Vanaf Perth de zuidkust op… en ondergronds slapen…

Jawel, ik heb weer een internetplekkie gevonden en dit lijkt even wat meerbelovender dan wat ik in Esperance aantrof. Hier in Port Augusta is het nog gratis ook! Supers!!! Kan ik weer verder met mijn verhalen. Enne de foto’s volgen nu ook heel snel hoor!!!
 
We waren dus in Perth. Op 2 november begon ik weer even met een rondje hardlopen door Perth en daarna weer alles ingepakt en weer op pad. Aangezien er in Perth van die mooie Hollywood-achtige letters langs het water staan, wilden we daar even een foto van maken met de skyline in de achtergrond. Maar we hadden weer geluk, in plaats van alleen de letters en skyline op de foto, kwamen ook een paar vliegtuigjes voor de redbull-airrace voorbij vliegen! Dat zou namelijk dat weekend in Perth zijn, maar op vrijdag begonnen ze al met het in-vliegen (ehm noem je dat zoi? Nou ja, het oefenen dus…). Dus konden we een paar mooie foto’s maken en tevens even genieten van wat vliegstuntjes! Toen doorgereden naar Fremantle, wat onder de rook van Perth ligt (maar het is wel een aparte stad, laat ze niet horen dat het een onderdeel van Perth is!). Daar even over wat marktjes gelopen en geluncht. Vervolgens even door Port Kennedy gereden, waar mijn neef Robert woont. Helaas komt ie pas weer op 20 november in Australie, maar ja, ik was wel ff nieuwsgierig naar het plaatsje. Echt een heel leuk kustplaatsje hoor, Robert en Margo! Heb er helaas wel een hagedis doodgereden geloof ik… ai! Vervolgens door naar Margaret River waar we een camping buiten het dorpje vonden op een soort boerderij. De mensen die er echter (permanent? verbleven kwamen nogal (ehm, hoe zeg ik dit subtiel?…) achterlijk over. Tevens begonnen een groepje chinezen de volgende ochtend al omu met hun ochtendritueel. En inplaats van dit zachtjes te doen werd en luid gekwekt en gekakeld… Een haan is er niets bij!! Zaterdag dus brak ons bed uit en even Margaret River verkend. Daarna doorgereden naar Cape Leeuwin bij Augusta (nee, dat is dus niet de plaats waar ik nu ben, dat is Port Augusta…) en even naar de vuurtoren gekeken… Tja, weer een vuurtoren dus… Maar deze was wel mooi en was op de kaap waar de Indische Oceaan en Zuidzee (geloof ik? Southern Ocean in ieder geval) bij elkaar komen. Dus even wat foto’s gemaakt, terwijl Alexis bij de auto bleef. Al bij het betreden van het gebied was er een waarschuwingsbordje over slangen in de omgeving en ik had al een voorgevoel dat ik wellicht weer een bijzondere ontmoeting zou hebben (zoals met de kangaroo bij Kings Canyon). Ook Alexis vertelde me later dat ze me nog (min of meer voor de lol, maar toch) wilden waarschuwen voor slangen… Dius wat kom ik tegen op weg naar de uitgang?? een WURM!… Nee, een slang natuurlijk! Vlak voor me wilde net een slang de weg oversteken! Whaaah! Rustig achteruit gelopen en de slang in de gaten gehouden… Gelukkig draaide de slang zich om en verdween weer in het struikgewas… Ongeveer 1,5 meter en donkergrijs van kleur, geen idee wat voor een slang het was, maar mijn hart bonsde in mijn keel… Snel doorgelopen en mijn avontuur aan Alexis verteld. In diezelfde omgeving konden we ook nog grotten bezoeken, maar de entreeprijs was een beetje te hoog voor een grot waar je niet eens een tour krijgt maar het zelf moet ontdekken. Ach, grotten heb ik wel vaker gezien. Via Nannup en Bridgetown reden we naar Manjimup waar we de nacht verbleven. De volgende ochtend een stukkie hardgelopen langs de snelweg (tja, geen fits of wandelpaden hier te vinden hoor!) en weer alles ingepakt en de auto in. Toen een mooie route langs Pemberton gereden waar diverse enorme woudreuzen van Marri en Karri-bomen te vinden waren. Sommige bomen waren wel 20 meter hoog (of misschien nog hoger, maar dat kon ik niet meer zien hoor…😉 ) Net na Walpole stopten we even om een wandelingetje te maken naar wat cascades, leuke stroomversnellinkjes en watervalletjes. Toen door naar Denmark gereden, waar we even rondgelopen hadden en een fles wijn en wat lekker eten hadden gekocht. De  volgende dag weer een hardlooprondje gemaakt, maar ik durfde niet verder langs de andere kant van de rivier om mijn rondje compleet te maken… Er stonden namelijk waarschuwingsborden voor slangen… En gezien mijn geluk met dergelijke ontmoetingen… hm, maar weer dezelfde route teruggelopen dus… Na het inpakken even bij de rivier ontbeten en genoten van een pelikaan die ook zijn ontbijtje bij elkaar aan het scharrelen was. Hij zwom mooi achter een paar onder water duikende shags aan en zodra de vissen voor die beesten wegzwommen kon de pelikaan mooi met zijn grote bek de vissen opscheppen! Geweldig, wat een samenwerking in de natuur.. Alhoewel, de shags waren het behoorlijk beu geloof ik dat alle vissen naar de pelikaan gingen… hahaha! Daarna naar Albany gereden en even noodles gehaald bij een restaurantje. Die bij Middleton Beach opgegeten, waar we een recordpoging deden: hoeveel noodles belanden dankzij de wind naast mijn mond? Hm, we konden beter in de auto gaan zitten eten dus. haha! Daarna richting Emu Point gereden, waar we helaas geen emoe’s konden zien, maar wel grappig waarschuwingsbordjes… Ik geloof dat ze de langnekschildpad bedoelden, maar de bordjes zagen eruit alsof ze waarschuwden voor overstekende dinosaurussen? Wauw! Nou, geen dino’s of schildpadden gezien (kon ik ze gelukkig ook niet per opngeluk overrijden…) en dus maar verder gereden over de zuidkust naar het oosten. Uiteindelijk in Jerramungup de tent opgezet. We waren niet de enige kampeerder daar. Ook Skippy had net zijn was gedaan en checkte even of het al droog was… Ach ja, het is Australie he, daar lopen dus de kangaroos zo over de camping je was van de lijn te sjorren! Even wat foto’s gemaakt en aangezien het beessie behoorlijk handtam was geworden kwam ie heel bijdehand ook bij ons staan. Dinsdag 6 november werd ik wakker met het rare gevoel dat ik vreemd had gedroomd (gordijnen, tot leven gekomen knuffelbeestjes en een Elizabeth Taylor die op een skateboard van een trap komt denderen? pfff…). Alexis vertelde me toen ook: jeetje, wat droomde jij? Ik heb dus inderdaad rechtop in bed gezeten (dat was voor het skateboarden met Liz…) en geschreeuwd (ja, werkelijk angstkreten): Alexis, Alexis, where are you?? Alexis schrok wakker en probeerde me gerust te stellen… Ik ben daarna geloof ik meteen weer op mijn kussen in een diepe slaap gezonken, maar kon me inderdaad herinneren dat ik in mijn droom in de tent zat, maar dat Alexis buiten was en achter een soort hek en ik kon haar niet zien ofzo… pfff… probeer het maar niet te analyseren, daar zijn mijn dromen te bizar voor geloof ik… hahaha! Nadat we uitgelachen waren reden we via Ravensthorpe naar Esperance. Daar eerst voor Alexis haar zusje een stel UGG(-ly) Boots gekocht en even wat rondgelopen. Bij Bathers Paradise Camping hebben we de tent weer opgezet en even heerlijk zitten lezen. ‘s Avonds merkten we dat 2 plaatsen naast de onze een hond alleen zat, al de hele middag en avond. Eevn gemeld bij de campingeigenaar, die zei dat de hond van een vrouw met haar dochtertje was en dat ze vast later die avond terug zouden komen. Even de hond gerust gesteld en vervolgens vanuit onze tent als een stelletje superspeurneuzen zitten gluren of er al iemand kwam voor de hond. Hm, zijn dat ze Nee dat is een ander stel. Hm, hoor ik weer een auto? Ja, maar niet op de camping… Jaja, een stelletje spionnen… Echter toen we elkaar aankeken en bedachten dat geen van ons beiden nou de volgende 007 kon worden moesten we keihard lachen… Jep, begin en eindig de dag met een lach, dan zit het altijd goed, nietwaar? hahaha!!
 
Woensdag 7 november zagen we dat de vrouw er inderdaad weer was voor de hond. Gelukkig maar! Even een strandwandeling gemaakt en besloten om een nachtje bij te boeken. Even Esperance ingegaan (ja met dat vreselijke internet…) en nog wat meer rondgewandeld daar. Vervolgens heerlijk in het zonnetje liggen lezen en lekke rgeluierd die dag. ‘s Avonds heeft Alexis mijn haar nog even geverfd. Gelukkig waren het slechts highlights (ja, de zon doet toch niet genoeg zijn best om de uitgroei ook bij te bleken… ), dus kon er weinig misgaan. Even een heerlijke salade gegeten en daarna weer even gesmuld van Prison Break (shit, wat spannend… jammer genoeg is het elke week weer afwachten of we ergens een tv kunnen vinden). Donderdag vertrokken we na een regenachtige nacht (gelukkig bleven we dit keer wel droog in de tent en hoefden we geen noodplan richting de auto te maken) uit Esperance en aangezien de route dit keer weer een behoorlijk aantal km’s was, werd het een lange reisdag… Een stopje in Salmon Gums leverde wat nieuwe boeken op, aangezien we de afgelopen dagen wat boeken hadden uitgelezen. Van Balladonia tot Caiguna was het een behoorlijk saai stuk rijden… Het was namelijk de 90 mile Straight (oftewel 146 km rechte weg). Dit is het langste rechte stuk snelweg dat in Australie te vinden is. Zonder ook maar 1 flauw bochtje! Die dag in Cocklebiddy de tent opgezet op een soort parkeerterrein met diverse kleine steentje en keitjes. Gelukkig zijn we behoorlijk doorgeharde kampeerders geworden en kunnen we wel tegen een keitje…😉 Helaas konden we de buitentent dus niet vastzetten, en gezien de wind die daar woei, werd het een behoorlijk geklapper de hele avond. Gelukkig ging ‘s nachts de wind liggen en hadden we vanaf 06.00u weer geklapper van de wind. Vroeg dus weer op pad gegaan en afscheid genomen van Western Australia. We gingen namelijk weer de grens over. Ja, daar gaan we weer met het tijdsverschil… Weer 1.5u erbij optellen… Nu is het tijdsverschil dus een uurtje of 9,5? Word er helemaal confuus van… Tevens zouden we weer gecontroleerd worden bij de grens op illegale waar zoals appels en peren en wortels enzo… Dus ruim voor de grens hadden we alles al opgegeten. En wat denk je? Worden we niet eens gecontroleerd bij de grens! Nee, slechts 500 km later… hadden we onze illegale appels met fruitvliegjes dus gewoon mee kunnen nemen tot 499 km South Australia in! Maar goed, net voor Ceduna werden we dus gecontroleerd en blijkbaar had meneer de beambte een supersonische blik a la superman, want de kofferbak hoefde niet eens open. Hij vroeg of we enige fruitwaren of groenten mee hadden en keek even door de ramen over de achterbank en de kofferbak. Nou, onder de zooi die daar ligt hadden we heel wat illegale appels en peren mee kunnen nemen! ;-))) Maar ja, brave dametjes zoals wij hadden dat dus niet… Nou ja, genoeg gereden voor die dag, dus in Ceduna de tent opgezet bij een camping aan het water. Prachtige sunset om de dag te voltooien met wat mooie foto’s en gezellig zitten kletsen met wat mensen op de camping. Kregen zelfs nog een telefoonnummer van een stel uit Melbourne in ons handen gedrukt: als je in de buurt bent…? Hadden we iets teveel zitten kletsen over het slapen op de grond en het feit dat we al een tijd geen bed hadden gezien (oke op Perth na dan…)?? Nou ja, mochten we dan inderdaad toe zijn aan een bed, kunnen we even met Mary en Terry bellen! Zaterdag  10 november weer begonnen met een jogrondje want dat is zo gezond, nietwaar? Nou, bijna dan… Want ja, al dat rondjes lopen op onbekende paden kan een beetje gevaarlijk zijn heb ik nu gemerkt… Nee, ben niet aangevallen of aangereden… maar de weg was een beetje hobbelig en dus voelde ik al snel mijn benen onder mijn lijf vandaan gaan… Jep, mooi gestruikeld en een schaafwond op mijn knie (oke: wie van jullie ligt nu helemaal in een deuk en wie van jullie leeft met me mee?? huh?)… Gelukkig was de schade niet al te groot (geen gips, verband of zelfs maar een pleister hoor!), dus kon ik mijn rondje (heel voorzichtig) nog wel even afmaken in Ceduna. Daarna weer een lange rijdag. Via een aantal kleine plaatsjes kwamen we aan in Port Augusta (voor de 1e keer by the way) en konden we even naar een supermarkt voor wat inkoopjes. Daarna weer de Stuart Highway op, die we ongeveer een maandje geleden in het noorden bij Katherine nog achter ons hadden gelaten. Jep, we gaan weer de outback in! We zijn namelijk op weg naar Coober Pedy. Het was echter nog wel even te ver om in 1 keer te halen, dus overnachtten we in Woomera. Onderweg gaf Alexis nog een kreet en ik vroeg me af wat er aan de hand was. Bleek dat er een koe naast de weg lag (weer wat roadkill dus) met een vreemde grijns op zijn kop… Alsof het een stripfiguur was. Hm, vreemd ja, nou ja, dat zien we op de terugweg wel weer.
 
Zondag 11 november (…is de dag, da-hat mijn lichtje, da-hat mijn lichtje…. ehm, sorry liet me even gaan, 11 november is Sintemaarten in Noord-Holland…) reden we dus naar Coober Pedy. Tja, weer een outbackstadje zal je denken. Jep, maar dan anders!! Dit is nameijk een stadje waar naar opalen gegraven wordt en daarnaast diverse huizen onder de grond zijn! Al toen we door het stadje reden hadden we het gevoel in iets bijzonders beland te zijn… Veel dingen ondergronds: Bedrock Backpackers, ondergrondse huizen, ondergrondse kerken! Je kon het zo gek niet verzinnen (oke, alleen een openlucht bioscoop bovengronds dan…)… Dus tja, waar zet je je tent op? Ondergronds!! Bij Riba’s Underground Camping was dit mogelijk (de eigenaresse zei dat het de enige ter wereld was en dat wil ik best geloven!) en daar hadden we meteen een tripke geregeld voor hun opaalmijnentour. Dan was namelijk het verblijf gratis! Wij dus ondergronds gegaan om even te kijken of we dit wel aandurfden.. Het zag er een beetje spooky uit doordast het net een tombe leek (graftombe? iiiieeehhh!!!), maar door de lucht-/lichtgaten in het plafond was het ook erg mooi. Al snel ondekten we dat, wanneer je onder die gaten ging staan, je erg mooie foto’s daarvan kon maken! Dus daar gingen we weer op fotoshoot! Mooie foto’s (zo sereen) en ook grappige foto’s (op de een of andere manier kreeg Alexis bij mij een verlichte sleutelgat-vorm tussen mijn benen…? Tja, zij weet hoe ze mijn beste kant naar voren haalt…😉 ). Daarna de tent opgezet in de heerlijk koele tunnels van zandsteen en bovengronds even wat gegeten. Daarna in de ondergrondse tv- en internetlounge even zitten lezen en daarna was het tijd voor de opaalmijntour. We kregen veel info over de mijnen, de explosieven die gebruikt worden, over het feit dat je met blacklight opalen kan zien in het schijnbaar stoffige zandsteen, over de twee metalen staafjes die aangeven waar je mogelijk opalen kan vinden in de grond en over de verschillende kleuren in de opalen die door prisma’s in de opalen verschijnen. Erg interessant dus! Buiten gekomen was het inmiddels donker geworden en dus bedtijd. Omgekleed en klaargemaakt voor de nacht boven de grond en daarna de tunnel in. Gewapend met een zaklamp, want het was nu erg spooky geworden! Zo donker en zoals ik al zei leek het net een graftombe… Whaah, slaap lekker! Snel de tent in en ik kon op de een of andere manier de slaap niet meteen vatten… Gelukkig was de volgende ochtend niets ingestort (bijna onmogelijk geloof ik, beter dan in een bovendegronds huis) en zijn er ook geen geesten langsgekomen uit de graftombe… Maandag de 12e even naar het Coober Pedy Infocenter gegaan en daar kregen we vriendelijk alle info die we wilden over The Breakaways Reserve. En dus vertrokken we daarheen. Het is een prachtig reservaat die er verrassend anders uitziet dan de rest van de Outback. Er zijn verschillende bergen te vinden die prachtige kleuren hebben. En dat alles veroorzaakt door de natuur (het weer) zelf. Geen wonder dat in deze omgeving diverse films zijn opgenomen (o.a. Mad Max met Mel Gibson en The salute of the Jugger met Rutger Hauer)! Als eerste stopten we bij ‘The Castle’ oftewel ‘Papa’ oftewel ‘Two dogs’. Dit is een bekend decorstuk uit Mad Max en het zijn twee bergen, de ene wit en de andere bruiniger. Vervolgens naar de lookouts gereden en we hadden een prachtig overzicht over het reservaat. Het was wat lastig om mooie foto’s te maken met een smile op je gezicht, want als je je mond iets te lang open hield kwamen de vliegen er al opzitten… juk!! Daarna weer terug naar Coober Pedy en daar Faye’s undergournd House bezocht, waar dus echt alles ondergronds was. Dit huis is in de jaren 60 door 3 vrouwen met de hand (oke, met pikhouweel dan) uitgegraven. En even een bezoekje gedaan aan de servische orthodoxe ondergrondse kerk. Prachtig om te zien, het leek net een gewone kerk! Zelfs het gewelf was uit de rots uitgegraven. Daarna weer richting het zuiden en bij Woomera de tent weer opgezet. Vandaag reden we dus weer naar Port Augusta en zagen we onderweg nog Alexis’ stripfiguur koe… Hm, het zag er inderdaad erg raar uit. Het gezicht van de koe was geheel ontbloot en had daardoor een vreemde grijns op het gezicht… juk! Ehm, moet nog maar ff wat schrijven om het bericht maar ff leuker af te sluiten… Nou ja, het zonnetje schijnt en ik ben vrolijk!!! :-)))
 
Liefs,
Maaike
 
PS ik ga ff de foto’s proberen erop te zetten!!

About Maaike

Besides my travelblog on https://maaikie14.wordpress.com, I have another website with various articles on http://thecuriousbutterfly.com. See you on either one or both of them!
This entry was posted in Reizen, Travel and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Vanaf Perth de zuidkust op… en ondergronds slapen…

  1. Karin says:

    Hallo lieve nicht,
    Wat kun jij schrijven zeg,het is als je weer eens terug bent meteen een dagboek.
    Marloes is inmiddels alweer maanden terug uit Costa rica.
    Zij is nu gezondheidswetenschappen aan het studeren,zij is al klaar met de H.B.O.V (verpleegkundige)
    Maar vond de basiszorg niet leuk genoeg en is nu weer aan het studeren.Maarten heeft zijn huis bijna klaar volgende week gaat hij verhuizen.Hij heeft gisteren gehoord dat hij zijn A.L.O heeft gehaald.Marieke is ook lekker bezig met haar diagnostiek aantekening.
    Zo nu weet je weer een beetje wat uit Haarlem.
    Geniet maar lekker van alle mooie dingen heel veel liefs van je( tante) Karin(ook je oom Cor)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s