Maaikie in the States, seizoen 2012, aflevering 2 (Nederlands, for English see below!)

Mijn vorige verhaal eindigde dat ik aankwam bij mijn hostel in San Antonio. Het Bullis House International Hostel is van Alma, een vriendelijke dame, die me bij mijn aankomst van alles uitlegde over hoe ik waar moest komen, en wat er te doen en te zien was. Het liep al tegen 20.00u en ik begon hongerig te worden. Alma gaf aan dat ik naar de hoofdweg kon lopen en daar zouden wel wat restaurants open zijn. Ik liep erheen, maar zag dat de dichtbijzijnde hamburgertent al gesloten was. Ik had weinig zin om veel verder te lopen en ik zag een pompstation aan de overkant van de weg. Lekker makkelijk een paar broodjes gehaald, goed genoeg voor diner en ontbijt.

De volgende ochtend ging ik met de bus naar het centrum van San Antonio en heb de hele dag heerlijk rondgewandeld. Door San Antonio loopt een rivier met een mooie wandelroute erlangs, de Riverwalk (lager dan de weg voor de auto’s, beetje als Utrecht, maar dan moderner), en veel restaurantjes en winkeltjes. Beetje toeristisch, maar toch leuk. Ik at lunch bij een Italiaans restaurant, waar de gastvrouw regelmatig met me begon te kletsen, tussen haar werk door: het binnenhalen van nieuwe klanten. Ik denk dat ik haar ‘Great Italian food, pasta’s, pizza’s, salads, mac and cheese for the kids’ wel honderd keer heb horen zeggen… Ik bestelde ook een cappuccino, maar om de een of andere reden (machine schoonmaken ofzo) duurde het errug lang. In de tussentijd kreeg ik wel gratis gewone koffie van ze. En de cappuccino was het wachten waard, heerlijk! Ik wandelde van de paden naast de rivier een brug op en ging naar de Alamo, een voormalig missie-huis (Misión San Antonio de Valero) in de 18e eeuw. Daarna werd het een station voor de Spaanse militairen, die het de Alamo noemden. Tijdens de Texaanse revolutie tegen de Mexicaanse troepen, werd de Alamo de plek waar het gevecht werd gevochten voor de onafhankelijkheid van Texas. Tegenwoordig wordt het daardoor ook gezien als een heldhaftige strijd tegen een overmacht. Daarna liep ik weer naar de Riverwalk, waar ik na in wat winkeltjes rondgesnuffeld had, naar Durty Nelly’s ging, een Ierse pub waar een pianospeler allerlei verschillende, voornamelijk Ierse, liedjes speelde. Erg grappig. Daarna nog een Mericaans diner bij Casa Rio (yum!) en weer met de bus terug naar mijn hostel.

De dag erop begon lekker langzaam, douchen, wat ontbijten, tassen pakken. Ik had lunch bij Zuni aan de Riverwalk en ging daarna naar het Greyhound busstation voor mijn bus naar Austin, Texas. Aangezien ik wat vroeg was, gaven ze aan dat ik eventueel ook kon proberen om de vertraagde bus van half twee te nemen. Ging helaas niet door. Er waren zelfs mensen die tickets hadden voor die bus, en kwamen er niet op. Dus terug in de wachtrij voor mijn geplande bus om kwart over drie. Deze bus was ook wat vertraagd en daardoor kwamen we midden in de spits van Austin terecht. Om 18.00u kwam ik eindelijk aan en Rich, een vriend van me, haalde me op van het busstation daar. We gingen naar een tent dat Sam’s Boat heette, voor wat borreltjes met vrienden van hem. Ik vernam dat zij, Jee, Brandi en George, dit jaar naar Oktoberfest komen. Leuk, die kom ik dus nog een keer tegen in München! Na Sam’s Boat gingen we met zijn vijven naar de bar Junior’s waar ze een Bar Trivia hielden. Met 19 punten van de 66 totaal die we haalden, heb ik toch aardig meegeholpen dacht ik zo? En ja, we hadden de Trivia gewonnen! Yay!

Woensdag de 14e nam Rich me mee naar Round Rock Donuts voor ontbijt. Zoet! Maar wel lekker! Jee kwam ook en ze namen me mee naar de Ronde Steen van… tja, Round Rock dus! Het is een grote ronde rots in een riviertje dat in een vee-route lag, en werd gebruikt als herkenningspunt. Daarna reden we door naar de Oasis, een ‘pretpark / restaurant / bar / en van alles’ wat over de top aangekleed was met verschillende standbeelden. Het leek alsof de designers niet wisten welke ze moesten kiezen en ze daarom allemaal maar namen. We namen een bord nachos met salsa, guacamole en kip als een snack, met uitzicht over Lake Travis. Het water niveau lag heel wat lager dan normaal, maar het bleef een mooi gezicht. Met zonsondergang komen veel mensen om dat te bewonderen, want de zon gaat precies aan de andere kant van het meer onder. Daarna door naar Hamilton Pool. Ik had een foto ervan gezien in een Duits tijdschrift en dacht: dat ziet er mooi uit! Rich was verbaasd dat ik er van gehoord had. Jee was er nog nooit geweest en Rich dacht ook dat hij er nooit geweest was (toen we ernaast stonden kwam het hem wel vaag bekend voor). Om naar de enorme vijver te komen was er een wandelpad naar beneden van ongeveer een halve kilometer. En Hamilton Pool, met een overhangende grot aan een kant, was prachtig! Waarschijnlijk nog mooier in de zomer, met verse groene bomen en planten, maar goed, nu waren er tenminste ook geen busladingen toeristen. We liepen eromheen en namen wat foto’s. Toen moesten we weer omhoog lopen naar de auto. Bij de vijver was het: Bedankt Maaike, dat je ons hier naar toe stuurde! Terug bij de auto was het: Nou, bedánkt Maaike… (geintje!) Daarna reden we terug naasr het centrum van Austin, omdat om 18.00u de Parlotones (een band uit Zuid Afrika die ik geweldig vind) zouden optreden bij de Brew Exchange (de brouw beurs). En het was echt als een beurs: de prijzen van bepaalde biertjes ging omhoog of omlaag, al naar gelang de vraag. Dus je moest gewoon even wachten op de juiste prijs om de gewenste biertje te halen. Haha! De bar had twee podia die om de beurt gebruikt werden, dus elk half uur speelde er een andere band. Aangezien het maar half vier was, besloten we om wat te gaan eten bij Wahoo’s en hoopte dat het niet al te druk zou zijn als we weer terug kwamen voor de Parlotones. Gelukkig konden we er makkelijk in. Voor de Parlotones hun apparatuur en instrumenten op het podium zetten, had ik even met ze gekletst en de zanger zei dat ik na de show wel even op de foto met hem kon. Jee, Rich en ik genoten van het optreden (twee nieuwe fans erbij?) en ze sloten af met het super nummer Push me to the floor (check het maar een keertje als je dat nog niet gedaan hebt!) wat de hele tent rockte. Na ze het podium weer vrij gemaakt hadden, kwam Kahn naar mij toe voor de beloofde foto en Rich nam twee van ons, eentje gewoon en eentje met een uitgesproken Kahn-pose. Yay! Daarna gingen we van West 6th Street naar Dirty-6th Street, de hoek waar de toeristen en jongeren heen gaan. Maar tijdens het SXSW Festival is het geweldig om rond te hangen. Elke bar heeft live muziek, elk half uur een andere band, dus leuk voor een kroegentocht. Je gaat gewoon verder als de muziek je niet aanstaat. Dus we hebben een aantal goeie bands gezien en een aantal dat wat meer moesten oefenen… Voor het laatste biertje van de avond gingen we naar Plucker’s Wing Bar en hadden natuurlijk kipvleugeltjes bij ons biertje. Geweldige dag!

Donderdag begon rustig met een bak koffie en online zoeken naar Rodeo tickets. Daarna lunch in SoCo (South of Congress, oftewel zuidelijk van congres) waar ik Ashley weer zag. Zij werkte net als Rich voor een tour organisatie en was ook op de kasteel tour geweest. Leuk om haar weer te zien. Toen weer naar het centrum, waar we weer van bar naar bar gingen, wat goeie muziek gehoord hadden en de Naked Cowboy van New York zagen. In de tussentijd controleerde Rich steeds zijn telefoon om te zien of we nou kaartje hadden voor de rodeo. Want ja, als je in Texas bent, moet je wel naar een rodeo gaan! Gelukkig kregen we om 16.00u bericht dat iemend 2 kaartjes voor ons had. Die dus opgehaald en door naar de Rodeo. We hadden een BBQ diner bij de Rodeo (wat een kermis-terrein om de tent heen!), wat heerlijk smaakte en gingen daarna de rodeo bekijken: cowboys op paarden die kalveren vangen, mannen die wilde paarden proberen te berijden, en uiteraard de kwaaie stieren… yikes! De rodeo clowns waren tussen de bedrijven door vermakelijk. Na de rodeo kregen we een optreden van The Band Perry, een country band met geweldige muziek!

De volgende ochtend had ik voor het eerst breakfast taco’s (ja taco’s als ontbijt) en ze smaakten goed, maar zorgden wel dat ik de hele dag vol was. Rich zette me toen af bij het vliegveld waar ik naar Denver, Colorado vloog. De vlucht was een klein beetje vertraagd en in Denver kon ik zo op de eerstvolgende shuttle bus stappen dat me naar Fort Collins bracht, waar Michelle woont, met haar heb ik in Sydney, Australië gewerkt. Ze haalde me op van waar de bus me af kon zetten en we kletsen bij over de afgelopen vier jaar met een biertje op het terras bij haar huis. Daarna een verjaardagsetentje van een vriendin van haar en daarna nog even borrelen. Dat was een behoorlijk lange dag voor me met al dat reizen en borrelen, dus zo gauw als ik mijn kussen voelde viel ik in slaap.

Ik kijk alweer uit naar de volgende avonturen!

Veel liefs,
Maaike

About Maaike

Besides my travelblog on https://maaikie14.wordpress.com, I have another website with various articles on http://thecuriousbutterfly.com. See you on either one or both of them!
This entry was posted in Reizen, Travel and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s