbutterfly.com. See you on either one or both of them!
This entry was posted in Hobby. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s