Het zuidelijkste puntje van het zuidereiland van Nieuw Zeeland…

Hallo lieve allemaal!!! Nieuwe verhalen en nieuwe foto’s!! Veel lees- en kijkplezier!!!
 
Maandag de 5e ben ik met de Gondola omhoog gegaan naar een mooi uitzicht over Queenstown. Lang over getwijfeld, want ja, ik was al met zo’n gondola in Rotorua omhoog gegaan. Maar ja, daar had je niet zo’n zelfde baai als hier… Dus toch weer naar boven in zo’n schuitje. En inderdaad, de moeite waard. Een prachtuitzicht over de baai en de bergen (de Remarkables). Verder had ik een busticket geregeld om dinsdag naar Dunedin te gaan om daar eens mijn werkkansen te bekijken. Die dag verder niet veel andere dingen gedaan dan een beetje rondhangen in Queenstown. ‘s Avonds met Adi weer wat gegeten en afgesproken dat we elkaar wel in Dunedin tegen zouden komen, want Adi zou woensdag die kant opgaan met een huurauto. Onderweg naar Dunedin op dinsdag weer veel mooie uitzichten gezien en het werd allemaal weer wat vlakker dan de bergen in Central Otago (waar Queenstown dus in ligt). Vooral veel schapen gezien langs de route (blijft maf om te zien, zoveel schapen en overal in de weide, onder de bomen, op de rotsen) en ook een boel schoenen… Ja schoenen ja… Op een hek van een farm hingen ongelooflijk veel schoenen, en ik blijf me afvragen: wie laat in godsnaam zijn schoenen achter, vooral omdat het er zoveel waren… Maar goed, misschien heeft de familie die er wel woont een schoenenfetisj ofzo…? Hmmm lekker al die gebruikte schoenen die we langs de weg vinden… juk… In Dunedin aangekomen meteen naar een backpackershostel gegaan en een rondje gelopen in de stad. Er was alleen veel dicht ivm Waitanghi-day. Dit is een of andere feestdag waarop in 1840 een verdrag werd getekend tussen de Maori-chiefs en de British Crown. Dus kon ik ook niet echt op banenjacht. ‘s Avonds even simpel een salade in elkaar geflanst in de hostel en met een half oog een superslechte B-film (eigenlijk meer een Z-film…) over weerwolven gekeken. Tja je moet wat…
 
Woensdag dus op banenjacht en het lukte niet echt. De meeste jobagency’s vertelden dat er weinig tijdelijk werk is en dat ze daar in hun bestand al genoeg mensen voor hebben. Verder leek de stad ook nogal leeggelopen (veel lege panden etc…), een beetje een grauwe grijze stad, niet echt mijn ding… Overigens is de stad Dunedin de grootste stad in oppervlakte van Nieuw Zeeland en de 5e grootste stad in oppervlakte van de wereld. Maar van het bruisende leven moeten ze het niet echt hebben geloof ik. ‘s Middags een leuke tour geboekt naar het Schotse Larnach Castle, het enige kasteel in Nieuw Zeeland. Aangezien Adi die avond zou arriveren en de volgende dag naar Invercargill gaan, dus kon ik met hem meerijden om daar eens te kijken wat de mogelijkheden voor mij zijn. Dus vandaar maar even een tourtje geboekt. Het werd een leuke tour, door een vrolijke buschauffeur en een kleine groep, slechts twee medereizigsters (een Japanse en Koreaanse). De tour begon richting het kasteel langs de baai van Dunedin, waar ik de heuse Harbourbridge heb mogen aanschouwen… Je kent de Harbourbridge van Sydney toch wel? En die van Auckland? Nou dit was de Harbourbridge van Dunedin. Ietwat kleiner dan de voorgenoemde, namelijk slechts 20 meter lang. Geintje van de buschauffeur dus… Maar goed, ik heb er wel een foto van gemaakt hoor, voor het geval je geinteresseerd bent… Daarna over de High lane verder gereden, met uitzicht over de oceaan. Even een fotostopje, want ja, op heeeele heldere dagen kan je zelfs Zuid-Amerika zien… En niet dus… Maar goed, een van de andere dames vroeg serieus of dat inderdaad kan. Ehm, nee dus… (en dan ben ik het blondje van de groep he…😉 ). In het Larnach Castle kregen we van onze buschauffeur een rondleiding die ons vele verhalen wist te vertellen over de Larnach-familie. En tja daar horen ook wel wat spookverhalen bij, dus kregen we te horen wie er allemaal overleden waren in het kasteel. De eerste twee vrouwen van meneer Larnach overleden beiden toen ze 38 waren… Pfoe, ben ik ff blij dat ik 27 ben!!! hahaha! Het was een mooi (niet al te groot) kasteel om te zien, met ook een mooi uitzicht over de baai en richting Dunedin. In het kasteel mochten we helaas geen foto’s maken, maar ik heb wel een marmeren badkuip gezien die een exacte replica is van die in het Vaticaan. Er zijn er slechts twee van op de wereld! En de bruidsjurk van de 3e vrouw van dhr Larnach, die in een donkere kamer hing (om de jurk te beschermen, is toch meer dan 100 jaar oud), waar ook een ‘geest’ rondhing. Letterlijk dan, een paspop die aan de vliering hing met een ‘geestig’ gewaad aan… Boeoeoehoeoeoe… De terugrit naar Dunedin verliep langs de Coastal lane, dus gingen we over de Harbourbridge… Niet met je ogen knipperen, anders mis je het! ;-)) ‘s Avonds met Adi lekker tapas gegeten en een biertje gedaan en afgesproken dat ik de volgende dag met hem mee zou rijden naar Invercargill en dat we onderweg de mooie plekjes van de zuidkust aan zouden doen.
 
Dus daar gingen we donderdag, op naar Invercargill, maar eerst nog even een paar dingetjes in Dunedin aanschouwd: de Botanic Garden, de Peninsula (albatrossen-schiereiland) en de stijlste straat van de wereld! De Garden was mooi om te zien, met veel verschillende planten en bomen. De stijlste straat (stijlste stuk is 1:2.86, gemiddeld is 1:3.41, dus 1 meter omhoog in 3.41 meter) was goed voor een aantal leuke foto’s (want ja, hou je op de foto’s de weg horizontaal of de huizen? Leuk om te zien!!!) en behoorlijk lastig om omhoog te lopen… Gelukkig was de stoep gewoon een trap… ging ff wat makkelijker dan de weg… Op de Peninsula hadden we geen albatrossen gezien, want ja, om een dure tour te gaan maken, daar hadden we geen zin in. Dus maar tijdens een picknicklunch wat zeemeeuwen en zeehonden bekeken. Daarna gingen we echt op weg naar Invercargill, via de Soutern Scenic route langs de Catlins. We hadden een paar leuke stopjes gemaakt om zeeleeuwen en de zeldzame yellow-eyed-pinguins te zien en langs (uiteraard) een waterval. ‘s avonds aangekomen in Invercargill, ingecheckt in de YHA-hostel en even een hapje eten… En verrukkelijk hapje moet ik zeggen. Geloof me: de Al Capone-pizza van Sopranos in Invercargill is een van de beste die ik ooit gegeten heb… Met lam, mintsaus en honing-geroosterde-groenten… verrukkelijk…! Ken je die scene van When Harry met Sally…? ;-)))
 
Vrijdag ging Adi weer verder naar Queenstown, maar wilde nog wat meer dingen van de zuidkust bekijken waar we donderdag nog niet aan toe gekomen waren. En ik ook dus dat kwam mooi uit! Samen met hem dus een stuk van de route teruggereden. Bij Waipapa-point een oude vuurtoren gezien (had wel een likje verf nodig…) en een aantal zeeleeuwen. Daarna naar Slopepoint, dit is het zuidelijkste puntje van het zuidereiland van Nieuw Zeeland… 4803 km van de zuidpool af en 5140 km van de evenaar af. Volgens mij kan ik niet verder van huis zijn… Moet het nog even checken op een globe, maar ik denk van wel! Verder langs de kust veel bomen en struiken gezien die volgens mij door de zeewind veel te verduren hebben gehad. Ze groeiden allemaal scheef en met 1 dode kant. Volgende stopje was Porpoise-bay, waar we dolfijnen hebben gezien. Helaas geen goeie gelukte foto kunnen maken van die dartele beestjes, maar Adi wel… Misschien mag ik die wel van m kopieren…? In Curiobay het Petrified Forest bekeken, miljoenen jaar oude fossielen van bomen die dus toen daar stonden. Maf om te zien dat er dus heuse boomstronken en liggende stammetjes hun afdrukken hebben achtergelaten. En nee, er staan geen bomen meer, alleen zichtbaar zijn de afdrukken in de grond dus. Na al dit bewonderd te hebben, reden we weer terug naar Invercargill, deden we nog even een lunch samen en namen we afscheid. Ik kom Adi waarschijnlijk verder in mijn reis niet meer tegen, maar ja, je weet maar nooit! ‘s Middags bij een jobagency langsgeweest waar ik dinsdag een gesprek mee heb en verder ga ik zaterdag in de krant wel even verder zoeken naar baantjes. ‘s Avonds voor mezelf wat noodles en een groentensoepje gekookt. Zaterdag dus meteen een krant gekocht en op zoek naar baantjes en appartementen (is goedkoper dan een hostel). Maar helaas, diverse pogingen liepen op niets uit. Veel van de baantjes in de krant waren voor permanent werk en voor de appartementen zochten ze ook vaak iemand die langer verblijft en al vast werk heeft… Maar goed, we blijven verder zoeken….
 
Veel liefs,
Maaike

About Maaike

Besides my travelblog on https://maaikie14.wordpress.com, I have another website with various articles on http://thecuriousbutterfly.com. See you on either one or both of them!
This entry was posted in Reizen, Travel and tagged , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to Het zuidelijkste puntje van het zuidereiland van Nieuw Zeeland…

  1. Marc says:

    Prachtige foto’s Maaik……… (als ik toch geen heimwee had….)😉
    Geniet verder!!!!!!
     
    x

  2. Maaike says:

    Reactie van mijn tante Atie over de genoemde vermeende ‘schoenen-fetisjist’….
    Hoi Maaike,
    Wat geniet ik toch alle keren van je verhalen. Wat ben ik blij dat we er geweest zijn. We weten precies waar het over gaat. En het leuke is… We weten nu iets wat jij niet weet. eerst even het hollandse verhaal. Je moeder had een collega, Teeuw. Die man woont in de Grote Waal in Hoorn en had een paar kinderwantjes gevonden. Hij heeft ze aan zijn schuurtje gespijkerd in de hoop dat de (moeder van) de rechtmatige eigenaar ze wel zou ophalen. Is dus niet gebeurt. De buurvrouw dacht wat leuk hij spaart wat en heeft een te klein paar van haar kind er naast gespijkerd. Inmiddels is de wand van het schuurtje te klein want iedereen spijkert zijn wanten na gebruik er bij. In Midwoud is een tuin met een grote boom en onder de boom heeft de eigenaar een wieldop neergelegd die hij op de weg had gevonden. Afijn je snapt het wel er is nu een bult van goederen welke met verkeer te maken hebben onder de . boom. Toen wij in N.Z. waren vroeg de chauffeur van de bus twee dagen voor we Dunedin zouden passeren of we op die dag de oude schoenen of schoenen welke we toch niet meer zouden dragen op die dag mee in de bus wilden nemen. Tot onze stomme verbazing stopte op de bewuste dag de bus op een landweg. De chauffeur vroeg om schoenen, zelf had hij twee paar en hing deze aan het hek. Heb je goed gekeken en mijn schoenen, die hoge pumps, ook gezien?? Dit is de verklaring van jouw schoenen fetisjist. Goede reis verder en mocht je nog vragen hebben stel ze gerust. Wij weten (bijna) alles.
    Tante Atie.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s