Maaikie in the States, Seizoen 2012, Aflevering 3 (in Nederlands, for English, see below!)

Hallo iedereen, tijd voor wat verhalen! Jullie hebben de foto’s gezien, dus nu de woorden! Voordat ik weer uit Fort Collins vertrok, had ik met Michelle lunch bij Coopersmith. Ik had een heerlijke croissant met kip en brie. Aangezien Michelle’s vriendin Julie die zondag toch naar Denver moest, kon ik met haar meerijden. Scheelde mij weer een buskaartje! En het was natuurlijk veel gezelliger om de weg naar Denver met iemand te kunnen kletsen. We vonden de hostel al gauw in het centrum van Denver en Julie gaf me nog een paar tips, dus ik wist meteen waar ik heen moest. De receptionist van de hostel was een beetje een vreemd oud mannetje met krassen in zijn gezicht, maar hij was wel heel vriendelijk en behulpzaam. Ik liep eerst naar de 16th Street Mall, de winkelstraat van Denver met oude en nieuwe gebouwen, en snuffelde wat rond in de winkeltjes. Ik had diner bij een aziatisch restaurant, lekkere noedels met sate saus, wel een beetje pittig!

De volgende ochtend deed ik mijn wasje terwijl ik een ontbijtje haalde (alles in de wasmachine) en mijn ontbijut opat (alles in de droger). Daarna liep ik naar het Cheesman Park en de Botanische Tuinen. De tuinen waren helaas gesloten, ze waren waarschijnlijk bezig om het klaar te maken voor de lente. Maar het park was ook mooi om doorheen te lopen, en had een mooi uitzicht op de Rocky Mountains in de verte. Er waren ook grappig eekhoorntjes die totaal niet verlegen waren. Sommigen kwamen zelfs op de picknick tafel zitten waar ik aan zat en keken me aan met een blik van: ‘Nou mevrouwtje, krijgen we nog wat te eten van je?’ Hihi! Daarna wandelde ik naar het huis van de Onzinkbare Molly Brown (een Amerikaanse socialite, philanthropist en activiste, die bekend werd door haar overleving van de Titanic in 1912) om wat foto’s ervan te maken. Helaas voor mij was het museum gesloten op maandag. Maar naast het huis zat een leuk eettentje waar ik een lekkere bagel met zalm en roomkaas heb gegeten. De wandeling ging weer verder naar de 16th Street Mall, na een kort stopje bij de Mile High trede op de trappen van het Capitool van Denver. Die trede is precies een mijl boven zee niveau en ook de redden waarom ze Denver de Mile High City noemen. Na nog wat meer rondslenteren besloot ik mijzelf op een korte manicure te tracteren, even lekker genieten. De dame van de salon die mijn nagels deed was zoooooooo vriendelijk! Ze kwam uit Vietnam (waar ik in 2006 was geweest), dus we hadden genoeg om over te praten. Ze vond mijn accent prachtig en zei dat ik zo’n vrolijk, opgewekt persoontje ben. Ik vertelde ook dat mijn handen zo droog waren en ze gaf me meteen een proefje van een handcreme die ze gebruikte. Het ziet er een beetje uit als een bakje met mayo, maar het werkt goed en het was natuurlijk erg lief van haar! Ik haalde een sandwich bij de Subway, die ik in mijn kamer opat terwijl ik mijn aanstaande roadtrip ging plannen.

Op de 20e checkte ik uit mijn hostel in Denver en ging naar het vliegveld. Ik had een compact-auto geboekt (eentje groter dan het kleinste formaatje wat je kon boeken), maar vanwege mogelijke sneeuw condities en de bergen, werd mij geadviseerd om een zwaardere auto te nemen, dus een klasse hoger. Voor een extra $200. Ik vertelde dat dat echt niet in mijn budget paste. Nou okee, $140 dan. Nou, ik weet het nog steeds niet zeker. Nou, dan twee klasses omhoog voor $140. Okee, vooruit dan maar… En toen ik vervolgens op het parkeerterrein een auto mocht uitkiezen, kreeg ik een dikke Mazda CX9. Volgens mij was dat zelfs 3 klasses omhoog vanaf de compact! Niet verkeerd!Mijn eerste stop was Golden, a schattig klein dorpje net voor de bergen. Ik name en ijsje en wandelde wat rond in Golden. Het was heerlijk weer, een beetje fris, maar wel met een lekker zonnetje! Daarna ging ik door naar Boulder, een studentenstadje, voor lunch. Ik reede een berg op voor een uitzicht over Boulder en daarna verliet ik Boulder via de Canyon Drive langs de Boulder Creek en de Boulder Falls. Ik kon niet helemaal naar de watervallen lopen, want het was gesloten voor de winter. Toch kon ik ze vanaf de weg een beetje zien. De Canyon Drive voerde me naar Nederland. Haha! Ja, het heet echt Nederland, en wordt zo geschreven ook. Natuurlijk moest ik een foto van het welkomst bord maken. Ik reed door naar Black Hawk, een stadje met een en al casino’s. Heel apart om dat tegen te komen in de bergen! Mijn rit van die dag eindigde in Idaho Springs, een dorpje tussen de bergen in, waar ik in het eerste de beste motel een kamer nam.

Woensdag ging ik voor ontbijt op zoek naar een lokaal restaurant. Je weet wel, een beetje cultuur snuiven, en niet naar een internationale keten die je in elke plaats tegen komt. Terwijl ik bij de ingang wacht op een ober of serveerster die me een tafel aan kan wijzen, zit daar een hillbilly (zo’n type die in de bergen woont, petje, lang haar, ongeschoren) me van boven naar beneden aan te staren en grijpt zijn telefoon om een maatje vanhem te bellen. Okee, rechtsomkeert, laat die culturele ervaring maar zitten.  Ik ging dus naar de buren: hallo Starbucks! Na een staar-vrij ontbijt bij de altijd goede Starbucks, checkte ik weer uit en reed wat rond in het dorpje van Idaho Springs. Daarna reed ik naar Silverthorne om de Ijskastelen te bewonderen. Ze zijn met de hand gemaakt, maar erg mooi gedaan met ijspegels die ze laten groeien door water te druppelen als het vriest. Je kan tussen de enorme muren door lopen en er is zelfs een troon. Met het licht van de zon (zelfs midden op de dag als het fel en niet zacht geel is), is het een magische plaats om rond te lopen, heel mooi! Daarna lunch in Frisco bij Butterhorn. Dat restaurant werd me aanbevolen door een man die me op straat aansprak terwijl ik foto’s aan het maken was. Ik vroeg of hij een plek wist om te lunchen en noemde dit dus op. Ze hadden heerlijk eten, ik naam groentensoep, hommous en geroosterde bagel, jummie. Het was ook erg leuk aangekleed. Elke tafel had een ander soort peper en zout stel. En op het plafond leek het alsof er een beer op ski’s door het dak kwam vallen. Daarna reed ik naar Breckenridge, waar ik met behulp van mijn navigatie-systeem een Bed&Breakfast vond (Fireside Inn). Een vriendelijk stel runt deze plaats en gaven me veel informatie en tips (aangezien dit op 3km boven zeeniveau ligt, waren die tips wel nodig voor mij als dame uit een land dat onder zeeniveau ligt!). De Fireside Inn was een leuke plaats om te verblijven en ik koos om in de dorm kamer te slapen (delen met anderen dus). Kik nam de laatste gratis bus van de dag om naar de Beaver piste te gaan. Helaas was het skiën al afgelopen. Dus liep ik weer terug door de hoofdstraat van het stadje heen met alle winkeltjes en barretjes. Op aanbeveling ging ik voor mijn avondeten naar Fatty’s, wat een druk bezocht restaurant was. Nadat ik 20 minuten had gewacht, kreeg ik een tafeltje toegewezen en kon ik van een heerlijke pizza smullen. Daarna terug naar mijn kamer waar ik een hete douche nam (het was erg koud geweest die dag) en relaxte. Op de hoofstraat had ik een bord gezien voor honde-slede-tochten in Breckenridge dus stuurde ik twee berichten naar Good Times om te horen of ik de volgende ochtend op een tocht mee kon. Ik babbelde wat met Jeff uit Florida in het bed naast me en ging toen slapen.

De volgende ochtend bekeek ik meteen mijn e-mail en… Ja! Ik had een mailtje van Good Times waarin ze aangaven dat ze nog 1 plaats beschikbaar hadden. Ik belde snel en reserveerde die plek, die was voor mij! Ze vertelden me dat ik zelf mijn zonnebril en handschoenen mee moest nemen, voor de rest werd gezorgd. Toen ik ophing realiseerde ik me dat ik geen handschoenen bij me heb op deze trip. Maar goed, ik kon altijd een goedkoop paar ergens kopen. Maar toen bood Jeff me aan dat ik zijn reserve stel handschoenen  kon lenen en dan na het sleeën weer terug kon brengen. Geweldig! Erg aadig van hem! Gauw wat ontbeten bij een klein bakkerijtje en daarna doorgereden naar het einde van Tiger Road waar Good Times zit. Ik krijg laarzen en een sneeuwpak van ze en ben er helemaal klaar voor. Buiten ontmoet ik de gids, Valerie, en de familie waar ik de tocht mee ga doen: Jim en Cathy, hun dochters Michelle en Christine en hun schoonzoon Ryan, allemaal toevallig net als Jeff uit Florida. Valerie stelt ons voor aan ons honden-team en geeft ons de instructies over hie we de slee moeten besturen. Dus hoe je moet staan, af moet remmen en volledig stoppen. De honden volgen de sneeuw-scooter, maar het stoppen moet je wel zelf doen, want anders blijven de honden doorrennen. Met twee personen kan je op de slee (een zit en de ander staat) en de andere vier gaan op een slee achter de sneeuw scooter van de gids. Ook niet zo;n verkeerde plek, want je kan een boel foto’s maken!  Nadat Jim en Michelle op de honden-slede hebben gereden, mogen Cathy en ik. Het gaat erg goed en het is zoooooo leuk! Ik vind het helemaal geweldig! Heerlijk om buiten te zijn, met de honden waar ze behoren (buiten in de sneeuw aan het rennen), en genieten van de natuur. Na ons mogen Christine en Ryan op de slee. Als we dan op de top van de berg zijn, vertelt Valerie dat we nu allemaal weer om de beurt mogen, maar dan dus naar beneden. De eerste heuvel gaat erg hard naar beneden en Jim en Michelle vliegen van de slee af. Geen gewonden, de sneeuw is lekker zacht. Maar de gids moest gauw op de slee afrennen, want de honden renden natuurlijk wel gewoon door, bestuurder of niet! Hihi! Na de tocht namen we nog wat foto’s en namen we afscheid van de honden met een bedankje. Zulke lieve honden, en wat een geweldige ervaring! Moet je gedaan hebben! Daarna dus de handschoenen weer bij de Fireside Inn afgegeven en ik reed via Frisco (even een broodje gehaald bij een biologische supermarkt) terug naar de snelweg. Bij Eagle ging ik voor koffie en een red velvet muffin van de snelweg en zag meteen wat van die hoek. Daarna nog even door Vail gereden, maar die plaats was al te duur voor mij om maar uit de auto te stappen…😉 Bij Glenwood Springs vond ik weer een kamer in een motel.

De volgende ochtend, 23 maart, begon lekker rustig en nam ik de tijd om even met mijn mams te bellen die 60 geworden was. Daarna reed ik weer verder over de snelweg richting Grand Junction, met stopjes bij Rifle Falls State Park voor een wandelihng om watervallen heen en bij het Colorado River State Park. Bij Grand Junction ging ik naar Colorado National Monument, wat een enorm national park is met ravijnen, Bergen en wat een prachtige route heeft over de top van bergen, de Rim Rock Drive. Zulke mooie ravijnen en uitzichten gezien! Nadat ik zoveel gezien had in Colorado, was het tijd om de volgende staat, Utah, in te rijden. Ik verbleef voor 2 nachtjes in Moab en dat was de start van het zien van een heleboel mooie natuurparken. Die verhalen komen de volgende keer!

Veel liefs,

Maaike

About Maaike

Besides my travelblog on https://maaikie14.wordpress.com, I have another website with various articles on http://thecuriousbutterfly.com. See you on either one or both of them!
This entry was posted in Reizen, Travel and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s