Maaikie in the States, Seizoen 2012, Aflevering 5 (in Nederlands, for English see below!)

Sorry, maar het is een lang verhaal dit keer!🙂

Op 30 maart reed ik vrijwel de hele dag, ik ging van Zion National Park richting Lake Tahoe. Ik wist al dat ik het niet in 1 dag zou halen, aangezien een rit van 10 uur in mijn eentje een beetje teveel van het goede zou zijn, maar ik reed toch zoveel mogelijk. Na 7 uur rijden kwam ik aan in Hawthorne en verbleef daar voor een nachtje in een vreselijk motel, maar het was maar voor een nachtje en dan weer doorrijden.

De dag erop had ik du snog maar 3 uurtjes rijden te gaan en kwam ik aan in Lake Tahoe, na een rit over de stormachtige vlakten van Nevada. Bij Tahoe sneeuwde het een beetje en de receptioniste van het Capri Motel (een geweldig motel, vooral na het krot in Hawthorne, hahaha!) vertelde me dat er meer sneeuw verwacht was later op die dag. Dus besloot ik om snel even een appeltje te eten op mijn kamer en dan een rit langs de oostkant van het meer te doen richting de noordkant. Terwijl ik naar het noorden reed, besloot ik om naar een plaatsje in het noorden te gaan, Incline Village, daar lunch te hebben en dan weer terug te rijden langs alle uitkijkpunten die aan die kant van de weg lagen. Met hopelijk wat beter zicht! Na een verrukkelijke burger bij Wallflower Café, begon ik weer naar South Lake Tahoe te rijden: in een complete sneeuwstorm! Dus de uitzichten waren er niet beter op geworden! Ik nam wel een paar foto’s maar veel was er niet te zien van het meer. Terug aangekomen bij het motel, parkeerde ik mijn auto daar en wandelde wat rond door de besneeuwde straten. Ik ging door 2 casino’s aan de Nevada kant van South Lake Tahoe en daarna door naar Heavenly Village, met de winkeltjes en restaurantjes. Ik at wat bij een mexicaanse restaurant en liep toen weer terug met sneeuw op mijn (gelukkig nepleer, dus een beetje waterdicht) gympen. Ik was blij om weer terug te zijn in mijn warme motelkamer!

Op 1 april (geen grapje…) moest ik naar Sacramento rijden en met alle sneeuw van de dag ervoor was mij verteld dat ik waarschijnlijk met sneeuwkettingen zou moeten rijden. Maar gelukkig klaarde de lucht al gauw op, begon het zonnetje te schijnen en smolt de sneeuw als, nou ja, sneeuw voor de zon! En dus was de berg pass van Echo Summit weer helemaal vrij. Dus dit keer geen sneeuw-ketting-avontuur voor mij! Na de bochtige weggetjes door de bergen was de rest van de route makkelijk naar het vliegveld van Sacramento. Ik dropte mijn auto af (na alle nodige controles dat er dit keer geen verborgen gebreken zouden komen…) en ging met de shuttle bus naar Terminal 1. Terwijl ik in de zon wachtte op mijn vriendin Laura die nog aan het werk was, kletste ik wat met de sheriff daar. Het platform is eigenlijk alleen om mensen af te zetten, dus iedereen die er langer rondhangt wordt gevraagd waarom ze er nog zijn… Maar goed, nadat ik dus uitgelegd had waarom ik daar wachtte, besloot hij om gezellig met me te kletsen in plaats van weer naar binnen te gaan. Het weer was wat koud en regenachtig geweest en hij was blij om lekker in het zonnetje te staan die dag. Na een half uurtje wachten en kletsen zag ik Laura eindelijk weer, na 3,5 jaar. De laatste keer dat ik haar zag was in München, Duitsland in juli 2008. We reden naar haar huis met een kleine toer langs bezienswaardigheden van Old Sacramento, hadden in haar huis een glas wijn en besloten om een nacht daar te blijven voor we op onze road trip langs de kust van Californië zouden gaan. We hadden diner bij een geweldig goed sushi-restaurant. Laura vroeg de ober of ik aan het rad van fortuin mocht draaien (normaal gesproken voor verjaardagen enzo), en hoopte dat de ober me een shot-glaasje als souvenir zou geven. Maar ik draaide een zak rijst, dus ik kreeg inderdaad een zak rijst. Het paste niet echt in mijn rugzak, dus maakte ik Laura blij met de rijst. Heeft ze voorlopig weer genoeg. Daarna gingen voor een paar biertjes naar DeVere’s, een Ierse bar, en daarna een Engelse kroeg. Al met al een gezellige avond uit.

De volgende dag begonnen we aan onze roadtrip, eerst een kop koffie van Laura’s favoriete Coffee Place en toen op weg. In ongeveer 3 uur reden we naar Monterey, een prachtige baai. Bij de Fisherman’s Wharf aten we heerlijke clam chowder (een creme-soep  met venus-schelpen), bij Old Fisherman’s Grotto. Hadden we maar van tevoren geweten dat de soep zo cremig en vullend zou zijn, want we konden het belegde broodje dat we erbij hadden besteld niet eens op! Dat dus meegenomen in een doggy-bag en we hoefden niets te bedenken voor het avondeten. Nadat we onze auto bij ons hostel hadden geparkeerd, liepen we naar het Monterey Bay Aquarium. Dit was echt een geweldig aquarium, vooral de kwalletjes (en de kwallen-experience) en de zeepaardjes (en de bladerige zee-draakjes, Laura’s favoriet). Toen we tot sluitingstijd in het aquarium hadden rondgelopen, gingen we weer naar het hostel, checkten we in en aten onze lunch-broodjes als diner. Na het eten relaxten we wat in het hostel (Laura moest wat studeren en ik ging met mijn blog aan de slag).

Op 3 april reden we verder langs de kust van Californië via de 17 Mile Drive, een mooie route met een paar uitkijkpunten. Een hele bekende was die van Pebble Beach met de Eenzame Cipres, dus uiteraard stopten we daar voor wat foto’s. De route voerde ons naar Carmel, een schattig plaatsje, waar we wat rondwandelden, wat koffie hadden en in de winkeltjes rondsnuffelden. Daarna weer verder en stopten we bij Julia Pfeiffer State Park om een foto te maken van een waterval daar, die zo op het strand viel. Erg interessant, ik denk niet dat ik dat ooit eerder heb gezien! We hadden een tour geboekt voor Hearst Castle om 15.50u, maar ongeveer anderhalf uur daarvoor kwamen we vast te zitten bij Lucia, vanwege een rots-verschuiving ofzo. De polite vertelde ons dat de weg om 16.00 weer open zou gaan voor 1 groep auto’s (gewoon iedereen die daar op dat moment zou zijn) en daarna weer geslote zou worden. Hmmm, interessant… We reden terug naar het kleine plaatsje Lucia en wilden daar het kasteel bellen om te laten weten dat we er nooit op tijd aan zouden komen. Helaas hadden we geen ontvangst met onze mobieltjes en de twee telefooncellen (ja, ze bestaan nog steeds) deden het niet. Iemand bij de winkel vertelde ons toen dat net om de hoek, ongeveer een mijl daar vandaan, wel wat bereik zou zijn voor onze mobieltjes, en omdat we toch anderhalf uur moesten wachten besloten we om daarheen te lopen. De wandeling was wel mooi, langs de kliffen en de oceaan, maar we konden niet vinden waar we dan bereik zouden hebben. Dus wandelden we maar weer terug. We waren rond half vier weer terug bij de auto, en kregen te horen dat de weg inderdaad precies om vier uur open zou gaan. Dus wij gingen samen met alle andere wachtenden (honderden auto’s van twee kanten) in de rij staan. Aangezien we uiteraard veel te laat waren voor het kasteel, belden we zodra we bereik hadden en zorgden dat we de volgende dag onze tour alsnog konden doen om 11.10u. We reden dus door naar San Luis Obispo, waar we al een hostel-kamer hadden geboekt. Op aanbeveling van een vriendin van Laura gingen we naar Firestone voor het eten. We verwachtten een grill restaurant, maar het was meer een soort fast-food restaurant. We bestelden de special, de tri tip, en het smaakte echt heel erg goed!

Zoals ik al zei, de vogende dag konden we dus de tour bij Hearst Castle doen. Bij de ingang paarkeerden we de auto, haalden onze tickets op bij de balie, poseerden voor een groen scherm en namen de shuttle bus naar het kasteel. Gelukkig waren we goed op tijd deze keer! Onze gids, Beverly, nam onze grote groep door het kasteel, die door de eigenaar, William Randolph Hearst, zijn ‘Casa Grande’ werd genoemd. Na de tour gaf ik Beverly een paar dollars als fooi, je weet wel, want het is natuurlijk goed karma aangezien ik ook een gids ben, maar blijkbaar deden niet veel mensen dat. Dus ze gaf me een knuffel en dikke smakkerd op mijn wang en zei dat ik zo’n lieve jongedame ben. Ahhh, erg lief van haar. En na de tour konden we zelf nog wat rondlopen op de ranch van Meneer Hearst, en kwamen Beverly nog een paar keer tegen. Ze liet ons nog een paar andere dingen zien die we niet mochten missen. We zagen ook de Neptune Pool, een prachtig zwembad waar we zo in zouden willen springen als dat zou mogen… En het binnen zwembad, met 24-karaats bladgoud op de tegeltjes. Best indrukwekkend! Na het kasteel reden we terug naar San Luis Obispo (S.L.O.), waar we Bubble Gum Alley bekeken, een steeg waar overall kauwgom geplakt is. Niet ec ht een plaats om te blijven plakken… Daarna geluncht en wat gewinkeld (nou ja, etalages kijken) in S.L.O. Toen we de straat overstaken, probeerde Laura erachter te komen wat er nou op het busje stond die ons voorrang gaf. De man in de auto wapperde de hele tijd met zijn handen, zo van ’ik geef je voorrag hoor, maar loop ns ff door…’, en Laura liep steeds langzamer om te lezen wat er nou op stond. Iets met Fig Mtn Brew. Na S.L.O. gingen we naar Los Olivos, een plaatsje waar je veel wijn-proeverijen hebt. De hoofdstraat heeft allemaal kleine barretjes naast elkaar, dus in plaats van wijngaard naar wijngaard te moeten rijden, kan je gewoon van deur naar deur lopen om verschillende wijnen te proeven. We waren wel wat aan de late kant, dus konden we maar 2 barretjues langsgaan. Eerst Daniel Gehrs en daarna gingen we naar het kleinste wijnproef-kamertje van de wereld van Carhartt, waar de vriendelijke gastvrouw Robin ons aanbood om samen een proeverij te doen. Nou, dat is goed. Toen we onze proef-ronde van 6 wijnen af hadden, wisten we nog niet zeker welke van de zes we wilden kopen, dus schonk Robin 5 van de 6 nogmaals in. Bijna een dubbele proeverij voor de prijs van 1, haha! Robin gaf ook de suggestie om naar Buellton te gaan, naar de Figueroa Mountain Brewery, om wat bier te proeven. Oh, natuurlijk, Fig Mtn Brew, dat was dus Figueroa Mountain Brewery! Okee, doen we. Dus na een korte stop in het plaatsje Solvang, een deens plaatsje, redden we naar de brouwerij. We wandelden midden in een bar-quiz binnen en alleen Laura kon een vraag beantwoorden. Maar goed dat we dus niet meededen. We proefden 4 proefglaasjes van de bieren en hadden nog een hele daarna. De Biermeester AJ gaf ons een rondleiding door de brouwerij en ging toen met ons mee naar Solvang om naar de Solvang Beer Brewery bar te gaan voor nog een biertje. Die nacht verbleven we in de Viking Inn in Solvang.

Met die wijn en bier proeverijtjes werd ik de volgende dag dus wakker met een vreselijke kater. Pfff, nooit meer ga ik die twee samen mixen! Onze rit die dag ging naar Santa Barbara en een kleine wandeling op het strand zorgde dat het gedonder in mijn hoofd ietwat ophield. Op advies van Robin gingen we voor lunch naar Opal op State Street. Het restaurant zag er erg sjiek uit, met wijnglazen op de tafel enzo, maar was heel redelijk geprijsd! Laura nam een van de dag-specials en ik had een heerlijke salade met Bay Scallops. Daarna liepen we weer naar de auto en reden we door naar Los Angeles, naar Laura’s zus, Kari, en haar gezin. Ik had Kari en haar man Bob 4 jaar geleden ontmoet en leerde nu dan ook hun zoontje Joe kennen, die maar 10 dagen jonger is dan mijn nichtje. Een schattig jochie en een beetje ondeugend. Toen we gingen zitten in de woonkamer, begon hij al zijn speelgoed uit de dozen te halen en toen zijn moeder vroeg wat hij aan het doen was reageerde hij heel droog: ik maak rotzooi, mam. En ging rustig verder. Hihi! Schattig he, die peuterpubertjes…😉 We bestelden wat pasta’s voor diner en aten dat samen met Kari en Bob.

Op 6 april redden we door het drukke verkeer van L.A. naar Venice Beach en Santa Monica. Vlak bij elkaar, maar allebei zo verschillend. Venice is meer kunstwerk, grafitti en veel daklozen die wat proberen te verkopen (we zagen een stelletje die kartonnen bordjes verkochten voor een dollar met teksten als ‘geef me please wat geld’, haha, wel een interessante manier om geld te verdienen!). Bij Santa Monica liepen we over het drukke strand en gingen we uiteraard over de welbekende pier met de kermis-attracties erop. ’s Avonds gingen we naar L&E Oysters, een oester bar vlak bij Kari en Bob’s huis. We moesten even wachten tot er een tafeltje vrij zou zijn en toen we twee plekjes aan de bar zagen, besloten we om daar maar te gaan eten. We bestelden een aantal verschillende gerechten, zodat we allebei van alles konden uitproberen. Het was niet goedkoop, maar mocht wel voor een keertje om van alles uit te proberen.

De volgende dag was het Achtbanen-dag!!! Brad gaf me een vroeg verjaardagscadeautje (ik ben pas in augustus jarig) en zei dat ik naar een achtbanen-park mocht gaan met een vriendin hier in Amerika. En vlak bij L.A. is Six Flags Magic Mountain, dus ik, Laura en Karen, een vriendin van haar gingen daar op zaterdag naar toe. Na ontbijt met Kari, Bob en Joe gingen we eerst een beker koffie halen bij een koffie-tentje vlakbij. En Karen had per ongeluk nog wat meer meegenomen… Toen we bijna weg wilden gaan uit de koffietent, was er een vrouw naar haar sleutels aan het zoeken. En toen wij bij de auto aankwamen en Karen haar sleutels uit haar tas wilde pakken, vond ze een onbekende bos sleutels in haar tas. He, waar komen die nou weer vandaan? Oh sh*t, dat zijn die sleutels van die vrouw…. hahahaha! Heel erg grappig! Karen rende snel terug naar de koffietent, terwijl Laura en ik niet op konden houden met lachen. Een grappige start van de dag dus! Aangezien het dus zaterdag was, paasweekend en ook nog eens voorjaarsvakantie in delen van Californië was het uiteraard erg druk in Magic Mountain., maar we hadden evengoed een leuke dag. We gingen in de X2 (een vijf dimensionale achtbaan waar je naast de rail zit en je stoeltje ook nog eens voor en achterover kan flippen… dus ga je vooruit, achteruit, ondersteboven, rechtop… en weet niet meer welke kant je opgaat), Viper (7 keer over de kop met loopings en kurketrekkers),Ninja (niet al te spannend en ook de dame bij de attractie had er weinig zin in met haar ‘Ninja-ha-ya’), Tatzu (hang je eronder op je buik alsof je vliegt als een vogel) en Goliath (onwijs hoog en heel erg snel). Het was echt een onwijs gave dag! Op weg naar huis stopten we bij een mexicaans tentje om nog even wat te eten en redden daarna door naar huis. Na een vermoeiende dag van wachten in de rijen was ik bekaf en sliep ik al toen ik mijn kussen rook.

Vrolijk Pasen! Op zondagochten was Joe druk bezig om alle eieren in de tuin te vihnden de de paashaas voor hem verstopt had en vond ze bijna allemaal. Net als de ochtend ervoor ging ik voor een rondje hardlopen om het reservoir waar Kari en Bob vlakbij wonen en had toen een paasontbijt met de rest. Toen was het tijd voor Laura en mij om onze spullen weer te pakken. Laura reed weer terug naar Sacramento en ik zou om 18.00 opgehaald worden door mijn vriendin Colette. Dus was het weer tijd om afscheid te nemen van Laura na een geweldig leuke roadtrip. Maar ik heb het gevoel dat we ooit weer eens een roadtrip zullen gaan doen, ergens op deze aardbol! Toen Laura vertrok ging ik naar hetzelfde koffietentje als de dag ervoor, LaMill Coffee voor lunch en een kop koffie. En zag daar de Scavo-jongens (de volwassen gozers) van Desperate Housewives. Blijft toch grappig. Mijn vriendin Colette, die ik 4 jaar geleden had leren kennen, haalde me op van Kari’s huis. We hadden een biertje bij een hip café en daarna een glas wijn (ik denk dat ik het nooit leer…) bij Figaro’s met wat crabcakes (krab bitterballen)als snack. Daarna naar een goed Thais restaurant. In L.A. heb je restaurants die ze een ‘gat in de muur’ noemen: het ziet er niet uit alsof het wat is, het zit tussen een wasserette en een louche tent geplakt, maar het eten is goed en goedkoop. We deelden een Pad Thai, want we hadden die crabcakes al gehad en de portie was ook best groot, dus genoeg om te delen. En ondertussen hadden we natuurlijk heerlijk bijgekletst.

De afgelopen dagen ben ik lekker aan het etalages kijken (en af en toe wat kopen) in de straatjes hier in West Hollywood waar Colette woont:  the Grove,Farmer’s Market, Melrose Avenue. En wat verwennerijtjes zoals een manicure, pedicure en een knipbeurt. Ik had een hele schattige kapster, Jaz, die zei dat ik eruit zag als een 22-jarige, op Charlize Theron en Blake Lively lijk, en dat ik een model zou kunnen zijn (dacht het niet he!). maar ze zei dat ze niet kon liegen, want we stonden voor een spiegel en die brak niet. Hahaha! Maandagavond gingen Colette en ik naar een screening van

Who framed Roger Rabbit bij de Director’s Guild of America. Het was geweldig om die film weer te zien, en ik denk dat ik heel wat van de grappen destijds niet begreep (aangezien ik maar 9 was toen de film uitkwam en ik de ondertiteling zat te lezen ipv naar het Engels luisteren). En natuurlijk was het hele gebeuren over dat er een snelweg door Toon Town moest komen zodat er geen files meer zouden zijn in L.A. de grootste grap (het verkeer hier is een drama!). De grappen waren erg leuk, om het zo te zien met mensen uit L.A. Na de film gingen we naar nog een ‘gat in de muur’, dit keer voor een heerlijk ijsje.

En ondertussen heb ik ook mijn volgende stap weer geboekt. Donderdag de 12e vlieg ik weer maar Texas, dit keer naar Houston.

Veel liefs,

Maaike

About Maaike

Besides my travelblog on https://maaikie14.wordpress.com, I have another website with various articles on http://thecuriousbutterfly.com. See you on either one or both of them!
This entry was posted in Reizen, Travel and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s