Christchurch en Kaikoura, enne: nieuwe foto’s!!!

Jawel!!! Ze staan er weer op: de nieuwe foto’s!!!! En daarnaast moet ik mijn verhalen ook maar weer ff bijwerken, anders kunnen jullie de foto’s niet meer volgen… (ehm, zoiets, ofzo…)
Veel lees- en kijkplezier!!!
 
Maar goed, na de verjaardag van Anne ben ik daar blijven rondhangen, dus lekker lezen (ze heeft een boekenkast vol geweldige boeken… EG: al eens Janet Evanovich gelezen? Aanrader!!!), in de zon zitten, Hilary vervelen, rondhangen in het centrum van Christchurch, wandelen, ach even lekker niks dus…. Maar goed, toen was het Goede Vrijdag, dus Anne en Steve waren ook vrij en we besloten een mooi tripje te maken naar Taylor’s Mistake… Ja foutje dus…. Meneer Taylor wilde naar Lyttelton varen, maar kwam in de verkeerde baai… Oeps, foutje!? Maar goed, andere had ie ook geen baai naar zich vernoemd gekregen! hahaha! Maar dit is een heerlijk, relaxed baaitje, met vooral veel mooie baches (vakantie-huisjes) die in de rotsen gebouwd zijn. Erg mooi om te zien! Daarna zijn we naar Lyttelton gereden, waar ik de heuse Love Boat heb gezien, de echte!!! Want ja, in de serie heette die boot de Pacific Princess en zo heette deze boot ook!!!! Anne en Steve moesten er eerst nog om lachen toen ik riep: hee, de Love Boat, maar moesten me later toch gelijk geven!!!  hahaha! Na een koppie koffie in Lyttelton reden we door naar een Maori-plaatsje, waar we even een kerkje bekeken hebben. Dit was een klein houten kerkje, zonder al teveel poespas, maar wel erg leuk om even te bekijken. ‘s Avonds kregen we visite van Steve’s broer John en diens vrouw Jenny. Ik had haar ook al gesproken op de verjaardag van Anne, en het was dus erg leuk om ze weer even te zien. Gezellig met zijn allen wat gegeten en daarna kwamen de kaarten op tafel. Een of ander spel dat ik niet kende, en ook na een paar rondjes kijken snapte ik er niets van, dus ben ik op Hilary’s kamer gaan zitten. Hij speelde wat playstation-spelletjes en hierbij heb ik AZ met 4-1 van Real Madrid zien winnen… Jammer dat in werkelijkheid wat andere wedstrijden waren in de Uefa-cup… (ja ik zit hier flink te balen van Werder Bremen… Jammer dat ik zoveel duitsers tegenkom…😉 ) Zaterdag weer een rustig dagje gehouden, met wat wandelingetjes en weer lekker lezen in het zonnetje. ‘s Avonds heb ik eens een hele rugby-wedstrijd bekeken op de tv (nu nog maar een keertje in het stadion… lekkere mannen die rugby-spelers!!! jummie!!! hahaha), en het was een mooie avond voor Christchurch, daar de Crusaders met 53-0 wonnen van een ploeg uit Perth, Australie.
 
Zondag was het Pasen, alleen niet met de gebruikelijke paasbrunch zoals ik die thuis gewend ben. Anne moest namelijk onverwacht naar Aunty Lydia toe, die gevallen was en wat hulp kon gebruiken… Later hoorden we dat ze gestuikeld was in de gang (over wat gevallen wasgoed) en zo met haar hoofd een deuk in de deur had geknald… Oeps… Iedereen bezorgd om die deur natuurlijk…😉 Lydia had wel wat blauwe plekken, een zere nek en een gekneusde vinger, maar uiteindelijk viel het gelukkig wel mee. Maar goed, Anne bleef daar toch maar een nachtje slapen. Alleen had Anne nogal last van haar rug dat weekend en kwam ze maandag dus met vreselijke rugpijn thuis… Helaas, de plannen om mij die dag naar Kaikoura te brengen gingen niet door… Anne kon werkelijk geen stap verzetten en een dag in de auto was zeker geen optie voor haar. Ik besloot dus om nog maar wat langer rond te blijven hangen om haar zo een beetje te kunnen helpen. Dinsdag bood ze echter aan dat ik haar auto wel kon lenen, om naar Akaroa te rijden. Want tja: ze moest toch wel wat blijven bewegen, dus voor wat eten en drinken naar de keuken: dat redde ze zelf wel. Dus ik de auto in en na een mooie, maar bochtige toch door de bergen, kwam ik in Akaroa aan. Dit was een baai van een schiereiland, die jaren geleden door Fransen bezet werd, met het idee om heel Nieuw Zeeland te veroveren. Helaas hadden de Engelsen net 5 dagen daarvoor het Wailtanghi-verdrag met de Maori’s gesloten, dus viel er niets meer te veroveren voor de Fransen. Het stadje heeft echter nog wel een Franse sfeer. Na een kopje koffie ben ik lekker rond gaan wandelen, langs wat prachtige schattige cottages, door de Garden van Tane (waar ik even geschommeld heb, was lang geleden!! Leuk om je af en toe lekker kind te voelen… hahaha!), naar een monument (wat eigenlijk niet zo interessant was, maar goed, het uitzicht was wel mooi) en weer terug langs de kust. Toen even een lunch gedaan. Ik bestelde een gerookte zalm-sandwich, en even later komt de serveerster met een groot bord met een en al salade en zalm en avocado aan. Dus ik even zoeken, maar toch het broodje gevonden, dat daar dus onder bedolven lag… Niet echt zoveel sandwich, maar evengoed wel erg lekker geluncht! Na de lunch ben ik naar The Giant’s House gegaan. Niet dat dit nu echt zo’n groot huis was, maar het huis staat op een berg. Toen er dus een klein meisje aan kwam lopen (jaren gelee), dacht ze, dat huis is zooooooo groot, daar moet wel een reus wonen! Nu is het een huis van kunstenares Josie Martin (meer info op http://www.linton.co.nz/) die in de tuin diverse mooie (voornamelijke Mozaiek-) kunstwerken heeft staan. Het leek wel Alice in Wonderland-achtig! Erg leuk om te zien en ik kon er wel een tijdje blijven rondwandelen, ik zag steeds weer nieuwe dingetjes! Daarna ben ik weer teruggereden naar Christchurch. En tja, als de zon zo mooi over het water schijnt…. Ik moest gewoon af en toe weer ff terugrijden naar mooie plekjes waar ik foto’s kon maken, wat een geweldig gezicht zeg… Toen ik ‘s avonds weer terugkwam was Anne naar de fysio geweest en was werkelijk 100% een ander mens dan die ochtend! Ze kon weer normaal roindwandelen en de pijn was stukken minder! Dus kon ze woensdag weer aan het werk. Echter gaf ze wel aan dat Steve haar wel naar haar werk kon brengen, dus als ik de auto wilde…? Nou, een bezoekje aan Aunty Lydia stond nog wel op het program! Dus dat voor woensdag gepland!
 
Woensdag de 11e ben ik ‘s ochtends eerst nog even Christchurch ingegaan en rond een uur of 2 richting Rangiora gereden. Daar lag Aunty Lydia nog wel in bed na haar middagdutje, maar ze was al weer druk bezig met allerlei kaartjes te schrijven, foto’s uit te zoeken, en ga zo maar door. Ze was weer lekker haar chaotische zelf dus! Even een koppie thee met haar gedaan, lekker bijgekletst over waar ik allemaal heen geweest ben, en daarna even wat boodschapjes gedaan. Ook wilde ik graag met haar het graf van ome Rikus (haar overleden man, mijn moeders oom dus) om daar een bloemetje te brengen (want volgens mij had niemand van onze familie dat nog gedaan). Dat vond Lydia wel heel erg lief van me en samen hebben we daar even een bloemetje neergelegd. Daarna bracht ik Lydia weer naar huis en heb afscheid genomen. Want tja, dit zou de laatste keer zijn dat ik haar hier zie! Donderdag ben ik met de auto (mocht m weer lenen) naar Brighton en Sumner gereden, dit zijn twee strand-districten van Christchurch. In Brighton ben ik over de pier gelopen en heb even relaxed wat bladen gelezen in de bieb, met uitzicht over de zee. Heerlijk relaxed! Daarna in Sumner een broodje gegeten en ik zag daar in de verte de sneeuw op de bergtoppen liggen… Zit je daar in het zonnetje in een zomers hemdje met zonnebril op de neus… aparte contrasten! Vrijdag (de 13e… iiieeehhhh…) heb ik mijn bus naar Kaikoura geboekt om daar zaterdag naar toe te gaan. Verder die dag niet al te veel gedaan. Zaterdag dus een laatste ontbijtje met Anne en Steve (Hils lag nog te slapen) en daarna afscheid genomen van Steve. Ook Hilary kon er niet aan ontkomen, dus had ik m nog ff wakker geknuffeld en gedag gezegd. Anne bracht me daarna naar de bus en hield voor mij een plekkie aan de rechterkant vrij (heel subtiel, met vette knipoog), want tja: dan heb je de mooiste uitzichten over de kustlijn! Toen eindelijk ook van Anne afscheid genomen, haar enorm bedankt voor alles en een dikke knuffel gegeven. Ze zei tot slot nog: en ik zie je over 10 jaar wel weer hier verschijnen, met man en kinderen… Ehm, oke, vooruit dan maar… Shit, heb ik nog een deadline gekregen ook… hahahahaha!! Na een rit van een paar uurtjes (met het laatste half uurtje dus langs de kust, die er spectaculair uitzag…!) aangekomen in Kaikoura. Daar een bed geregeld in de Sunrise Lodge en een tripje voor zondag geboekt. Zaterdagmiddag op de fiets gestapt en naar de Peninsula gereden (punt van het schiereiland dus), om daar de Seal kolonie te bewonderen. Die zeehonden lagen gewoon tussen de bosjes uit te rusten en je kon rustig foto’s van ze maken. Erg leuk om te zien! Daarna ben ik omhoog gelopen voor een Hilltop-wandeling, met prachtige uitzichten over de kustlijn en de baai van Kaikoura.
 
Zondag dus een tripje… En niet zomaar een, maar een heuse Whale Watch trip!! Samen met Max, een duitse jongen die ook in de Sunrise Lodge verbleef (en toevallig een rugbyspeler, vandaar dat ie zo’n goed lijf had… hahaha), de boot opgestapt en op naar de walvissen!! Na een tijdje rondvaren hing de kapitein een sonar-ontvanger overboord om te luisteren en jawel: er was een walvis in de buurt!! Dus wij het dek op en na even rondhangen en kleine stukjes heen en weer varen: hey, kijk daar!!! Jawel een walvis!!! Dus met de boot dichterbij de walvis en heel wat foto’s gemaakt! Wat een enorm beest zeg! net zo lang als de boot waar wij opzaten (zo’n 18 meter lang). De walvis bleef ongeveer 8 minuten boven en daarna maakte ie een mooie ‘duik’ naar beneden, voor ons de mogelijkheid om mooie foto’s te nemen van de staart die zo sierlijk naar beneden glijdt. We kregen toen te horen dat dit de walvis Noodle is. Er zijn zo’n 4 walvissen regelmatig in het gebied en allemaal hebben ze een naam gekregen (ze herkennen ze aan de staart). De naam Noodle is ontstaan omdat de eerste keren dat ze m zagen, de walvis steeds precies 2 minuten boven water bleef en dan weer verdween. En tja, als je bedenkt dat er hier 2-minute-noodle-soepjes zijn… Tja, de 2-minute-Noodle-Whale dus! Gelukkig blijft ie nu wel wat langer boven, maar de naam is gebleven. Daarna kreeg de kapitein een andere walvis in het vizier, dus met de boot er snel naar toe. Maar helaas, net toen we er waren was de walvis weer onder gedoken. Dus toen maar weer terug naar de plaats waar Noodle was verschenen, aangezien die na een minuut of 40 wel weer boven water zou komen. En ja hoor, we konden weer uitgebreid foto’s maken van ‘onze’ Noodle. Met een prachtige schittering van de zon op het water vaarden we weer terug. Jippie, ik heb een walvis gezien!!! ‘s Middags ben ik op de fiets naar het Fyffe House gefietst. Dit is een van de oudste huizen van Kaikoura en gebouwd op een fundering van, jawel, heuse walvisbotten. Ook was het hek om dit huis (waarvan nu nog maar 2 ‘paaltjes’ waren blijven staan) gemaakt van walvisbotten. Heel apart om te zien dus!
 
Gister (maandag 16 april) ben ik met de bus van Kaikoura naar Motueka gegaan. Wat een lange moeizame busrit zeg… Toen ze wilden vertrekken vanuit Kaikoura bleken er maar 13 mensen in de bus te zitten, terwijl de lijst 14 mensen aangaf… Hm, we missen er eentje… Uiteindelijk een uur later vertrokken, met 13 mensen, geen idee wie dan die 14e zou moeten zijn, niet gevonden dus… Daarna een lange rit langs de kust en door de bergen naar Picton, daar overgestapt op een andere bus en verder naar Nelson. Daar ook weer op een andere bus en op naar Motueka… Tja, bleken er nog wat mensen bij te moeten komen die vanaf een andere bus kwamen, die wat vertraging had… Dus in een dorpje weer gewacht op die bus, mensen overgestapt op onze bus en rond een uur of vijf eindelijk in Motueka aangekomen… Meteen de eerste Backpackershostel ingegaan en een bed geregeld… Gister dus weinig zin om nog wat te doen… Evenwat salade-ingredienten gekocht en wat gegeten. Een Nederlandse jongen in de hostel (Gijs) vroeg nog of ik zin had om Heat te kijken, ze hadden de film er om 20.00u ingegooid… Hm, die film duurt 4 uur he… Nee, doe maar niet… Dus gisteravond nog even in mijn dagboekje gelezen (geweldig om terug te lezen wat ik 6 maanden geleden allemaal had gedaan!) en lekker op tijd mijn bed in… Ook vandaag even een rustig dagje ingelast, dus even foto’s en verhalen bijwerken en een trip geboekt voor morgen, en donderdag, en de reis voor vrijdag geregeld! Ik ga morgen namelijk op een zeiltrip langs het Abel Tasman National Park, met een overnachting in het park. En dan vrijdag van Motueka naar Wellington, het Noordereiland komt in zicht dus!!! Vrijdagmiddag ben ik op het Noordereiland!!!
 
Veel liefs en een dikke zoen,
jullie Maaikie
 
PS: nog maar 129 bezoekers en ik zit op de 14.000!!! joehoe!!!

About Maaike

Besides my travelblog on https://maaikie14.wordpress.com, I have another website with various articles on http://thecuriousbutterfly.com. See you on either one or both of them!
This entry was posted in Reizen, Travel and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s