Maaikie in the States, seizoen 2012, aflevering 1 (Nederlands, for English see below!)

Yay, weer een reis! Terwijl Brad in Oostenrijk en Duitsland rondhangt, besloot ik om zelf een reisje te gaan doen: naar de Verenigde Staten! Op 7 maart vloog ik van München, via Washington DC naar New Orleans. Ik was daar 4 jaar geleden en ontmoette Jeralyn (beter bekend als Jeri) toen ik in de French Quarter rondhing. We hielden contact en zodra ik aangaf dat ik plannen had om naar Amerika te komen, was zij de eerste die vroeg of ik ook bij haar langs wilde komen. Nou ja, natuurlijk, New Orleans staat als eerste op de lijst! Jeri haalde me op van het vliegveld en aangezien het al 19.00u geweest was, redden we meteen door naar een restaurant zodat ik kon dineren. Terwijl we bijkletsten, at ik een po boy (een sandwich) bij Tracey’s. Of tenminste: ik probeerde te eten… Eten tijdens het bijkletsen was niet gemakkelijk! Daarna gingen we naar Jeri’s huis, waar zij, heel lief van haar, aanbood dat ik in de slaapkamer kon slapen, terwijl zij de ongemakkelijke bank in de woonkamer zou nemen. Thanks! Ik had een beetje een gebroken nacht (ik werd steeds wakker) door mijn lichte jetlag door het tijdsverschil van 7 uur, maar toch wel okay geslapen.

De volgende dag ging ik voor een wandeling in het park met Jeri en haar vriendin Lizzie. Het was een mooi park met een wandelweg rondom een meer en een golf course waar we twee rondes liepen. Daarna gingen we naar Whole Foods voor een salade, want ja als je eenmaal op de gezonde tour bent… Jeri zette me daarna af in de French Quarter waar ik de Jazz Wandel Tour wilde doen. Om precies 13.45 (de afgesproken 15 minuten voor de tour zou starten) stond ik voor de Preservation Hall, maar er was niemand daar… Gelukkig kwam er om 13.55 een vrouw op me af lopen en vroeg of ik er voor de Jazz Tour stond. Nou, inderdaad! Ze vertelde dat zij de gids was en vroeg waar ik vandaan kwam. Ze complimenteerde me met mijn kuiltjes in mijn wangen, wat me natuurlijk liet lachen en nog diepere kuiltjes maakte! Om 14.00 kwam er nog een vrouw bijstaan die zei dat ze ook de Jazz tour wilde doen. We begonnen met elkaar te kletsen en kwamen erachter dat we allebei Nederlands zijn. Wat een toeval! Onze gids wachtte nog even of een ander stel dat geboekt had nog op zou komen dagen, maar dat deden ze niet, dus begon de tour met alleen ons twee. De gids begon te vertellen in haar gidsen-stem, wat veel dramatischer klonk dan haar gewone stem, grappig! Misschien moet ik dat ook eens gaan proberen! Haha! Ze stelde zichzelf voor als Creoolse Quinn, met Creools in de betekenis: van hier. Met haar leuke gevoel voor humor vertelde ze de geschiedenis van New Orleans en hoe jazz ontstaan was, met alle invloeden van de verschillende culturen die er leven en geleefd hebben, de Fransen, de Spanjaarden, de Cajun, de Amerikanen. Bij het rondlopen in de French Quarter stopten we hier en daar om te luisteren of we de muzieksoort herkenden. Cajun hier, Blues daar en bij de volgende jazz. Als we een nummer herkenden, zongen we ook ongeremd mee. Dus daar stonden we met zijn drieën ‘Fire’ te schallen. We luisterden ook naar wat straat muzikanten, waarvan een dame genaamd Doreen de allerbeste was met haar klarinet. Ik zweer het, ze liet op een gegeven moment een toon uit haar instrument knallen die een goeie 2 minuten duurde! Daar moet je een hele lange adem voor hebben! Bij St Louis Cemetery number 1 staat een graftombe voor muzikanten en om hen te eren wilde Quinn samen met ons zingen: ‘Only you, can make my dreams come true… Only you…’ En dat deden we dus. Ik en de andere Nederlandse zongen het zelfs nog even in de toiletten van Basil Street Station. Dat galmde zo lekker! De tour zou eigenlijk 2 uur duren, maar Quinn gaf on seen extra 45 minuten. Toen wij vroegen waarom het langer was, zei zed at ze het zo gezellig met ons vond. Ahhhhh… We gaven haar allebei een goeie fooi, ze was geweldig! Na de tour ging ik met de streetcar (een oude tram) naar Salu op Magazine Street, waar ik Jeri en haar vrienden zag, want Jeri organiseerde daar Happy Hour! Cocktails voor 5 dollar, niet slecht! Ik had een supergezellige avond met iedereen, drinken, eten, maar vooral lachen. Echt een hele leuke groep mensen!

Op vrijdag gingen Jeri en ik naar Embodyment, waar een vriendin van Jeri werkt. Jennifer Lopez. Geen grapje. Aangezien het nieuwe salon was, waren alle behandelingen 2 voor de prijs van 1, dus namen Jeri en ik allebei een pedicure voor half geld. Heerlijk om zo verwend te worden, zo af en toe! Met onze vers gelakte teennagels (ik een zachte beige en Jeri hot pink) gingen we naar Scott en Michael’s huis. Ik heb de heren de avond ervoor leren kennen en ze zijn een geweldig stel samen. Ze hadden een verjaardagsfeest georganiseerd voor een vriend van hun en kookten rivierkreeftjes. Als het rivierkreeft-seizoen is zie je hier veel mensen die kleine kreeftjes pellen. Michael was ook creatief geweest en had voor mij een sjerp gemaakt met veren en de tekst ‘Miss Netherlands’ erop. Lief toch!!! Ik hou nu al van ze! Toen we bijna alle rivierkreeftjes opgegeten hadden, gingen we weer naar huis.

De dag erop kocht ik een amerikaanse sim-kaart. Het is makkelijker voor anderen om mij hier te bereiken en ook zodat ik mijn vrienden hier kan bereiken. Het was een beetje een gedoe, maar uiteindelijk was het gelukt. Als je het nummer wilt hebben, vraag je het maar aan me.🙂 Daarna hadden we lunch bij Subway en gingen we weer naar de French Quarter voor een kroegentochtje… Een cocktail hier, wat dansen en zingen daar. We gingen zelfs weer naar de Cats Meow… waar we elkaar 4 jaar geleden hadden gezien! Haha! Er was ook een optocht, de St Joseph optocht, dus bij het ronddwalen door de straatjes kregen we wat dingen van de mannen die in de optocht liepen, kettingen, bloemen, stickers, een kousenband (oh en we hoefden niets te laten zien… alleen een kus op de wang geven!). Terug naar huis stopten we voor een kip-burger en toen was het tijd om te gaan slapen.

Op de dag dat ik uit New Orleans vandaan ging, was er (uiteraard…) nog een optocht, dus gingen Jeri en ik die ook bekijken. Ook hier hadden we weer veel kettingen gevangen en wat bloemen. Toen was het tijd om afscheid te nemen toen Jeri me bij het vliegveld afzette. Ik vloog via Houston, waar ik als een van de weinigen in het vliegtuig bleef zitten, de rest moesten allemaal daar zijn, naar San Antonio. Ik boekte de shuttle bus om naar mijn hostel te komen, maar de chauffeur wist niet waar het was. Het was niet in de binnenstad waar de meeste toeristen verblijven. Na een paar telefoontjes met de eigenaresse van het hostel, kwam hij er achter en bracht me naar het juiste adres. Hij vroeg me waar ik vandaan kwam en waarom ik hier was. Ik vertelde dat ik wat rondreis en dat ik net uit New Orleans kwam. Hij reageerde meteen: ‘That’s where I’m from!’ Ik zei dat ik het een geweldige stand vind en hij gaf me een dike knuffel. Awww… Je moet gewoon van New Orleans houden, maar vooral van de mensen daar… Zo vrolijk, vriendelijk, open… Ik kijk er nu al naar uit om er weer naar toe te gaan!

Dus ja, ik ben nu in San Antonio en ben van plan morgen de Alamo te bezoeken en de Riverwalk te doen. Die verhalen en meer zullen dus de volgende keer volgen!!!

Veel liefs,
Maaike

About Maaike

Besides my travelblog on https://maaikie14.wordpress.com, I have another website with various articles on http://thecuriousbutterfly.com. See you on either one or both of them!
This entry was posted in Reizen, Travel and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s