My Son (uitspreken als mi son :-P)

Zo, net weer mijn buikje volgegeten voor slechts 3 euro (en dan bedoel ik ook echt vol!)…
 
Vanmorgen op tijd mijn bed uit, even douchen, aankleden, en naar het ontbijtbuffet. Mijn kamernummer doorgegeven, ter controle dat ik ontbijt inbegrepen heb, en naar het buffet. Jummie! dat smaakt lekker zeg! Broodje kaas (je kent ze wel, die voorverpakte plakjes kaas per stuk, net plastic, maar op vakantie smaakt het wel goed… ;-)), broodje met een soort zoete pannekoek, en wat fruit toe: ananas en dragonfruit. Dit laatste is erg grappig fruit om te zien: knalroze schil en van binnen wit vruchtvlees met allemaal kleine zwarte pitjes, net als een kiwi zeg maar. De smaak is niet echt overweldigend, eerder flauwtjes, maar het vult wel goed. Daarna mijn tas gepakt in mijn kamer (uiteraard weer het fototoestel en videocamera, bijna al een uur volgefilmd!, mee) en even op de trap voor het hotel in de zon wachten tot de bus komt. Tijdens het wachten zag ik dat tegenover het hotel een soort klooster zit, met voornamelijk monniken in een grijs gewaad. Uiteraard kwam de bus niet stipt om 08.00u, maar een half uur te laat… ach, moet kunnen, ik heb geen haast… ;-)) Daarna nog een paar korte stops om andere mensen op te halen en daarna de stad uit…. lukte alleen niet zo snel, want door de troep van de tyfoon en de bijbehorende opruimwerkzaamheden (en de daarvoor bestemde flink-in-de-weg-staande vrachtwagens) kwam de bus niet overal snel langs. We hadden wel een grappige gids mee, die een paar leuke verhalen vertelde over het Vietnamese leven. Je ziet hier bijvoorbeeld veel mensen, vooral vrouwen, rondlopen met een mondkapje tegen de vervuiling (alhoewel, ik moet zeggen dat ik dat hier nog wel vind meevallen, in Hanoi zou het erger zijn) en een aantal dragen daarbij ook lange handschoenen en bedekken hun hoofd met een petje. Dit laatste doen ze om zo wit mogelijk te blijven, puur uit ijdelheid dus. Een beetje de victoriaanse tijd dus: als je wit bent ben je tenminste geen landarbeider. De gids maakte daarover nog de opmerking: the whiter I am, the more girlfriends I have….! And you tourists want to become darker, so I will be more beautiful…! hihihi! Daarbij de opmerking dat hij dus wel een van de donkere Vietnamezen was…😉 Ook vertelde hij over het trouwen in Vietnam en dat hij dus graag een meisje wilde die van een rijke familie kwam, want dat betekent een dikke buffel als bruidsschat! And a big buffalo is a very good barbecue!!! hihihi! De kleding die je hier trouwens ziet: de vrouwen van boven de 40 dragen voornamelijk een blouse, met daaronder een hemd die precies matching is met de broek… en dan dus ook nog in pyjama-kleurtjes (lichtblauw, lichtroze) en printjes (bloemetjes, beertjes)… net alsof ze over hun pyjama even een blouse hebben aan gedaan…. erg apart… Het ruikt hier overigens op straat veelal naar wierrook, dat iedereen nu aan het branden is (‘s avonds) voor dat Mid-Autumnfestival. En ik moet zeggen dat dat beter is dan afval en vleesverwerkingen… ;-)))
 
In My Son aangekomen kregen we een korte uitleg over de route die we konden volgen langs de verschillende groepen tempels en ruines. De gebouwen waren gebouwd door de Cham (ook als Champa gelezen) die zich lange tijd tegen de Chinezen bleven verzetten. Dit gebeurde in de 4e t/m de 11e eeuw (ongeveer), eerst begonnen ze met houten bouwwerken, maar die overleefden de tand des tijds en oorlogen niet. Daaran begonnen ze met het bouwen van stenen tempels (Hindu-temple-towers) en dergelijke, met speciaal op elkaar gestapelde rode stenen, dit deden ze zonder specie. Ook hadden ze mooie uithouwingen in de stenen aangebracht, zoals goden, geesten, planten en dieren. My Son is sinds ’99 een Unesco Wereld-Erfgoed. Ook was er nog een dansgroepje te zien die op muziek mooie bewegingen maakte. Uiteraard even gefilmd. Daarna gingen we met de bus weer terug richting Hoi An en stapte ik met een groepje op een gegeven moment uit de bus om op de boot te stappen. Lekker een stukje varen over de rivier. Nog even een winkeltje bezocht met prachtige houtsnijwerken en mooie stoelen (maar dat past niet in mijn backpack… ;-))) en daarna aanmeren in Hoi An. 
 
Toen ik weer terug was in het hotel heb ik even bij het zwembad gelegen en daarna ging ik bij een lief vrouwtje langs om wat mooie kleding te laten maken. Ik was er gister al langs gelopen en toen vroeg ze of ik dan ‘plies toemorrow’ langs wilde komen. Nou vooruit dan maar. Er zijn namelijk nog wel 60 andere kleding-op-maat-winkels in dit plaatsje, en geloof me, je kan er echt niet onderuit… in elke straat zijn er minstens 7 te vinden…. Ze gaf me een paar dikke ‘wehkamp’-gidsen, met de collecties van herfst-winter 06-07, zomer 06 en zo terug. Daaruit kon ik dan een model kiezen (ja, ik lijk op die blonde dame uit dat boek… en ook op die andere blonde dame ja… ;-) Maar nee, niet op Yfke Sturm… hahaha) en uit de winkel een stofje. Ze hadden allerlei mooie stofjes en wilde werkelijk alles wel voor me maken. Uiteindelijk een leuk elastisch shirtje gekozen met een mooie halslijn en een mooi blousje van een mooi kreuksatijn met een soort borduursel erop. Uiteraard volgen de foto’s hier nog van. Daarna de maten opgemeten, want het wordt uiteraard geheel op maat gemaakt. Morgenmiddag is het al klaar en dat voor slechts 15 euro! Daarna in het hotel even omgekleed en op pad voor het diner. Nou, zoals ik al zei: heel lekker gegeten voor 3 euro, heerlijk Fried Wanton, ook weer een vietnamese (streek)specialiteit. En het smaakte heerlijk… hmmm….
 
Morgen om 18.00u vertrekt mijn bus weer, ga ik weer verder naar het zuiden. Want hoewel dit wel een schattig plaatsje is, heb ik niet de behoefte om hier langer te blijven (heb ff niet zoveel zin om ook hier allerlei musea enzo te bezoeken). En dus heb ik de Open Bus weer aangegeven dat ik weer mee ga, ditmaal naar Mui Ne. Ben benieuwd hoe het daar is… Morgen overdag zal ik hier in Hoi An nog wel ff rondstruinen en wie weet wat ik dan nog tegenkom… En uiteraard mijn shirtjes halen!!!
 
 
Veel liefs en xxx,
Maaike
 
PS: Ik moet wel ff zeggen dat ik me soms wel alleen voel hoor… zo raar dat het leven daar in Nederland gewoon doorgaat zonder mij en ik hier in den verre helemaal in mijn uppie zit…😦
 
en PS II: Ik probeer ook wel wat vaker mensen foto’s van mij te laten maken, zodat ik er zelf wat vaker opsta (zelfontspanner is toch wel wat link met al die mensen eromheen, voor je het weet sta je er rennend achter de dief aan op…), maar bij sommigen heb ik echt zoiets van: ben blij dat je mijn hoofd er tenminste helemaal opgekregen hebt… maar dan wel precies voor hetgeen dat ik ook op de foto wilde hebben… tsss… nee, dan is het met mijn oog voor fotografie toch wel wat beter gesteld…
 

About Maaike

Besides my travelblog on https://maaikie14.wordpress.com, I have another website with various articles on http://thecuriousbutterfly.com. See you on either one or both of them!
This entry was posted in Reizen, Travel and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to My Son (uitspreken als mi son :-P)

  1. Mèlanie says:

    Hoi Maaike
     
    Heel erg leuk om al je belevenissen te lezen.
    Hier in Nederland/Alkmaar gaat het ook erg goed, al beleven we natuurlijk lang niet zoveel als jij.🙂
    Ik ben nog druk aan het klussen en verfen in ons nieuwe huis, maar als het goed is kunnen we over drie weken echt officieel gaan verhuizen. Ik heb er al zin in!
    Veel plezier nog daar aan de andere kant!
     
    Groetjes, Mèlanie

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s