Weeshuis Phnom Penh

Ja dat was wel even saai hoor, alleen in de bus zitten van Siem Reap naar Phnom Penh… Als je twee weken lang met een Nederlander opgetrokken hebt, is het erg gek om dan even weer niets te kunnen kletsen. Maar goed, de reis verliep weer vlot en in Phnom Penh aangekomen, wist ik direct een tuktukker eruit te pikken die me naar de Okay Guesthouse zou brengen. Was toch het makkelijkste om daar weer heen te gaan: tegenover waar de rest van de vrijwilligersorganisatie zit, en ik ben al helemaal bekend daar. En het leuke was toen ik binnenkwam, ik meteen weer een flinke smile en zwaai van Wolter kreeg. Dus daar gezellig bij gaan zitten en even gehoord hoe zijn familieleven in elkaar steekt: hij heeft een Vietnamese vrouw, waarmee hij 2 Cambodjaanse kindjes geadopteerd heeft. Leuke gezinssamenstelling dus! En ik hoorde ook dat het adopteren hier gewoon enorm makkelijk gaat, niks geen wachttijden van minimaal 5 jaar. Nee hoor, formulieren invullen, gesprekjes voeren en je kan er bijna direct eentje uitzoeken! Kijk dat is ook weer het uiterste, maar het is toch absurd dat je in Nederland zo lang moet wachten om je kinderwens in vervulling te kunnen laten gaan?? Ook omdat je ziet dat zoveel kindjes het nodig hebben om een lieve papa en mama te hebben? Tja, ik had er ook wel een stuk of wat mee willen nemen hoor, uit de weeshuizen waar ik de afgelopen dagen ben geweest. Wat een schatjes, stuk voor stuk! Maar goed, dinsdag was het nog even relaxen, boodschapjes doen en die avond even een chicken curry gegeten in de guesthouse. Tijdens het eten stond de film Beyond Border aan en daarna kwam de immer slappe Deuce Bigalow II (die voornamelijk in Amsterdam gemaakt was… slappe zooi zeg… pfff…). Gelukkig was ik Anneke weer tegengekomen (vrijwilligster) en heb ik samen met haar, Patrick (vrijwilliger), Bettina en Wolter nog even een biertje gedaan (en hoefde ik Deuce niet af te kijken… fjoew!!!).
 
Woensdag 1 november… De eerste verjaardag van thuis die ik moest missen… Paps was namelijk jarig! Jeetje dat is wel erg raar hoor… Maar goed, voor ‘s ochtends had ik met Bettina en Anneke afgesproken om te gaan ontbijten (om een uur of half elf, lekker uitgeslapen dus…) en daarna ben ik met Anneke naar het weeshuis Colt gefietst… Ja, gefietst in Phnom Penh… waar al die auto’s, brommers, tuktuks, fietsers en ander verkeer over de weg sjezen, kriskras door elkaar…. Zoals Anneke al zei (zoals in de Love is…-serie): Stoer is …. fietsen in Phnom Penh! Jeetje wat een belevenis! Linksaf de bocht om en dan gewoon links blijven rijden tot je ruimte hebt om ergens over te kunnen steken naar de goede kant van de weg… en een enorme rotonde gewoon bijna rechtdoor fietsen… alle auto’s maar om je heen te laten gaan… Was dan ook blij toen we weer een wat rustiger straatje in reden… hahaha! Maar goed, voor het eerst naar Colt. De kids waren wel net richting school, dus heb ik die amper gezien, op een paar na dan… die al wel heel blij waren om ons te zien! Even een rondleiding gekregen, er was een klaslokaaltje, een keuken met grote eettafels, een jongens en meiden badkamer en een jongens en meiden slaapkamer. Het zag er wel erg leuk uit, maar echt gedaan met het weinige geld dat ze hebben. Daarna waren we nog even langs het andere weeshuis gereden, WHC. Dit was wat kleiner, maar zag er wel erg leuk en gezellig uit, ook dankzij mister Nura, het hoofd daar, die echt hart voor de zaak heeft. Ook waren daar weinig kinderen, maar de kokkin vond het nodig om Anneke en mij dan maar vol te proppen met appels en bananen. Een geweldig lief mensie, die ook echt als een moeder overste over de kids waakt, en dus ook over de vrijwilligers.. hihihihi! Ook hier even rondgekeken hoe de kamer van de jongens en meiden eruit zien en de klaslokaaltjes gezien. Daarna zijn we langs de supermarkt gereden en hebben even wat lekkere dingetjes ingeslagen om een broodje tonijn te maken en ook nog even een ijsje… En ik nog even een appeltaartje om mijn vaders verjaardag een beetje te vieren…Vervolgens naar eenf otozaak, waar Anneke wat printjes wilde laten maken… En tja, als je dan na een half uurtje wachten je boodschappentas weer pakt en opeens ziet: oh ja, we hadden een ijsje gekocht….! Tja, dan is die wel eens gesmolten… hahahaha! Dus wat er nog van over was, hebben we maar uit het papiertje zitten slurpen. Lekker he Anneke, eindelijk een ijsje! hahaha! Toen bij Anneke in haar appartementje het broodje tonijn gemaakt, die heerlijk smaakte. En daarna een moeilijk telefoongesprek… papsie opbellen en feliciteren met zijn verjaardag… jeetje dat is moeilijk hoor… Dus ik begon maar met Lang zal ie leven te zingen, maar die kreeg ik niet helemaal af door de brok in mijn keel. Mijn vader klonk in ieder geval ook heel blij (maar volgens mij ook wel een traantje in zijn stem… hihihi) en vond het erg leuk dat ik hem belde. De eerste visite kwam langzam binnen druppelen, dus kon ik meteen de groetjes doen aan de familie. Daarna heb ik mijn foto’s dus op mijn space gezet en nog even gebeld dat ik dus een cadeautje had voor hem: de foto’s! Paps ook weer blij en de hele familie kon waarschijnlijk meteen meegenieten, want ik ga er natuurlijk van uit dat de hele dag mijn foto’s op de pc in een slideshow voorbij kwamen… ja, de heeeeeele dag…. hahahaha! Daarna naar de guesthouse gegaan en een hapje gegeten. Daarbij zat ik bij Wolter en een amerikaans stel: Glenda en Lee. Hij was een Vietnam-veteraan en voor het eerst weer terug in deze contreien. Uiteraard was dat voor hem wel een emotioneel weerzien. Wolter had hem gelukkig nog wel een geweldige tip kunnen geven om een oud-strijdmakker van hem weer terug te kunnen vinden en daar was hij heel erg blij mee! En vervolgens heb ik mijn taartje dus even opgepeuzeld… alleen op mijn kamertje…
 
Donderdag 2 november ging ik met Liesbeth naar WHC-weeshuis. De kids waren allemaal erg blij om ons te zien en we hadden de kinderen in drie groepjes verdeeld: de kleinsten, de middelsten en de oudsten. De kleinsten nam ik onder mijn hoede, en Liesbeth de middelsten. De oudstenm werden door mister Nura bezig gehouden met een wedstrijd engelse woorden opschrijven. De kleinsten heb ik engelse les gegeven, wat erg leuk verliep. Vooral  een S-klank achter een woord spreken ze niet uit, dus was dit even leuk hamerwerk… this is my watch… wat… no: watCH… wat…. no: watCCHHH… uh: wats? Yeah close enough! En dan dus het alfabet, en leren tellen, en lichaamsdelen (tja, ook de nose was een probleem… Nose… no… no: noSE… no…. nosssseee…. uh nossssss… okay, well done!)… Dit was echt erg leuk om te doen, vooral ook omdat de kids lekker enthousiast te krijgen waren en dus lekker meededen! Toen de les klaar was, kregen we allemaal een bakje fruit van de kokkin. Daarna deden Liesbeth en ik samen de les voor de oudsten. Hierbij gingen we galgje doen en zoveel mogelijk engelse woorden met een S opschrijven. Dit ging echt erg goed! Het communiceren was wat lastig, maar wat ze wel aan engels wisten, ging prima! Na de lessen namen we afscheid van de kids, die ons weer uitgebreid omhelsden en uitzwaaiden. Heb hier dan ook wat leuke foto’s van gemaakt! Daarna ben ik met Liesbeth en Anneke naar een restaurantje gegaan bij de rivier en daar een lekkere salade gegeten. In de rivier waren een aantal boten al aan het oefenen voor het Waterfestival dat dit weekend is. Dit zijn dan lange boten waarin een stuk of 50 man als een bezetene, keihard, aan het roeien zijn. Ongelooflijk zo snel als die peddels door het water gaan en daardoor de boot ook! Vervolgens zijn we met zijn drieën naar de markt gegaan om voorbereidingen te doen voor zondag. Dan gaan we namelijk met de kids van Colt en WHC naar het Olympisch Stadion, voor een sport- en speldag! Zin in!! Op de markt dus wat leuke dingetjes gekocht voor in de tasjes die elk kind zou krijgen (voor de jongens zo’n voetbadminton-speeltje en voor de meiden allerlei gekleurde elastiekjes voor in het haar) en wat lekkere snoepjes en chipjes. Spontaan kreeg ik het geweldige idee om de vier groepen die zondag tegen elkaar zouden strijden uit elkaar te kunnen houden door ze allemaal een gekleurde plastic tas aan te geven… je weet wel: a la de geimproviseerde regenjas van een vuilniszak?? Dus van die simpele plastic tasjes gekocht waar de onderkant uitgeknipt kan worden en je hebt een hemdje! Ideaal! Het grappige was dat we dit dus aan een niet-engels sprekende dame moesten uitleggen: 10 van die blauwe, 10 van die roze, 10 van die oranje en 10 van die groene. En dan dus bedenken: misschien een paar reserve? Dus nog eens twee van elk erbij… en dan 15 van die kleine roze zakjes voor de meisjes-cadeautasjes, en 20 van die blauwe voor de jongens. Uiteindelijk dus een berg tasjes… en dan de prijs? De dame pakte alle tasjes bij elkaar en legde ze op een weegschaal. Die dingen wegen uiteraard geen drol en kosten daarom ook… je snapt het al… geen drol! hahaha! We moesten zo lachen toen ze dat deed en ik durf te wedden dat zij ook gedacht moest hebben: wat moeten die rare witte meiden nou met al mijn tasjes?? en waarom houden ze die voor hun bovenlijf?? rare meiden die nederlanders… (vrij naar Asterix en obelix…) ;-))) toen we alles hadden zijn we weer naar de guesthouse gefietst en hebben we daar de zakjes gevuld en de hemdjes geknipt (volgens mij dachten ze daar ook: waarom knippen ze die tassen nou kapot?). Daarna was het tijd vor de meditatieles in de tempel… ja, die kan je hier drie keer in de week volgen. Dus ja, dat wil ik wel even uitproberen…! Aangezien dit toch een bezinningsreis is en mijn hoofd werkelijk enorm vol zit met van alles en nog wat (reizen, werk verzinnen en mensen…). Van te voren kreeg ik een uitleg van een monnik met nog een aantal anderen die ook voor het eerst waren. Gelukkig kreeg ik ook nog wat uitleg mee, die ik maar even rustig moet bestuderen, want toen ik dan in de tempel zat dacht ik voornamelijk: auw mijn been slaapt….! En dat moet je dan dus uitbannen… maar goed, dat was dan wel even de enoige gedachte die ik had… werkt wel een beetje… toch?😉 Daarna gezellig met Anneke, Patrick, Liesbeth en Linda (schoonzusje van Liesbeth die hier voor haar studie zit) bij de Thai gegeten en bij de guesthouse nog een biertje met Patrick gedaan.
 
Vrijdag was het de beurt aan Colt, dus daar heen gefietst met Liesbeth en Anneke (die daar gesprekje zou hebben met de leiding). Weer hetzelfde als de dag ervoor: de groep in drieen gesplitst. Alleen was nu de verdeling: de jongsten, de oudsten en 4 die nog maar net binnen zijn en dus bijna geen engels kunnen (alleen Hello dus…). Ik nam die vier nieuwelingen op me en Liesbeth de jongsten. Deze kinderen zijn wel verwilderder dan die van WHC, ze komen namelijk van de straat en hebben daar geen structuur gehad in hun leventje… Dus het was wat lastiger om ze enthousiast te houden voor de engelse les, maar het was wel aardig gelukt. Ook bij hun het abc gedaan, de cijfers van 1 t/m 10 en ‘hello, what’s your name’. Daarna samen met Liesbeth de oudsten weer wat engels geleerd, die ook galgje een erg leuk spelltje vonden. ‘s Middags ff lekker niks gedaan, alleen wat gelezen en boodschapjes gehaald. Om 17.00u hadden we bij Anneke afgesproken om voor zondag wat dingetjes voor te bereiden (zoals de speluitleg en de posters met de namenlijsten, scorebord en programma-indeling). Ook waren daar Erin en Miles, twee amerikanen die ook mee wilden helpen in de weeshuizen en dus ook voor zondag wel aan de slag wilden. Dit was weer erg gezellig en duurde wat langer dan het geplande uurtje… Dus om 18.30 eindelijk richting kamer om me op te tutten voor de avond. Tja Friday-night: uitgaansavond! het was de eerste vrijdagavond van de maand en dan is het bij ‘discotheek’ Elsewhere een gezellige boel, had ik van Anneke vernomen. Dus gezellig met Anneke, Patrick, Liesbeth, Linda en Daniel (een kennis van Linda) eerst naar de Khmer Kitchen, waar ze lekker Khmer (Cambodjaans) eten serveren en je lekker aan lage tafels op kussens op de grond zit. Lekker relaxed dus! Helaas gingen ze om 22.00 al dicht, waardoor we dus niet na konden tafelen. Daniel ging weer richting huis, dus gingen we met zijn vijven richting Elsewhere waar al snel de eerste Mojito geserveerd werd… Jummie: Ik waande me weer in cuba hoor! Grote glazen met de rumdrank, voor slechts $1.50… ja dat gaat er wel in…! Tot een uur of 3 dus lekker gedanst (tussen de voornamelijk westerse toeristen daar) en lekker geborreld…! Ook kreeg ik nog contact met een Braziliaan, waar de rest, incl Patrick, helemaal weg van was (ik citeer: ‘écht een lekker ding’…), maar ik niet zo gecharmeerd van was, dus neuh, laat maar… ging ie achter een of ander engelse griet aan die eerst achter Patrick aanzat… Ach twee vliegen in een klap: Patrick zijn vervelende aanbidster kwijt en ik hoefde me niet schuldig te voelen… hahaha! Rond drie uur dus weer richting Okay (uiteraard met de nodige hallucinaties over patatjes pinda en broodjes shoarma na het uitgaan), om daar rond een uur of 8 weer wakker te worden met gebons in mijn hoofd: drink-niet-zoveel-mojito’s-drink-niet-zoveel-mojito’s-drink-niet-zoveel-mojitoooooooo’s………
 
Zaterdag 4 november: Whaaahhhh, kater van hier tot Tokio (is hier niet zover vandaan als vanuit Nederland, maar je snapt wat ik bedoel… ;-)!! Brakbrakbrak (ja, gewoon met 1 a)…. Gelukkig geen plannen voor die dag, alleen het feit dat het Waterfestival hier nu dus is (die botenrace dus). Dus rond een uur of 13.00u aan mijn brunch gegaan en daarna even niks gedaan tot een uur of 4. Toen me maar opgepept om de straat op te gaan (na de nodige paracetamolletjes… brakbrakbrak…) en laat ik dus net toevallig in de mensenmassa terecht komen die op de koning staat te wachten! Dus ik ergens gaan staan. Toevallig helemaal vooraan (alhoewel ik ook wel over iedereen heen kan kijken… ben een van de weinige westerlingen in de stoet…) en aan de kant van de water-tempel waar de koning gaat zitten aan de rivier om de race te bekijken. Dus ja hoor, na drie ‘onbelangrijke’ mensen (tenminste, die ik al helemaal niet ken… zal de minister-president wel zijn geweest ofzo…), kwam daar een dikke vette Mercedes S-klasse aanrijden, dakraampje open en een uitbundige zwaaiende en buigende kale vent eruit.. de koning dus! op zo’n drie a vier meter afstand van mij stapt ie uit (kan hem bíjna aanraken…😉 ), al buigend en zwaaiend. Best wel grappig om te zien! Daarna weer doorgelopen, wat van de race gezien en naar een restaurantje gegaan voor mijn diner. En daarbij had ik een prachtuitzicht over de rivier met al het mooie vuurwerk (van bijna een half uur) en prachtige versierde lichtjesboten. Rond een uur of half acht ben ik weer terug gegaan en heb nog even een theetje gedaan in de guesthouse voordat ik op tijd richting bedje ging… Tja een kort dagje dus… maar wel de koning gezien!!! hahaha! Ik had nog wel een mailtje van Sarah gehad, die had haar Himalaya-run gedaan (paar dagen hardlopen in de Himalaya)! En ze was 14e van de 58 geworden! Knappe prestatie, maar ze was daarbij ook nog eens de beste vrouw! Echt super!!! En heel misschien zie ik haar zo nog hier in Phnom Penh, waar ze vandaag zou aankomen. Toevallig he!
 
Vandaag, zondag de 5e, was het tijd voor het Olymic Stadium uitje voor de weeshuizen! Leuk hoor! Met de bus naar WHC gegaan, waar vandaan we met een drietal tuktuks volgeladen met kinderen, leiding en ons (vrijwilligers) naar het stadion gebracht werden. Daar aangekomen zagen we al snel Anneke met de kids en leiding van Colt. We moesten nog even wat laatste dingetjes regelen en toen konden we dan beginnen! De kids de verschillende ‘tesjes’ (is verbastering van hesjes en tasjes… hihihi) aan en de spelletjes konden van start! Het voetballen ging lekker fanatiek, het tiouwspringen was ook erg leuk om te zien en het flessenspel (met volle flessen water, waarbij je die van de tegenstander zo vaak mogelijk om moet gooien) ging ook prima. Het allerleukste vonden ze toch wel het snoepspel: teil met water en voorverpakte koekjes erin, a la snoephappen een koekje eruit krijgen en dan snel naar een andere teil brengen, volgende aantikken en dan begint die met snoephappen. Geweldig om te zien hoe fanatiek de kids hierin waren! Ze waren dan ook erg blij met de koekjes achteraf, die ze daarvoor steeds moesten happen in die bak met water. Vervolgens was het tijd voor de lunch, die Patrick en Nura hadden gehaald. Iedereen had een bakje met rijst en een groente-vleesmengsel, en ze zaten allemaal heerlijk te peuzelen. Als toetje kwam Patrick daarna nog met een ijsman aanzetten waardoor het feest voor de kids helemaal compleet was. Voor de ijsman was het wel even flink doorwerken (zo’n 50 ijs-drankjes maken…), maar volgens mij had ie meteen zijn weekomzet binnengehaald zo! hahahaha! Toen was het tijd om naar de weeshuizen terug te gaan en daar dus weer afscheid te nemen van de kids. Ik heb wel lekker heel wat gefilmd en gefotografeerd hoor, sommige zijn immers ook zulke snoepjes om te zien! Maar goed, die volgen nog…
 
Nou, ik heb zo met Liesbeth en Linda afgesproken om wat te gaan eten, en moet ook mijn spulletjes een beetje gaan pakken… Ik ga morgen immers naar Kratie, voor een sleep-over, en dan dinsdag door naar Laos… Weer het volgende land!
 
Nou veel xxxxxx en knuffels, Maaikie

About Maaike

Besides my travelblog on https://maaikie14.wordpress.com, I have another website with various articles on http://thecuriousbutterfly.com. See you on either one or both of them!
This entry was posted in Reizen, Travel and tagged , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Weeshuis Phnom Penh

  1. egeetje says:

    Heej MM,
    Wat een belévenis joh…hihi..de Koning zien met ‘n kater…haha..
    Hoort er ook bij hé…;-)
    Enjoy de sleep over..
    Lfs

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s