Afscheid in Sydney…. en welkom in de States!

Ja, op 12 februari heb ik afscheid genomen van Sydney, met enorm veel pijn in mijn hart… Mijn god, dat was ff zwaar zeg…!! Ik heb daar zo’n geweldige tijd gehad. Ondanks dat ik het in januari ff niet zag zitten (zat allemaal ff tegen), lukte het me toch om dus een baantje te krijgen en met een stel geweldige mensen kennis te maken. Dankzij hun heb ik een supertijd achter de rug, tijdens het werk (dat huis-aan-huis-verkoop was niet geweldig, maar de collega’s maakten alles goed!) en vooral ook na het werk. Diverse malen ben ik met ze allemaal te stappen geweest en heb diverse leuke avonturen achter de rug… Waterpijp roken: done! Hele nachten doorhalen zonder enige slaap voor 63 uur (gelukkig was het weekend…): done! Midden in de nacht bij een kennis aanbellen om op de bank blijven maffen: done! Je eigen borrels schenken en derhalve helemaal dronken zijn en niet meer weten wat je doet: done (gelukkig was het voor iedereen erg grappig… altijd leuk om de gangmaker te zijn… hahaha!)! Na een nacht stappen op MC Hammer hiphoppen voor een kebabtent: done!

Mijn laatste avond was erg leuk. Op 11 februari hoefde ik niet te werken maar de rest wel. Ik had dus met ze afgesproken na werktijd bij het Exhibition Hotel rond een uur of 21.15. Rond 21.30 kwamen de bussen inderdaad aanrijden en gingen we met zijn allen naar binnen om een borrel te doen. Een dronken dame (nee, niet ik dit keer) kwam nog op me aflopen en zei dat ik het maar mooi getroffen had met al die mannen aan mijn tafel… Hmmm, ja ik zat daar inderdaad tussen zo’n 10 heren… en Michelle! Tja, dat kwam een beetje raar over, maarwe moesten er wel om lachen. toen we dit later aan de dame vertelden, schaamde ze zich nogal en kregen Michelle en ik allebei een proeftubetje van een cremetje die ze die dag had uitgedeeld. Ach ja, zo kom je aan de producten he… Gelukkig maar dat ik niet overal allergisch voor ben… Mijn chef Miloud kwam aanlopen met 50 dollar en zei dat we er maar een mooi rondje van moesten halen! Dus even wat jugs bier gehaald en gezellig met zijn allen geborreld. Aangezien Matt mij naar huis zou brengen die avond, nam ik na die biertjes maar afscheid van iedereen. Alex, Michelle, Miloud, Jannie, Ling, Odi en Stuart. Eigenlijk wel tranenvrij, maar ik moest wel beloven dat ik terug zou komen… Ja, dat ga ik dus echt wel doen!!! Met Matt al kletsend richting mijn hostel in New Town gereden en daar afscheid van hem genomen. Anderhalf uur later reed ie dus de straat pas uit… Op 12 februari was het echter wel heel erg moeilijk om Sydney te moeten verlaten… Zulke lieve woorden van iedereen: Miloud: ‘You’re the sunshine of IPrimus’, Jannie: ‘I will always remember you as the happiest person everyday’, Matt: ‘Everybody loves you’, Alex: ‘You should def come back and shine your light upon us’, Jannie: ‘Maaike don’t gooooo!!!’ …. Dus ja, daar zat ik in de taxi te huilen…. En op het vliegveld… En in het vliegtuig… En in Taiwan (mijn stopover voor 3 uurtjes)… En weer in het vliegtuig… Pas toen ik aan de andere kant van de Pacific land zag verschijnen begon mijn enthousiasme voor een nieuw land te verschijnen… Maar goed, dan heb je dus wel zo’n 23 uur van verdriet achter de rug… Mijn afscheid van NL was niet eens zo moeilijk…!

Maar goed, 12 februari 2008 gaat voor mij de boeken in als de langste dag ooit… Ik vertrok om 13.00 uur vanuit Sydney en kwam om 18.00 aan in San Francisco…. Maar die 5 uurtjes in tijd, daar deed ik dus met alle vluchten en stopovers wel 24 uur over!!! Uiteindelijk duusde mijn dag dus 43 uur!!! Ja dan kom je wel een beetje gebroken aan…. Mijn enthousiasme en verdriet wisselden dus nog een paar keer in mijn lijf. En tja, dan ben je opeens dus in de Verenigde Staten! Ik moest meteen op de foto (gelukkig maar 1 keer van voren en niet meteen van alle zijaanzichten) en er werden vingerafdrukken genomen. Hmmm, ga voortaan dus alles maar met handschoentjes doen denk ik…. Vooral als ik de Naakte Cowboy in New York in zijn billen knijp… hahaha!!! Na alle formaliteiten en het bagage-wachten, kon ik op de BART-trein stappen naar het centrum van San Francisco. Gelukkig had ik al een hostel geregeld voor drie nachten, dus wist ik precies waar ik heen moest. In Hotel Amsterdam (hmmm… nee heb toch echt geen heimwee…) op Taylor Street checkte ik in en ging meteen maar even een happie eten om daarna richting bed te gaan… Ik kon ondanks mijn lange dag echter niet goed slapen en was opeens midden in de nacht nog wakker…. Pfff… Geen idee in welke tijdszone ik nou leef, want ik gooi nu echt alles door elkaar… Met mijn hoofd en hart nog in Australie, mijn lijf in de States en dan ook nog eens met contacten met NL met die tijd rekening houden… Whaaah!!!!

Woensdag 13 februari ben ik op een citytour geweest door San Francisco. Wat een geweldige stad zeg. Ben er helemaal verliefd op!! Begonnen bij de Fisherman’s Wharf (vraag me af of die Friends er ook waren??), Transamerica Pyramidbuilding, Chinatown (de grootste ter wereld buiten China) en de Cityhall. Toen even langs de Postcard Row gereden, dat zijn van die schattige huisjes in een rijtje met allerlei lieve kleurtjes… Roze, zachtgroen, geel, lichtblauw… Misschien beter bekend van de serie Full House, wanneer ze in de trailer aan het picknicken zijn op een grasveldje. Vervolgens deden we Mission Delores aan, een van de missiehuizen van de Heilige Francis (Jep Saint Francis oftewel San Francisco de Asis…). Was wel weer een mooi kerkje. Vanaf de heuvel van Twin Peaks keken we over de stad uit. Aan de ene kant de Golden Gate Bridge, aan de andere kant de Bay Bridge en er tussen in alle straten, heuvels, gebouwen en huizen van San Francisco. Prachtuitzicht!!! Even naar de Golden Gate Park gegaan, waar ik na een bezoekje aan een kunsttuin (leuke foto met een enorme veiligheidsspeld genomen) even de Botanic Garden in gelopen was… Tja, en als je dan van die schattige eekhoorntjes ziet…. en ik dus helemaal gek ben van botanische tuinen… gaat de tijd best wel snel… Dus ik gauw terug naar de bus gelopen… shit…. deze kant toch op… Nadat ik helemaal aan de andere kant van de tuinen aangekomen was, moest ik nog een heel stuk terug omlopen richting de bus… Waar dus iedereen op me zat te wachten… Whoops!! Sorry, got lost!! Daarna reden we naar de Golden Gate Bridge… Eerst er overheen en daarna dus vanaf het uitkijkpunt even bekeken en gefotografeerd… Blijft geweldig om een stukje ‘wereldberoemdheid’ te mogen aanschouwen met je eigen ogen… De volgende dag, jep 14 februari…, had ik een tour naar Alcatraz geboekt. Gelukkig om 16.30 pas, want nadat ik weer een halve nacht wakker had gelegen, werd ik pas rond 13.00u wakker!!! Ai… Met de Cablecar dus naar de Wharf gegaan, de welbekende trammetjes die de heuvels van San Francisco op en neer gaan. De ticketverkoper gaf me een snoepje omdat het Valentijsdag was (aaahhhh…) en blijkbaar was ik erg interessant (in heel San Fran trouwens, iedereen staarde me na… vraag me af wat er nou was… Ben ik echt zo lang, zo blond, zo interessant…?) want hij bleef gezellig bij me staan en vertelde me van alles over de straten waar we langs gingen.  Ik moest hem alleen wel beloven dat als ik de jackpot zou winnen in Las Vegas, ik terug zou komen om met hem te trouwen. Yeah yeah, sure sure… (NOT…) Maar goed, toch handig om die aandacht van hem te hebben, want ik had wel geregeld dat ie de tram even langer stil zou laten staan bij mijn stop om even een leuke foto van me te maken! Ik dus hangend aan de Cable Car! Joehoe!!Daarna dus naar de Wharf gelopen en mijn ontbijt gehaald… Het was immers al 15.00u… Toen naar Pier 33 gelopen waar vandaan de boot zou vertrekken. Onderweg zag ik nog wat politiewagens en motoren staan. Wat zien die er hier toch gaaf en stoer uit… Dus even suf toeristje gespeeld en gevraagd of ik een foto van de wagen en motoren mocht maken. Yeah sure! OK, thanks!! Bij Pier 33 ingecheckt en gewacht tot we eindelijk de boot op mochten. Om 16.30 precies vaarde de boot uit en vanaf het bovendek kon ik gave foto’s maken van The Rock: Alcatraz! Op Alcatraz een audio-tour gedaan. Je weet wel, allemaal zo’n koptelefoon op, de aanwijzingen volgen en op verschillende momenten stom staan te grinniken om de verhalen die je verteld worden. Maar goed, zo leer je wel de gevangenis goed kennen. Alcatraz is oveirgens sinds 1963 niet meer in gebruik, maar is nu een National Park. De beruchte Scarface Al Capone en de Birdman hebben op Alcatraz gevangen gezeten. Ook werden de verhalen verteld van de (mislukte) ontsnappingspogingen. Aangezien het dus de nighttour was, zag ik rond een uur of 17.30 de zon langzamerhand in de zee zakken… Precies achter de Golden Gate Bridge… Zucht… Diepe zucht…. Helemaal verliefd op San Francisco… Prachtig zeg!!! Toen de audiotour afgelopen was, had ik dus nog even wat meer foto’s gemaakt van de zonsondergang en tot slot kon ik nog een demonstratie bekijken van het sluiten van de celdeuren. Beter gezegd: het dichtknallen van de celdeuren… Nee dat ging niet echt zachtzinnig… Een interessante constructie zorgde ervoor dat de deuren open en dicht gemaakt werden en de cipiers konden precies regelen welke deuren open en/of dicht gingen. Soms zelfs dat er 2 deuren geopend werden en tegelijkertijd 3 anderen gesloten werden. Vernuftig staaltje werk! Rond 19.00 vaarde de boot weer, in het donker, richting de pier, waar ik bij de werf even een hapje gedaan had. Terug naar mijn hostel weer de Cable Car genomen. Geweldige stad is het toch, San Francisco!

Vrijdag 15 februari startte ik mijn roadtrip met Laura, die ik uit  Australie ken.  Zij woont in Sacramento, dus daar eerst met de bus heen gegaan.  Helaas had ze wat problemen met haar (gloednieuwe) auto, waardoor we niet direct weg konden. Uiteindelijk besloten we maar met de auto van haar moeder te gaan, want een slecht- tot nietstartende auto is niet echt geweldig op een tiendaagse roadtrip…! Rond 18.00 vertrokken we dus naar Yosemite National Park. Onderweg nog een heerlijk diner gehad bij een heuse ‘diner’ langs de weg (je kent ze wel van de Amerikaanse, jawel, roadtrip-films…) en rond een uur of 22.00 kwamen we aan bij de Yosemite Bug, ons hostel voor die nacht. Op tijd gaan slapen en het was al lekker koud daar… De volgende dag naar het Park gereden en zagen we inderdaad hoe koud het was: er lag sneeuw!!! Woohoo!!! Dat is maf, een week ervoor zat ik nog in de zomer in Australie en opeens hier in de States in de sneeuw!!! Het weer was gelukkig wel heerlijk: strakblauwe lucht en een heerlijk zonnetje!!! De eerste stop in het National Park was bij de Bridalveil Falls. Maar vlak voordat we daar waren zagen we gewoon een coyote (wilde wolf) lopen!!! Whaa, foto maken!! Ik dus autoraampje open gemaakt, camera in de aanslag…. Coyote komt dichterbij… Whaah, camera gauw weg en raampje maar weer dicht… Shit geen foto, maar wel een geweldige ontmoeting met de natuur zo!!! De watervallen waren prachtig, alleen een beetje lastig te bereiken… De route ernaar toe was nl ondergesneeuwd en doordat het plat gelopen was was het spiegelglad geworden! Dus al glibberend en glijdend die kant opgelopen, wat foto’s gemaakt en weer glijdend terug naar de auto. Vervolgens bij een groot open stuk land even wat sneeuwballen gegooid voordat we verder reden naar het informatiecentrum. Daar even info ingewonnen en gehoord wat een leuke wandeling zou zijn: naar de Yosemite Falls (de hoogste van de States: 800 meter hoog) en dan via een groot sneeuwveld naar de brug voor een mooi uitzicht naar de Half Dome (een enorme berg die eruit ziet als een halve bal). Superwandeling dus! Mooie foto’s gemaakt, voorat we terug liepen naar de village waar we de auto geparkeerd hadden. even wat boodschapjes gedaan en naar de hostel terug gereden. Daar even gedoucht, omgekleed en de keuken in om het eten te maken. Laura maakte een heerlijke pastasaus en ik maakte (volgens haar) de perfecte spaghetti. Daarna nog even met mijn friends in  Sydney gemaild om ze op de hoogte te houden en op tijd richting bed gegaan.

Zondag 17 feb vroeg uit bed gegaan, aangezien we een lange rij-dag voor de boeg hadden. Onderweg nog met mijn mamsie en zusje gesproken en bij Red Rock Canyon CA even gestopt voor een lunch. Rond een uur of 16.00 reden we een enorme vallei in… Jep, onze bestemming die dag was Death Valley! Gevonden!!! Rond zonsondergang de eerste attractie al bewonderd: de Sand Dunes. Daarna maar doorgereden naar Beatty waar we in een motel incheckten en bij de lokale mexicaan even wat eten gehaald hadden.

Ja, dit is maar even genoeg voor nu, ik ga maar richting bed denk ik… Ik zal morgen de rest van de verhalen tot aan nu wel even erop zetten, dus tot gauw!!!

Veel liefs, Maaike

About Maaike

Besides my travelblog on https://maaikie14.wordpress.com, I have another website with various articles on http://thecuriousbutterfly.com. See you on either one or both of them!
This entry was posted in Reizen, Travel and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s