Coromandel Peninsula

Daar ben ik dan weer, even de tijd en gelegenheid gevonden om mijn verhalen en foto’s weer even op de site te zetten!!! Het is weer een behoorlijk verhaal geworden, dus heb ik weer met tussenkopjes gewerkt… Anywayz: veel leesplezier en bekijk ook mijn nieuwe foto’s weer even!!!
 
Laatste weekje Rotorua
Zondag 24 juni was ik dus wederom naar de Tafts gegaan om Kelsey wat franse bijles te geven. En dit ging steeds beter. Aangezien Sue mijn achternicht en haar vriendin Anne wel weer eens wou spreken, maar haar niet aan de lijn kreeg, besloten we voor donderdag maar weer af te spreken. Maandag en dinsdag waren weer de gebruikelijke werkdaagjes. Woensdag moest ik ook aan de slag, maar dit zou waarschijnlijk de laatste dag zijn dat ik met Zane en Rose zou werken, aangezien ze beide andere verplichtingen hadden op vrijdag. Dus had ik even een tractatie bij de lunch gedaan (hartige bladerdeeg-hapjes), wat enorm werd gewaardeerd. Nog even op de foto met beide dames en afscheid genomen. ‘s Avonds was hier de laatste aflevering van Prison Break, geen idee waar en wanneer ik dan seizoen 3 kan gaan bekijken? hahaha! Donderdag 28 juni was ik overdag bezig met schoonmaken, wassen, taart bakken en wat laatste inkoopjes doen. Die avond ging ik weer naar de familie Taft, voor een dit keer definitief afscheidsetentje (had ik immers al een paar keer eerder gehad… hahaha). Kelsey vertelde me dat ze heel erg blij was met mijn hulp bij haar frans, het ging erg goed met haar spreekbeurtje! Anne hadden we helaas weer niet aan de telefoon gehad. Maar goed, na een heerlijk diner dan toch echt afscheid genomen van iedereen. Vrijdag 29 juni was mijn laatste werkdag bij PlentyFlora en dit was wel heel raar hoor. Ik ben er toch 2 maanden aan de slag geweest en heb geweldige collega’s gehad daar. Bij de koffie hadden we mijn zelfgemaakte appel-kiwi-taartje gegeten (bijna net zo lekker als mijn mams’ appeltaart…) en van mijn collega’s had ik een leuk boek (met optische illusies, voor als ik me verveel tijdens mijn reis) en een leuk kaartje gekregen. Op dat kaartje stonden leuke, lieve teksten. Van Coonie en Harald uiteraard hun bedankje en dat ik welkom ben als ik weer eens in Nieuw Zeeland kom. En van Zane: ‘Thanks for good laughing and learning signlanguage. I miss you, I love you.’ En van Rose: ‘Aa-a-choo, bless you! As I said,k sneezing has a whole (holy?) new meaning. Kia kaha Arohanui (betekent: stand strong, much love).’ Rose kwam toch nog wel even een paar uurtjes werken en had voor mij nog een taartje mee en 2 setjes van kettinkje + armbandje met Paua-shell (mooie blauwige parelmoer). Ze kon niet kiezen, dus kreeg ik twee setjes. Wat een lieverd he! ‘s Avonds heb ik met Harald, Connie en de kids gegourmet. En zoals het hier in Nieuw Zeeland hoort had ik een salade meegebracht (iedereen neemt wel iets mee voor het eten). Collega Lourdes had nog een bakje met noodles voor me gemaakt, maar die nam ik maar mee op de trip naar de Coromandel. Zaterdagochtend nam ik afscheid van de Esendammetjes. Nog niet definitief uiteraard, aangezien ik de auto de week erna nog moet terugbrengen. Bij de koffie hadden we nog even een gebakkie gedaan. Tja al die taartjes moesten wel op natuurlijk… De rest van de taart van Rose had ik maar achtergelaten, want het paste niet meer in mijn backpack… hahaha!
 
Thames
Op weg naar Thames had ik erg veel regen, maar halverwege klaarde het gelukkig alweer op. De route erheen was ook erg mooi, door bijna tropisch lijkende wouden, langs bergen en vooral door veel schattige kleine plaatsjes. In Thames heb ik even wat rondgewandeld en doordat het weer zo opklaarde kon ik nog wat mooie sunset-foto’s maken. ‘s Avonds kon ik dus van de noodles van Lourdes smullen en ben ik op tijd richting bed gegaan. En was ik zondag ook weer op tijd wakker! Het weer was alleen nogal druilerig, dus had ik er geen trek in om een wandeltocht van 7 uur te gaan doen op gladde bergpaadjes. Dus had ik maar even een rondje door Thames gereden en wat foto’s gemaakt van de mooie coloniale gebouwen daar. Prachtig zeg, alsof je terug gaat in de tijd! Erg leuk zoals dat allemaal bewaard is gebleven. Ik wilde nog voor een goldmine-tour gaan (veel goudmijnen in dit gebied), maar helaas was die gesloten. Dus maar even een bakkie gedaan en richting Coromandel Town gereden. Weer een prachtige coastal route daarheen. Veel groen en veel mooie cottages en baches (vakantiehuisjes) in de dorpjes die ik onderweg tegenkwam. Het waren wel veel bochtige wegen, dus had ik mijn tijd ervoor genomen. In een van de dorpjes stond nog een grappig bord: ‘Welcome safe drivers! We have 2 cemeteries and no hospital!’ Weet je tenminste waar je terecht komt als je een ongeluk hebt…😉 Inmiddels ben ik dus wel een volleerd links-rijder geworden met al die ervaring die ik nu heb. Ik vind het inmiddels ook raar om op tv een amerikaanse film te zien waar ze dus rechtsrijden! Dat wordt wat als ik terugkom… In Coromandel Town ben ik weer naar de backpackershostel gegaan en aangezien het nog steeds zo regende heb ik maar even lekker rustig zitten lezen en mijn dagboekje weer gevuld.
 
Coromandel Town
Maandag 2 juli (jeetje ja, het is alweer juli!) ging ik op tijd mijn bed uit om eventueel naar het noordelijke punt van de Coromandel te rijden. Maar ik had er uiteindelijk toch weinig zin in om via een lange, bochtige, onverharde weg te rijden om een dagwandeling te maken. Dus dan maar richting de Drivers Creek Railway gegaan. Daar een kaartje gekocht en even rondgekeken bij het ‘stationnetje’. Het is namelijk een spoorweg die door een kunstenaar aangelegd is (in totaal 27 jaar over gedaan). De route loopt dwaars door een woud en langs diverse kunstobjecten en loopt zo in 3 km naar boven, naar de heuse Eyefull Tower. Als je dit dus uitspreekt klinkt het als Eiffeltower… Hier een prachtig uitzicht over de Coromandel en het stadje. Daarna was ik naar de Waiau-Falls en de Kauri-Grove gereden, over een deels onverharde weg, met wat mooie kuilen om te omzeilen.De waterval was mooi om te zien, met een mooie tropische begroeiing eromheen. Daarna dus een korte wandeling naar de Kauri-Grove. Kauri-bomen zijn de grootste bomen van Nieuw Zeeland. Niet de hoogste, maar wel de dikste! Wat een enorme woudreuzen zijn dat zeg! Ook was er nog een siamese Kauri, die dus een paar meter boven de grond zich uitsplitste in twee. Daarna teruggereden en een broodje in de hostel gedaan. ‘s Middags heb ik een mooie route gereden richting Colville, dit ligt noordelijk van Coromandel Town (en is nog met verharde weg te bereiken). ‘s Avonds zat ik met een hele groep Duitsers (Nina en Christine en Steffan, Guy en Frederique) in de hostel en hebben we gezellig zitten kletsen. Erg aardig was dat ze dus speciaal voor mij in het Engels communiceerden! (mijn duits is nicht so zoeper…) Dinsdag was het plan om met de auto naar Whitianga te gaan, maar helaas had de auto andere plannen… Toen ik net een paar kilometer de bergen opging besloot de koppeling de geest eraan te geven en in plaats van dat de auto nog vooruit ging, ging ie met veel herrie achteruit… rollend dus… Shit… Weer de AA gebeld (My name is Maaike and I need a drink…) en na een half uurtje werd ik opgehaald. Hij  kon het meteen al ruiken: koppeling doorgebrand.. En die deed het al zo super… niet dus… In het engels heet dat dus de clutch en ik had inderdaad het gevoel dat ik de clutch kwijt was…😉 Onderweg naar Coromandel Town zei de chauffeur dat het wel eenpaar dagen zou gaan duren en vroeg waar ik heen wou en ik vertelde dat Whitianga op het plan stond. Nou, ik zal meteen even bellen met het infocentrum of de bus daarheen al weg is. Nou nee dus: die buw zou een uurtje later vertrekken! Wat een geluk! ik werd dus van de garage naar het infocenter gebracht en kon daar bijna meteen de bus in! In Whitianga aangekomen meteen weer naar een backpakershostel en ik kreeg samen met een engels meisje die ook net aangekomen was een korte tour door het dorp (daar is de supermarkt, daar is de haven) van de receptioniste Michelle. Wat een ontvangst!! Whitianga is een leuk strandplaatsje en ik had meteen even lekker rondgewandeld daar. Met de ferry de haven over (het omrijden zou anders een half uurtje zijn…) en daar ook nog even een mooie route gewandeld over rotsen en naar een ander baaitje. ‘s Avonds was het weer een rustig avondje in de YHA.
 
Whitianga
Via Michelle had ik voor woensdag een boottripje geregeld die om 10.30u uit de haven zou vertrekken. Dus rond een uur of 10 naar de haven gelopen en daar meteen kennisgemaakt met Dan, de schipper, en Nicky en Robert, een wat ouder stel die ook met het boottochtje meegingen. Het was een mooi klein bootje, waardoor we dichtbij de kant konden varen en diverse keren ook grotten inkonden. Het was een erg mooi tochtje. Al snel zagen we een kleine pinguin zwemmen en veel vogels rondvliegen. De rotspartijen bestaan voornamelijk uit uitgeharde lava en puin, waardoor de wanden een mooi schouwspel van kleuren en vormen vertonen. Ook is het behoorlijk breekbaar spul, waardoor de rotspartijen dus bijna jaarlijks kunnen veranderen doordat er rotsen wegzakken of afbreken. Uiteraard werd ook Cathedral Cove aangedaan, een enorme rots met een doorgang met een behoorlijke hoogte (zo hoog als een kathedraal?). Verder vaarden we dus een aantal keer een grot in, waaronder eentje die verrassend genoeg weer open was als je verder door de grot ging (openlucht grot dus…). Ook stonden op de bergen een aantal prachtige grote huizen, waarvan ik me nu afvraag of ze daar wel veilig staan, zo op die lavagrond…. Op de terugweg hebben we nog geprobeerd om dolfijnen te zien, maar dit was helaas niet gelukt. Terug in Whitianga even een noodle-soepje als lunch gedaan en daarna wat rondgelopen en in de YHA even lekker gelezen. Het weer betrok weer een beetje, dus zat ik heerlijk in het raam (in een soort erker zeg maar) naar de zee te staren toen het weer begon te regenen. ‘s Avonds had ik met de Amerkaanse Beth zitten kletsen en gegeten. Zij was net in NZ aangekomen, dus kon ik haar alvast e.e.a. vertellen over verschillende plaatsjes. Meteen even mijn e-mail en site doorgegeven zodat ze me evt vaker kan raadplegen. Vervolgens was ik wel op tijd naar bed gegaan, want….
 
Coromandel Town –> Whangamata
… ik kon de auto weer ophalen in Coromandel Town!! En daarvoor gingen er slechts 2 workers-bussen per dag van Whitianga naar Coromandel. De normale bussen gaan namelijk alleen kloksgewijs over de Peninsula, en Whitianga – Coromandel Town is dus tegen de klok in… En tja die workers-bussen gaan om 2.30 ‘s middags (wat ik dus te laat vond, dan zou ik de hele dag kwijt zijn) en om 5.30 ‘s ochtends… Gaaaaap…. Nou ja, dan die supervroege bus maar… Om 5.35 stond de bus voor en die was dus helemaal leeg. Ik had verwacht dat ie vol zou zitten met bouwvakkerstypes, maar nee, de chauffeur legde uit dat ie altijd leeg van Whitianga naar Coromandel rijdt ‘s ochtends en dan terug weer volgeladen gaat. Dus was ie blij met een praatje met mij. De tocht van een uur ging nu dan ook lekker vlot. En tja, dan ben je dus om 6.30 in een klein stadje… Stikkedonker natuurlijk… Maar gelukkig voor mij gaat het eerste cafe altijd om 6.15 open! Dus daar afgezet en een paar koppen thee gedaan en wat zitten lezen. Om 8.00u naar de garage en daar mijn autootje weer dankbaar in ontvangst genomen. Hij was zelfs gewassen! Tja, dat kon ik niet zo laten, dus besloot ik toen om via de ‘309-road’ weer richting de oostkust te gaan. Dit is een mooie bochtige gravelroad, dus modder te over!😉 Nee hoor, het viel ook wel weer mee met de viezigheid, maar ik dacht: laat ik even een andere route nemen dan die gebruikelijke snelweg. Ik voelde me een heuse rallyrijder. Ik ging alleen niet al te snel, want tja, ik had geen bijrijder naast me die me aanwijzingen gaf over de snelheid om de bochten in te gaan… hahaha! Aan de oostkust had ik even bij de Hot Water Beach gekeken, waar ik helaas geen hotpool kon graven omdat het vloed was (bij eb kan je namelijk je eigen kuil graven die dan volloopt met heet water). Daarna in Tairua even een koppie gedaan en doorgereden naar Whangamata. Daar was ik meteen weer een gravelroad opgegaan naar de Wentworth Valley (moet wel mooi zijn, what’s in a name, nietwaar?😉 ) waar een mooie wandelroute zou zijn naar een waterval van 50 meter hoog! Whaaahhh!!! Een waterval!!! Ben ik dol op!!! Het was wel een beetje drassig, maar evengoed goed te belopen. Ik moest alleen wel 2 x de beek over en aangezien het water een beetje hoog stond, was dat nogal een kunst! Maar goed, ik laat me niet tegenhouden, ik doe mijn schoenen uit, sokken uit, broek opgerold en ik loop er wel doorheen. De tweede keer was dat niet eens nodig, er waren 2 oversteekmogelijkheden, eentje de bestaande en een andere net door een stel dat ik tegenkwam compleet gemaakt door een extra steen ertussen te leggen. Ach ik ga wel over de bestaande heen. Jeps, via de rotsen naar de overkant, zonder nat te worden! Joehoe! Toen door naar de waterval en die van alle kanten bekeken. Van bovenaf, vanaf halverwege en van onderaf (wat nog wel een kunst was om daar te komen, aangezien het een behoorlijk steile route betrof)! De waterval was inderdaad 50 meter hoog, en bestond uit twee delen van allebei ongeveer 25 meter elk. En ja, dan moet je weer terug. Ik dacht nu, die ene oversteek die door dat stel gemaakt was kan ik ook wel over… Helaas was die extra steen die zij ertussen hadden gelegd nogal wiebelig en ja hoor… schoenen in het water en bijna mijn tas nat… ik dus verder: Grmbl… (geluid van mij) Zompzompzomp… (geluid van mijn schoenen…)  Tweede oversteek: weer mijn schoenen en sokken uit en broek opgerold… Dit was uiteindelijk niet eens nodig geweest, want ik wist het zo te presteren dat ik dus uitgleed, en bijna tot mijn kruis aantoe in het water knalde… Flinke schaafwonden op mijn benen en een zeiknatte broek… dus ik verder weer richting auto: GRMBL…. ZOMPZOMPZOMP…. AUWIE… (nog meer geluid van mij…) Maar ach, ik kon me er weinig druk om maken, het leed was al geschied… In de auto dus maar gauw de verwarming aan en enigszins op kunnen drogen. Dan maar gauw een backpacker opzoeken in Whangamata. Daar omgekleed en even het stadje doorgelopen. Toen wat gegeten en met een groepje Duitse jongens (jeetje waar zijn al die Nederlanders gebleven??) even een film gekeken.
 
Weer naar Rotorua
En tja vandaag, 5 juli, dus met de auto weer naar Rotorua gegaan. Even de foto’s weer op CD en op de site gezet (check them out!!!) en ik ben nu weer bij de familie Esendam. Nog een nachtje hier en dan ga ik morgen met de bus naar Auckland en dan zondagochtend door naar Whangarei in Northland, het noordelijkste gebied van Nieuw Zeeland.
 
Zullen er weer nieuwe avonturen komen…? Dat lees je volgende week wel weer!!!
Dag vriendjes, dag vriendinnetjes…😉
Seeya!!
 
Liefs Maaikie

About Maaike

Besides my travelblog on https://maaikie14.wordpress.com, I have another website with various articles on http://thecuriousbutterfly.com. See you on either one or both of them!
This entry was posted in Reizen, Travel and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s