Weer op het Noordereiland…

Lieve allemaal,
 
jeetje, wat vliegt de tijd als je zo geniet van het reizen!!! Ben de afgelopen twee weken druk bezig geweest met allerlei dingen bewonderen, wandeltrips te maken, en lekker genieten uiteraard…. Dus tja, sorry, het is weer een pittig lang verhaal geworden… Ik heb voor het leesgemak maar even wat tussenkopjes gemaakt dus… Kunnen jullie in etappes lezen… :-)) Veel leesplezier!!!
 
Abel Tasman National Park 
Nadat ik dus een rustig dagje had gehouden in Motueka (nog op het zuidereiland dus) op dinsdag 17 april, ben ik woensdag op een geweldig mooie zeiltrip gegaan langs het Abel Tasman National Park. Rond kwart over negen werd ik opgehaald en stapte in het busje met een Canadees stelletje. Met de bus eerst naar Kaiteriteri (of hier ook wel Kaiteri genoemd, om het ff af te korten…) en daar op een catamaran gestapt. Op de boot was nog een dame alleen en een gezinnetje met 2 kids. Het was wel lekker weer, maar de wind die over de oceaan blies was nogal frisjes, dus had ik lekker al mijn laagjes kleding aan gehouden… De zeiltocht verliep dus langs het Abel Tasman National Park, het kleinste National Park van Nieuw Zeeland, maar het duurt toch nog 5 dagen om het langs de kust te bewandelen. Een stopje bij Split Apple Rock, een rots die, jawel verrassend, er uitziet als een gesplitste appel… Een appel van 3 meter doorsnee welteverstaan… Helaas was het vloed, waardoor we niet even grappige foto’s konden maken van onszelf tussen die twee appelhelften… De kust van het park was ook prachtig om te zien, met diverse rotsformaties en mooie begroeiing. Rond een uur of 12 meerden we aan in Anchorage Bay, een van de mooiste stranden van het park. Met een lunchpakketje aan land en samen met de Canadezen bleef ik daar achter terwijl de catamaran weer verder zeilde…. What? Jep, de boot vertrok zonder ons…. Wat ook de bedoeling was hoor… hahaha! Want samen met het stelletje had ik de twee-daagse trip geboekt en dat hield in dat we die middag de tijd hadden om wat in het park rond te wandelen. Een wandeling naar Cleopatra’s pool dan maar! De wandeling die af en toe langs wat steilere paadjes verliep duurde ongeveer 1,5 uur. En de Pool, een klein watervalachtig gebeuren, tja het was wel mooi om te zien, maar nou niet echt superdesuper ofzo… Maar ach, we waren weer lekker bezig voor die paar uurtjes!
Toen we weer op het strand aankwamen, ben ik nog even naar wat mooie rotsen gelopen om daar foto’s te maken. Die waren nu tenminste zichtbaar omdat het eb was. Wat een verschil tussen eb en vloed op dat strand zeg! Met vloed is het strand maar 3 meter breed en met eb is het zo’n 2 meter breed! Dus kon ik nu tussen rotsen doorlopen die op de heenweg niet begaanbaar waren. Was wel erg mooi om te zien. Rond een uur of 4 werden we opgehaald met een rubberbootje en konden we een andere catamaran op. Ditmaal geen zeilversie, maar een hoge boot met keuken en slaapgedeelte (onderin dus…). De kapitein, Sean, was een gezellige jonge gast die een snelle rondleiding gaf en ik had al gauw mijn bedje gevonden… een krap bedje, van gelukkig wel 1.90m lang, maar slechts 50 cm ruimte boven mijn hoofd (niet onverwacht omhoog komen dus…) we konden even heerlijk relaxen met wat boekjes op het dek in het zonnetje… Heerlijk!!! Daarna kregen we een goed verzorgd bbq-diner, met lekkere salades en vleesjes. En tja, wat ga je daarna doen…. Hm, dan maar scrabbelen! Gezellig met zijn achten aan de scrabble, waaronder 3 Engelsen (Charlotte, Joe en Tom) en een Schot (Nick). Die Schot had weer eens zo’n accent dat ik in eerste instantie werkelijk niet hoorde waar ie nou vandaan kwam. Maar toen ie vertelde dat ie uit Schotland kwam, verklaarde dat een hoop… En begon ik dat accent eigenlijk wel erg schattig/grappig te vinden. Ik speelde samen met een Australische dame, maar helaas hadden we geen geluk met de letters (tja je moet iets de schuld geven… hahaha), dus werden we 3e van de vier teams… Het was wel erg gezellig met een aantal woorden waarvan we soms hadden: hm, is dat wel goed engels?😉 Rond een uur of tien maar richting bed, en toen alle lichten uitgingen bedacht ik me nog: okee Maaik, niet vergeten, je ligt in een krap bedje op een boot…. Voor ik dus wakker zou worden en in mijn desorientatie omhoog zou schieten tegen de bovenkant aan… auwie… Gelukkig was alles goed gegaan en werd ik rond een uur of 7 door de zonnestralen weer wakker en heb mijn hoofd niet gestoten… Daarna ontbeten en delunch voor die dag klaargemaakt en nog even heerlijk op het dek in het zonnetje zitten (ook een mooie sunrise kunnen fotograferen…).
Sean bracht mij en de Canadezen weer aan land en met zijn drieen hebben we nog even twee wandeltochten gemaakt die ochtend. Eentje naar een mooi uitkijkpunt op een schiereiland-deel, waardoor we een mooi overzicht hadden over het hele Abel Tasman National Park. De tweede wandeling was naar Watering Cove en dit was me nogal een wandeling… Eerst een stuk behoorlijk steil omhoog…. even uitrusten in de volle zon en daarna steil naar beneden richting die Cove-baai… Pfff…. Tja en dan weer terug… Weer steil omhoog en steil naar beneden… Eigenlijk wilden we toen wel het water in springen om af te koelen, maar ja, het water was toen we weer in Anchorage Bay aankwamen toch wel erg koud. En aangezien we bijna weer op de zeilboot zouden stappen niet echt bevorderlijk voor de gezondheid met met natte haren in de wind te gaan zitten… Dus maar even in de schaduw geluncht en rond 1 uur weer de zeilboot op. Die middag verliep de zeiltocht wederom langs een stuk van het National Park en hebben we nog wat zeehonden-pups gezien, erg schattig om te bekijken. En vervolgens weer de hele route terug naar Kaiteri(teri). Wat heerlijke tocht zeg, lekker met je hoofd in de wind, relaxen in het zonnetje, af en toe de zeilen omzeilen (haha) als de schipper weer eens de zeilen moest veranderen. In Kaiteriteri weer in een bus gestapt die ons eerst naar Marahau bracht. Daar weer in een andere bus en volgens mij had die dame nog niet veel buservaring… Pfff…. een slingerende route omhoog de bergenn in werd werkelijk in zijn 1 genomen… Waardoor we eigenlijk lopend nog wel sneller in Motueka hadden aangekomen… Mijn god, zoals de Canadees al tegen me zei: ik dacht dat we nooit zouden aankomen… hahaha!
In Motueka even wat gegeten en mijn spullen weer gepakt, aangezien voor vrijdag weer een reisdag op de planning stond… En op tijd naar bed dus… Bleek er een Zweedse dame op de kamer te liggen (jawel heren, blond haar, blauwe ogen… een droomzweedse…😉 ) die vreselijk hard kon snurken…. En jawel, zelfs Maaike-zonder-gehoorapparaatjes-in-die-dus-maar-50%-hoort: ik werd er wakker van en kon niet meer slapen!!! whaaahhhh, jeetje wat snurkte zij dan hard zeg… Heb het niet eens geprobeerd om te luisteren met mijn gehoorapparaatjes in… Het was al erg luidruchtig voor 50%… (tot zover dus de mannelijke dromen over zweedse dames… hahaha) Uiteindelijk gelukkig toch weer in slaap gevallen onder het monotome gebrom van de dame… Groar….
 
Wellington
Vrijdag 20 april ben ik met een (gelukkig wat vlottere) bustocht naar Picton gegaan en daar op de Interislander Ferry (de Kaitaki) gestapt naar Wellington… Afscheid van het zuidereiland en na een paar uurtjes kwam het noordereiland in zicht. Op een gegeven moment kwam ik op de boot de engelsen en de schottige schat, ehm schattige schot weer tegen en heb met hun nog even gezellig kunnen kletsen tot we aan land moesten in Wellington. Daar mijn bagage weer opgehaald (duurde zoals gewoonlijk weer even voor mijn tassen over de lopende band rolden…) en een bus gepakt richting het Te Papa museum. Want tegenover dat museum, daar wonen Jo-Ann en Mark, een stel vrienden van mijn achternicht Anne (en teven de ouders van Claire, met wie ik oud en nieuw gevierd had). Met hun weer gezellig bijgekletst over wat ik allemaal had gedaan sinds Anne’s verjaardag (waar ik ze ook al even had gesproken) en een heerlijk diner gekregen (lamskoteletjes met mintsaus…).
Zaterdag gingen we na het ontbijt met zijn drieen een wandeling maken, de Eastern Walkway. Aangezien Jo-Ann en Mark ook nog maar sinds een paar maanden in Wellington woonden, was er voor hun ook nog genoeg nieuws te zien. De wandeling gaf ons mooie uitzichten over diverse baaitjes en verliep op een gegeven moment naar een momument voor Ataturk. Heel apart, ben je aan de andere kant van de wereld, kom je een monument tegen die je ook in elk plaatsje in Turkije kan vinden. Terug naar de auto liepen we over een kiezelstrand, die zorgde dat we bij de auto een lading kiezelsteentjes achterlieten op het troittoir daar, aangezien bij elke stap wel een paar onze schoenen ingleden… Na een sandwich bij hun thuis ben ik nog even rondgelopen in de stad (erg leuke stad overigens) en had nog een lekker ijsje gedaan bij een poffertjeskraam… Wat poffertjes? Jep, heuse dutch-poffertjes… Heb die maar niet genomen, aangezien het weer was voor een ijsje, maar het was wel grappig om te zien. Rond een uur of 5 reden we met zijn drieen naar Paekakariki (tja je begint vanzelf te wennen aan die plaatsnamen… moet alleen nog op zoek naar Taumatawhakatangihangakoauauotamateapokaiwhenuakitanatahu… spelfouten voorbehouden… hahaha! Maarre, zoek maar op op www.wikipedia.com, het bestaat!), een plaatsje aan de westkust, waar we gingen eten bij een stel vrienden van hun, Carmel en Mark. Ook waren er nog twee andere stellen uitgenodigd met hun kids, dus was het een gezellige boel met 9 volwassenen en een stuk of 10 kids die rondrenden.
Zondag de 22e las ik bij het ontbijt nog over een busongeluk tussen Franz Josef en Fox Glacier op het zuidereiland… De buschauffeur zocht naar zijn mobieltje en reed zo van de weg af… in de bergen… Getver, je zal er maar inzitten… Gelukkig geen doden, maar wel heel wat gewonden… Na het ontbijt ben ik weer even door de stad gelopen en heb het parlementsgebouw bewonderd. Het ene deel van het gebouw ziet eruit als een bijenkorf en wordt daarom ook de Beehive genoemd en het andere deel is een vernuftig staaltje van anti-aardbeving-bouw. Ongeloofelijk dat de grond onder het gebouw zo’n 45 cm heen en weer zou kunnen schudden zonder dat het gebouw beweegt… Erg lastig om uit te leggen, maar in het kort: het gebouw rust slechts op een soort rubberen delen (elk zo’n 50 cm in doorsnee) die dus zover kunnen bewegen, er is dus geen betonnen connectie tussen gebouw en grond. Na het bezoekje aan het parlement ben ik weer snel richting huis gelopen, aangezien we rond 14.30 richting theater zouden gaan. Want Jo-Ann had gratis kaarten kunnen krijgen voor Fiddler on the Roof, het origineel (Anatevka) met de wereldberoemde speler Topol (die dit al jaren speelt)! Wat een prachtig levendig stuk! Geweldige zang- en acteerspel, en ook erg gave dans.
Maandag de 23e ben ik op een heuse Lord of the Rings-tour geweest, eindelijk… Samen met een andere Nederlandse, Yvette, gingen we ‘s ochtends op pad met de gids langs diverse plaatsen waar de films opgenomen zijn. Uiteraard was alles weer in de oude staat teruggebracht, maar doordat de gids ook videomateriaal toonde, konden we precies zien welke bomen en struiken in de film voorkwamen en waar de acteurs langsgelopen waren. Ook zaten er een paar rare stops bij zoals bij een parkeerterrein, waar bepaalde sets gebouwd waren destijds en waar dus dus een boel auto’s geparkeerd stonden… Nee, niet echt een foto-momentje… Wel mooi was een stop bij de plaats waar ‘Aragorn washes ashore’, waar Aragorn dus aanspoelt nadat hij van de rotsen was gestort na een gevecht met een Orc. Een stopje bij ‘Rivendell’ (in een natuurpark daar) was ook erg mooi om te zien en ik heb gewoon op dezelfde plaats gestaan als waar Orlando Bloom voor een van de promotiefoto’s heeft gestaan in zijn kostuum als Legolas. Bij Rivendell hadden we een lunchstop en daarna reden we weer de stad in om wat meer mensen op te halen die een deel van de tour hadden geboekt. Met zijn 9-en (hm, toeval?) gingen we vervolgens verder richting Mount Victoria waar veel van de bosscenes opgenomen waren. Hier konden we een aantal leuke hobbit-foto’s maken, waarbij ik een aantal keer als Frodo fungeerde en Yvette als Sam (Ken je dat stukje van ‘I think I broke something’ ? Jep, ik sta met een gebroken wortel op de foto!). Gezellige boel dus! De gids had ook veel interessante achtergrondinfo over de acteurs, de film en de omgeving en liet ons ook de plaats zien waas het beruchte ‘Hitchcock-moment’ was opgenomen en legde uit hoe dat gemaakt was (dat is het stuk voordat de Black Rider in zicht komt en Frodo roept: Get off the road!). Daarna reden we langs Seatoun, een deel van de stad waar de spelers destijds woonden (tja, als je daar een paar jaar zit voor die films, krijg je er een leuk huisje bij), we reden nog langs een aantal studio’s en de laatste stop was bij het King-Kong-schip (film was ook door Peter Jackson gemaakt).
 
Tongariro Crossing
Dinsdag 24 april ben ik met de bus naar Ohakune gegaan, een plaatsje onder het Tongariro National Park. Onderweg zag ik nog een heuse Hollandse molen, die daar ongetwijfeld door een stelletje geemigreerde Nederlanders met heimwee geplaatst is. Verder in Ohakune weinig gedaan, behalve een busrit regelen naar en van het Tongariro Park voor woensdag.
Want tja, woensdag stond een pittige, maar prachtige-must-do wandeling op het program: De Tongariro Crossing! Met het busje naar de start van de Crossing, vanaf de Mangatepopo road. Ik liep vlak achter een andere dame die ook alleen liep en al snel draaide ze zich om: goh, volg je mij soms? Ehm ja, en dat ga ik de hele dag doen! hahaha! Dus hadden we maar besloten om samen naast elkaar te gaan lopen. Regina kwam uit Duitsland en was inmiddels al 5 maanden in Nieuw Zeeland. Het werd hierdoor een erg gezellig tocht en heb met haar veel gelachen. En ja, dat hielp me wel een dag door, want de Crossing was werkelijk een zware tocht… Maar zoals ik al zei: ook prachtig… Het begon over een soort heide-landschap, vlak en her en der lage begroeiing. Vervolgens werd het wat meer heuvelachtig en moesten we diverse klimstukjes doen… Daarna weer een beetje vlakker, maar op een gegeven moment waren we bij de Soda Springs, waar het traject dus behoorlijk steil omhoog liep… Ik keek omhoog en zag daarboven allemaal kleine mensjes zeer hoog op de berg rondlopen en bedacht me: mijn god, waar ben ik aan begonnen… Even een flinke slok water genomen en tegen Regina gezegd: ik zie je boven wel weer, loop in je eigen tempo. Want ja, ik moest wel een aantal keer weer even op adem komen hoor… wat een trip. Bovenaan met Regina even op de foto gegaan, waarbij zij haar wortel die ze aan het eten was even achter haar rug verborg. Wat me dus weer zeer deed denken aan de gebroken-wortel-van-de-hobbit-foto van maandag… Ik dit even uitgelegd aan Regina en we lagen helemaal dubbel van het lachen. Na de steile klim zat er nog een steil stukje op het program, maar we konden ondertussen weer genieten van nieuw landschap (na de heide, heuvels en bergen): vulkaankraters! Wat een prachtig gezicht, die rood gekleurde kraters waar her en der nog wat stoom uitkomt…
Daarna verliep de tocht gelukkig voornamelijk naar beneden (ik was van 1000m naar 1880m gegaan en de tocht naar beneden was weer naar 750m…), maar dit was ook niet al te makkelijk. Er lagen veel losse kiezels en stenen en gewoon naar beneden lopen was dus niet mogelijk… Dan maar een beetje met de hielen in de grond naar beneden ‘springen’, een beetje a la de Klimduin in Schoorl (of gewoon de duinen afhollen). Daar eerst even gerelaxed bij de Emerald Lakes, prachtige groenig-blauw gekleurde meertjes. En daarna weer verder gelopen, een stukje omhoog en verder alles naar beneden, door de bergen / heuvels met heide achtige begroeiing en na een laatste stop bij de Ketetahi-hut verder gelopen door de bossen. Dit laatste stuk was wel nogal saai, en op een gegeven moment begin je echt te hopen ‘na deze bocht, daar is het parkeerterrein wel… nee, shit, nog niet… volgende bocht dan misschien…? Nog niet? Nou, dan nu toch wel bijna…’ Het weer hadden we gelukkig de hele dag goed mee, het was zonnig en af en toe wat bewolkt (waardoor het wel weer kouder werd). De waarschuwingen vooraf waren wel dat het weer snel zou kunnen veranderen, van lekker zonnig naar regenstormen enzo… Maar dat viel dus wel mee voor ons. Al zongen we af en toe wel even, als de zon weer eens weg was en de wolken het nogal frisjes maakten: ‘I got sunshine, on a cloudy day…’ Hahaha! Na een lange tocht van uiteindelijk 6 uur en 20 minuten kwamen we dan aan in het Ketetahi-carpark… YEAH!!! I did it!!! Ik heb de Tongariro Crossing gelopen!!! Joehoe!!! Bij de parkeerplaats konden we even uitrusten voor de bussen weer kwamen en aangekomen in Motueka had ik geen puf meer om te koken… Dus dan maar simpel een broodje gedaan… Nog gezellig met een Israelische jongen gesproken en daarna heerlijk Prison Break gekeken.
 
Taupo
Donderdag moest ik om 10 u weer uitchecken en heb even wat afleveringen van Friends gekeken op een dvdtje, tot iemand van de hostel me naar Waiouru bracht. Onderweg nog wat meer info gekregen over de omgeving en heb ik gezien tot waar de modderstromen van een van de bergen van het Tongariro National Park waren gekomen, geloof me, als die bergen op kilometers afstand liggen is dat een behoorlijke stroom geweest! In Waiouru op de bus naar Taupo gestapt en daar weer snel een hostel gevonden. Even een broodje gedaan en wat rondgelopen in Taupo. En ook hier weer een mooie zonsondergang gezien!
Vrijdag ben ik met de hotbus naar de Craters of the Moon gegaan, een thermisch landschap met diverse stoomkraters. Daar een mooie rondwandeling gedaan van zo’n 50 minuten en daarna richting de Huka Falls gelopen. Weer een mooie krachtige waterval. Niet zo hoog, maar wel weer een prachtig natuurgeweld zeg, als dat bruisende water! Na weer wat fotomomentjes ben ik naar Taupo teruggelopen, even geluncht en een busrit naar Rotorua voor zaterdag geboekt. Vervolgens even in het centrum rondgelopen en daarna weer naar de hostel. Kom ik in mijn kamer gewoon mijn mede-hobbit Yvette weer tegen! Dus even bijgekletst over de afgelopen week (weer nieuwe wortel-verhalen te vertellen dus… hahaha) en later bij het eten gezellig met haar en nog twee Nederlanders, Daan en Paul, zitten kletsen. En ach ja, als je Nederlanders tegenkomt: waar wonen jullie…? En tja, Daan en Paul komen gewoon uit Hoorn he… Hahaha, zit je aan de andere kant van de wereld, komen ze gewoon bij mij uit de buurt vandaan! Was weer even een Noord-Hollands onderonsje, aangezien Yvette uit Hilversum komt. Zaterdag had ik op tijd ontbeten met Daan en later met Paul (ik had toch alle tijd, dus bleef even in de keuken rondhangen), daarna mijn tassen allemaal dicht gekregen, en met de jongens richting de bus gelopen. De bus naar Rotorua had alleen wel ff vertraging en dus smste ik al richting de familie Taft (waar ik weer zou verblijven, na mijn eerdere bezoek daar in december) dat het wat later zou worden. In Rotorua werd ik opgehaald door Peter en bij hun thuis kwam ik de rest ook weer tegen, Karenza, Callum en later ook Kelsey en mams Sue. Gezellig weer bij kunnen kletsen over al mijn avonturen van het Zuidereiland.
 
En dan is het weer zondag… 29 april… zal het de dag worden dat AZ kampioen gaat worden…??? Whaaaahhhh, ben er zenuwachtig van!!! Weet nog niet hoe, maar ik ga het proberen op internet te volgen (al is het maar de tussenstanden…). Maarre, vind het alsjeblieft niet zielig voor me dat ik helemaal hier zit en niet in het stadion, want genieten doe ik evengoed wel!!! Deze hele reis blijft een geweldige ervaring en dat wil ik nog steeds voor geen goud (of zelfs een kampioenschap) missen!!!
 
Maarre, even met zijn allen: Come on AZ!!!!!! Rettekettettekettet AZ!!!! Whaaaaahhhh!!!!
 
Veel liefs,
Maaik
 
PS even een update (hier om 2.30u in de nacht…): fuck-motherfuck-fuck-shit…… Wat een spannende maar teleurstellende ontknoping van de competitie…. AZ toch geen kampioen…. :-((((((

About Maaike

Besides my travelblog on https://maaikie14.wordpress.com, I have another website with various articles on http://thecuriousbutterfly.com. See you on either one or both of them!
This entry was posted in Reizen, Travel and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Weer op het Noordereiland…

  1. Sandy says:

    Hoi Maaike,
     
    Wat een mooie  verhalen weer zeg.
    Je moet er wel even de tijd voor uit trekken, maar het is de moeite waard om ze te lezen, en dan die fantastische foto’s te bekijken.
    Ik geloof zeker dat je dit niet laat liggen voor een wedstrijd van AZ.
    Zeker niet nu ze verloren hebben. Zonde he!!!
    Maargoed.
    Ik wilde weer even iets van mij laten horen, want volgens mij is het wel erg leuk als je daar helemaal zit, om berichtjes te krijgen uit Nederland.
    Alles gaat dus nog steeds goed met je.
    Bij ons gaat ook alles goed. We hebben de koninginnedag ook overleefd.
    Wij gaan altijd met de kinderen naar het voetbalveld van Westfriezen (zwaag).
    Daar zijn allemaal spelletjes en springkussens voor de kinderen, en die vinden dat fantastisch mooi.
    Ze hebben de hele dag dan ook onwijs genoten. En voor ons waren er grote terrassen neergezet. Dus heerlijk in de zon vertoeven en kletsen. Heel gezellig.
    Nu is het weer overigens minder. We hebben hele mooie weken achter de rug, en nu regent het even. Heel mooi voor de tuin hoor. Dat mooie weer komt wel weer (hoop ik)
    Nou verder heb ik eigenlijk geen nieuws.
    Geniet van de komende tijd daar, en ik spreek je vast wel weer een keertje.
     
    Groetjes Sandy van den Berg-van Westen (ik doe het nu niet via hyves, dus maar even mijn hele naam)
     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s