De laatste foto’s van mijn USA reis / The last photos of my USA trip

En dat was het dan weer! Ik ben weer thuis en heb nog een aantal foto’s met jullie te delen.

Veel liefs, Maaike

And that was it! I’m back home again and still have a couple of photos to share with you.

Love, Maaike

Klik hier voor de foto’s / Click here for the photos!

Advertisements
Posted in Reizen, Travel | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Maaikie in the States, Seizoen 2012, Aflevering 5 (in Nederlands, for English see below!)

Sorry, maar het is een lang verhaal dit keer! 🙂

Op 30 maart reed ik vrijwel de hele dag, ik ging van Zion National Park richting Lake Tahoe. Ik wist al dat ik het niet in 1 dag zou halen, aangezien een rit van 10 uur in mijn eentje een beetje teveel van het goede zou zijn, maar ik reed toch zoveel mogelijk. Na 7 uur rijden kwam ik aan in Hawthorne en verbleef daar voor een nachtje in een vreselijk motel, maar het was maar voor een nachtje en dan weer doorrijden.

De dag erop had ik du snog maar 3 uurtjes rijden te gaan en kwam ik aan in Lake Tahoe, na een rit over de stormachtige vlakten van Nevada. Bij Tahoe sneeuwde het een beetje en de receptioniste van het Capri Motel (een geweldig motel, vooral na het krot in Hawthorne, hahaha!) vertelde me dat er meer sneeuw verwacht was later op die dag. Dus besloot ik om snel even een appeltje te eten op mijn kamer en dan een rit langs de oostkant van het meer te doen richting de noordkant. Terwijl ik naar het noorden reed, besloot ik om naar een plaatsje in het noorden te gaan, Incline Village, daar lunch te hebben en dan weer terug te rijden langs alle uitkijkpunten die aan die kant van de weg lagen. Met hopelijk wat beter zicht! Na een verrukkelijke burger bij Wallflower Café, begon ik weer naar South Lake Tahoe te rijden: in een complete sneeuwstorm! Dus de uitzichten waren er niet beter op geworden! Ik nam wel een paar foto’s maar veel was er niet te zien van het meer. Terug aangekomen bij het motel, parkeerde ik mijn auto daar en wandelde wat rond door de besneeuwde straten. Ik ging door 2 casino’s aan de Nevada kant van South Lake Tahoe en daarna door naar Heavenly Village, met de winkeltjes en restaurantjes. Ik at wat bij een mexicaanse restaurant en liep toen weer terug met sneeuw op mijn (gelukkig nepleer, dus een beetje waterdicht) gympen. Ik was blij om weer terug te zijn in mijn warme motelkamer!

Op 1 april (geen grapje…) moest ik naar Sacramento rijden en met alle sneeuw van de dag ervoor was mij verteld dat ik waarschijnlijk met sneeuwkettingen zou moeten rijden. Maar gelukkig klaarde de lucht al gauw op, begon het zonnetje te schijnen en smolt de sneeuw als, nou ja, sneeuw voor de zon! En dus was de berg pass van Echo Summit weer helemaal vrij. Dus dit keer geen sneeuw-ketting-avontuur voor mij! Na de bochtige weggetjes door de bergen was de rest van de route makkelijk naar het vliegveld van Sacramento. Ik dropte mijn auto af (na alle nodige controles dat er dit keer geen verborgen gebreken zouden komen…) en ging met de shuttle bus naar Terminal 1. Terwijl ik in de zon wachtte op mijn vriendin Laura die nog aan het werk was, kletste ik wat met de sheriff daar. Het platform is eigenlijk alleen om mensen af te zetten, dus iedereen die er langer rondhangt wordt gevraagd waarom ze er nog zijn… Maar goed, nadat ik dus uitgelegd had waarom ik daar wachtte, besloot hij om gezellig met me te kletsen in plaats van weer naar binnen te gaan. Het weer was wat koud en regenachtig geweest en hij was blij om lekker in het zonnetje te staan die dag. Na een half uurtje wachten en kletsen zag ik Laura eindelijk weer, na 3,5 jaar. De laatste keer dat ik haar zag was in München, Duitsland in juli 2008. We reden naar haar huis met een kleine toer langs bezienswaardigheden van Old Sacramento, hadden in haar huis een glas wijn en besloten om een nacht daar te blijven voor we op onze road trip langs de kust van Californië zouden gaan. We hadden diner bij een geweldig goed sushi-restaurant. Laura vroeg de ober of ik aan het rad van fortuin mocht draaien (normaal gesproken voor verjaardagen enzo), en hoopte dat de ober me een shot-glaasje als souvenir zou geven. Maar ik draaide een zak rijst, dus ik kreeg inderdaad een zak rijst. Het paste niet echt in mijn rugzak, dus maakte ik Laura blij met de rijst. Heeft ze voorlopig weer genoeg. Daarna gingen voor een paar biertjes naar DeVere’s, een Ierse bar, en daarna een Engelse kroeg. Al met al een gezellige avond uit.

De volgende dag begonnen we aan onze roadtrip, eerst een kop koffie van Laura’s favoriete Coffee Place en toen op weg. In ongeveer 3 uur reden we naar Monterey, een prachtige baai. Bij de Fisherman’s Wharf aten we heerlijke clam chowder (een creme-soep  met venus-schelpen), bij Old Fisherman’s Grotto. Hadden we maar van tevoren geweten dat de soep zo cremig en vullend zou zijn, want we konden het belegde broodje dat we erbij hadden besteld niet eens op! Dat dus meegenomen in een doggy-bag en we hoefden niets te bedenken voor het avondeten. Nadat we onze auto bij ons hostel hadden geparkeerd, liepen we naar het Monterey Bay Aquarium. Dit was echt een geweldig aquarium, vooral de kwalletjes (en de kwallen-experience) en de zeepaardjes (en de bladerige zee-draakjes, Laura’s favoriet). Toen we tot sluitingstijd in het aquarium hadden rondgelopen, gingen we weer naar het hostel, checkten we in en aten onze lunch-broodjes als diner. Na het eten relaxten we wat in het hostel (Laura moest wat studeren en ik ging met mijn blog aan de slag).

Op 3 april reden we verder langs de kust van Californië via de 17 Mile Drive, een mooie route met een paar uitkijkpunten. Een hele bekende was die van Pebble Beach met de Eenzame Cipres, dus uiteraard stopten we daar voor wat foto’s. De route voerde ons naar Carmel, een schattig plaatsje, waar we wat rondwandelden, wat koffie hadden en in de winkeltjes rondsnuffelden. Daarna weer verder en stopten we bij Julia Pfeiffer State Park om een foto te maken van een waterval daar, die zo op het strand viel. Erg interessant, ik denk niet dat ik dat ooit eerder heb gezien! We hadden een tour geboekt voor Hearst Castle om 15.50u, maar ongeveer anderhalf uur daarvoor kwamen we vast te zitten bij Lucia, vanwege een rots-verschuiving ofzo. De polite vertelde ons dat de weg om 16.00 weer open zou gaan voor 1 groep auto’s (gewoon iedereen die daar op dat moment zou zijn) en daarna weer geslote zou worden. Hmmm, interessant… We reden terug naar het kleine plaatsje Lucia en wilden daar het kasteel bellen om te laten weten dat we er nooit op tijd aan zouden komen. Helaas hadden we geen ontvangst met onze mobieltjes en de twee telefooncellen (ja, ze bestaan nog steeds) deden het niet. Iemand bij de winkel vertelde ons toen dat net om de hoek, ongeveer een mijl daar vandaan, wel wat bereik zou zijn voor onze mobieltjes, en omdat we toch anderhalf uur moesten wachten besloten we om daarheen te lopen. De wandeling was wel mooi, langs de kliffen en de oceaan, maar we konden niet vinden waar we dan bereik zouden hebben. Dus wandelden we maar weer terug. We waren rond half vier weer terug bij de auto, en kregen te horen dat de weg inderdaad precies om vier uur open zou gaan. Dus wij gingen samen met alle andere wachtenden (honderden auto’s van twee kanten) in de rij staan. Aangezien we uiteraard veel te laat waren voor het kasteel, belden we zodra we bereik hadden en zorgden dat we de volgende dag onze tour alsnog konden doen om 11.10u. We reden dus door naar San Luis Obispo, waar we al een hostel-kamer hadden geboekt. Op aanbeveling van een vriendin van Laura gingen we naar Firestone voor het eten. We verwachtten een grill restaurant, maar het was meer een soort fast-food restaurant. We bestelden de special, de tri tip, en het smaakte echt heel erg goed!

Zoals ik al zei, de vogende dag konden we dus de tour bij Hearst Castle doen. Bij de ingang paarkeerden we de auto, haalden onze tickets op bij de balie, poseerden voor een groen scherm en namen de shuttle bus naar het kasteel. Gelukkig waren we goed op tijd deze keer! Onze gids, Beverly, nam onze grote groep door het kasteel, die door de eigenaar, William Randolph Hearst, zijn ‘Casa Grande’ werd genoemd. Na de tour gaf ik Beverly een paar dollars als fooi, je weet wel, want het is natuurlijk goed karma aangezien ik ook een gids ben, maar blijkbaar deden niet veel mensen dat. Dus ze gaf me een knuffel en dikke smakkerd op mijn wang en zei dat ik zo’n lieve jongedame ben. Ahhh, erg lief van haar. En na de tour konden we zelf nog wat rondlopen op de ranch van Meneer Hearst, en kwamen Beverly nog een paar keer tegen. Ze liet ons nog een paar andere dingen zien die we niet mochten missen. We zagen ook de Neptune Pool, een prachtig zwembad waar we zo in zouden willen springen als dat zou mogen… En het binnen zwembad, met 24-karaats bladgoud op de tegeltjes. Best indrukwekkend! Na het kasteel reden we terug naar San Luis Obispo (S.L.O.), waar we Bubble Gum Alley bekeken, een steeg waar overall kauwgom geplakt is. Niet ec ht een plaats om te blijven plakken… Daarna geluncht en wat gewinkeld (nou ja, etalages kijken) in S.L.O. Toen we de straat overstaken, probeerde Laura erachter te komen wat er nou op het busje stond die ons voorrang gaf. De man in de auto wapperde de hele tijd met zijn handen, zo van ’ik geef je voorrag hoor, maar loop ns ff door…’, en Laura liep steeds langzamer om te lezen wat er nou op stond. Iets met Fig Mtn Brew. Na S.L.O. gingen we naar Los Olivos, een plaatsje waar je veel wijn-proeverijen hebt. De hoofdstraat heeft allemaal kleine barretjes naast elkaar, dus in plaats van wijngaard naar wijngaard te moeten rijden, kan je gewoon van deur naar deur lopen om verschillende wijnen te proeven. We waren wel wat aan de late kant, dus konden we maar 2 barretjues langsgaan. Eerst Daniel Gehrs en daarna gingen we naar het kleinste wijnproef-kamertje van de wereld van Carhartt, waar de vriendelijke gastvrouw Robin ons aanbood om samen een proeverij te doen. Nou, dat is goed. Toen we onze proef-ronde van 6 wijnen af hadden, wisten we nog niet zeker welke van de zes we wilden kopen, dus schonk Robin 5 van de 6 nogmaals in. Bijna een dubbele proeverij voor de prijs van 1, haha! Robin gaf ook de suggestie om naar Buellton te gaan, naar de Figueroa Mountain Brewery, om wat bier te proeven. Oh, natuurlijk, Fig Mtn Brew, dat was dus Figueroa Mountain Brewery! Okee, doen we. Dus na een korte stop in het plaatsje Solvang, een deens plaatsje, redden we naar de brouwerij. We wandelden midden in een bar-quiz binnen en alleen Laura kon een vraag beantwoorden. Maar goed dat we dus niet meededen. We proefden 4 proefglaasjes van de bieren en hadden nog een hele daarna. De Biermeester AJ gaf ons een rondleiding door de brouwerij en ging toen met ons mee naar Solvang om naar de Solvang Beer Brewery bar te gaan voor nog een biertje. Die nacht verbleven we in de Viking Inn in Solvang.

Met die wijn en bier proeverijtjes werd ik de volgende dag dus wakker met een vreselijke kater. Pfff, nooit meer ga ik die twee samen mixen! Onze rit die dag ging naar Santa Barbara en een kleine wandeling op het strand zorgde dat het gedonder in mijn hoofd ietwat ophield. Op advies van Robin gingen we voor lunch naar Opal op State Street. Het restaurant zag er erg sjiek uit, met wijnglazen op de tafel enzo, maar was heel redelijk geprijsd! Laura nam een van de dag-specials en ik had een heerlijke salade met Bay Scallops. Daarna liepen we weer naar de auto en reden we door naar Los Angeles, naar Laura’s zus, Kari, en haar gezin. Ik had Kari en haar man Bob 4 jaar geleden ontmoet en leerde nu dan ook hun zoontje Joe kennen, die maar 10 dagen jonger is dan mijn nichtje. Een schattig jochie en een beetje ondeugend. Toen we gingen zitten in de woonkamer, begon hij al zijn speelgoed uit de dozen te halen en toen zijn moeder vroeg wat hij aan het doen was reageerde hij heel droog: ik maak rotzooi, mam. En ging rustig verder. Hihi! Schattig he, die peuterpubertjes… 😉 We bestelden wat pasta’s voor diner en aten dat samen met Kari en Bob.

Op 6 april redden we door het drukke verkeer van L.A. naar Venice Beach en Santa Monica. Vlak bij elkaar, maar allebei zo verschillend. Venice is meer kunstwerk, grafitti en veel daklozen die wat proberen te verkopen (we zagen een stelletje die kartonnen bordjes verkochten voor een dollar met teksten als ‘geef me please wat geld’, haha, wel een interessante manier om geld te verdienen!). Bij Santa Monica liepen we over het drukke strand en gingen we uiteraard over de welbekende pier met de kermis-attracties erop. ’s Avonds gingen we naar L&E Oysters, een oester bar vlak bij Kari en Bob’s huis. We moesten even wachten tot er een tafeltje vrij zou zijn en toen we twee plekjes aan de bar zagen, besloten we om daar maar te gaan eten. We bestelden een aantal verschillende gerechten, zodat we allebei van alles konden uitproberen. Het was niet goedkoop, maar mocht wel voor een keertje om van alles uit te proberen.

De volgende dag was het Achtbanen-dag!!! Brad gaf me een vroeg verjaardagscadeautje (ik ben pas in augustus jarig) en zei dat ik naar een achtbanen-park mocht gaan met een vriendin hier in Amerika. En vlak bij L.A. is Six Flags Magic Mountain, dus ik, Laura en Karen, een vriendin van haar gingen daar op zaterdag naar toe. Na ontbijt met Kari, Bob en Joe gingen we eerst een beker koffie halen bij een koffie-tentje vlakbij. En Karen had per ongeluk nog wat meer meegenomen… Toen we bijna weg wilden gaan uit de koffietent, was er een vrouw naar haar sleutels aan het zoeken. En toen wij bij de auto aankwamen en Karen haar sleutels uit haar tas wilde pakken, vond ze een onbekende bos sleutels in haar tas. He, waar komen die nou weer vandaan? Oh sh*t, dat zijn die sleutels van die vrouw…. hahahaha! Heel erg grappig! Karen rende snel terug naar de koffietent, terwijl Laura en ik niet op konden houden met lachen. Een grappige start van de dag dus! Aangezien het dus zaterdag was, paasweekend en ook nog eens voorjaarsvakantie in delen van Californië was het uiteraard erg druk in Magic Mountain., maar we hadden evengoed een leuke dag. We gingen in de X2 (een vijf dimensionale achtbaan waar je naast de rail zit en je stoeltje ook nog eens voor en achterover kan flippen… dus ga je vooruit, achteruit, ondersteboven, rechtop… en weet niet meer welke kant je opgaat), Viper (7 keer over de kop met loopings en kurketrekkers),Ninja (niet al te spannend en ook de dame bij de attractie had er weinig zin in met haar ‘Ninja-ha-ya’), Tatzu (hang je eronder op je buik alsof je vliegt als een vogel) en Goliath (onwijs hoog en heel erg snel). Het was echt een onwijs gave dag! Op weg naar huis stopten we bij een mexicaans tentje om nog even wat te eten en redden daarna door naar huis. Na een vermoeiende dag van wachten in de rijen was ik bekaf en sliep ik al toen ik mijn kussen rook.

Vrolijk Pasen! Op zondagochten was Joe druk bezig om alle eieren in de tuin te vihnden de de paashaas voor hem verstopt had en vond ze bijna allemaal. Net als de ochtend ervoor ging ik voor een rondje hardlopen om het reservoir waar Kari en Bob vlakbij wonen en had toen een paasontbijt met de rest. Toen was het tijd voor Laura en mij om onze spullen weer te pakken. Laura reed weer terug naar Sacramento en ik zou om 18.00 opgehaald worden door mijn vriendin Colette. Dus was het weer tijd om afscheid te nemen van Laura na een geweldig leuke roadtrip. Maar ik heb het gevoel dat we ooit weer eens een roadtrip zullen gaan doen, ergens op deze aardbol! Toen Laura vertrok ging ik naar hetzelfde koffietentje als de dag ervoor, LaMill Coffee voor lunch en een kop koffie. En zag daar de Scavo-jongens (de volwassen gozers) van Desperate Housewives. Blijft toch grappig. Mijn vriendin Colette, die ik 4 jaar geleden had leren kennen, haalde me op van Kari’s huis. We hadden een biertje bij een hip café en daarna een glas wijn (ik denk dat ik het nooit leer…) bij Figaro’s met wat crabcakes (krab bitterballen)als snack. Daarna naar een goed Thais restaurant. In L.A. heb je restaurants die ze een ‘gat in de muur’ noemen: het ziet er niet uit alsof het wat is, het zit tussen een wasserette en een louche tent geplakt, maar het eten is goed en goedkoop. We deelden een Pad Thai, want we hadden die crabcakes al gehad en de portie was ook best groot, dus genoeg om te delen. En ondertussen hadden we natuurlijk heerlijk bijgekletst.

De afgelopen dagen ben ik lekker aan het etalages kijken (en af en toe wat kopen) in de straatjes hier in West Hollywood waar Colette woont:  the Grove,Farmer’s Market, Melrose Avenue. En wat verwennerijtjes zoals een manicure, pedicure en een knipbeurt. Ik had een hele schattige kapster, Jaz, die zei dat ik eruit zag als een 22-jarige, op Charlize Theron en Blake Lively lijk, en dat ik een model zou kunnen zijn (dacht het niet he!). maar ze zei dat ze niet kon liegen, want we stonden voor een spiegel en die brak niet. Hahaha! Maandagavond gingen Colette en ik naar een screening van

Who framed Roger Rabbit bij de Director’s Guild of America. Het was geweldig om die film weer te zien, en ik denk dat ik heel wat van de grappen destijds niet begreep (aangezien ik maar 9 was toen de film uitkwam en ik de ondertiteling zat te lezen ipv naar het Engels luisteren). En natuurlijk was het hele gebeuren over dat er een snelweg door Toon Town moest komen zodat er geen files meer zouden zijn in L.A. de grootste grap (het verkeer hier is een drama!). De grappen waren erg leuk, om het zo te zien met mensen uit L.A. Na de film gingen we naar nog een ‘gat in de muur’, dit keer voor een heerlijk ijsje.

En ondertussen heb ik ook mijn volgende stap weer geboekt. Donderdag de 12e vlieg ik weer maar Texas, dit keer naar Houston.

Veel liefs,

Maaike

Posted in Reizen, Travel | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Maaikie in the States, Season 2012, Episode 5 (in English, Nederlands staat hierboven!)

Sorry, but it’s a long one this time!!! 🙂

On the 30th of March I was driving pretty much all day, going from Zion National Park towards Lake Tahoe. I knew I wouldn’t make it all the way there, since a 10 hour drive by myself would be a bit much, but I tried to do as much as possible. After 7 hours driving I ended in Hawthorne, and spent the night in a very crappy motel, but it was just to spend the night and then go again.

The following day I only had 3 hours to drive and I arrived in Lake Tahoe, after driving through stormy winds on the plains of Nevada. At Tahoe it was snowing a little, and the lady at the reception of Capri Motel (a very nice place – especially compared to my motel in Hawthorne, hahaha!) told me that there was more snow expected later that day. So I decided to have a quick snack in my room and then go for a half-way around the Lake drive. As I drove up north along the east side of the lake, I decided to keep on going until I would be in the North of the Lake, at Incline Village, have lunch there and hopefully have some better views on the way back. After a delicious burger at the Wallflower Café, I started my drive back: In a full on snow storm! So far for the great views of Lake Tahoe! I did take some photos, but the visibility wasn’t that much! Back at South Lake Tahoe I parked my car at the motel and decided to walk around a little bit through the snowy streets. I walked through 2 casino’s on the Nevada-side of the town and then to Heavenly Village, the shopping part of the city. I ate dinner there at a Mexican place and then walked back through the snow on my (luckily pleather, so a bit waterproof) sneakers. I was happy to be back in my warm motel room!

On April 1st (no joke…) I had to drive to Sacramento and with all the snow the day before I was told that I would probably have to drive with snow chains (according to the lady at the reception), but luckily the clear skies and the sun made sure that the pass at Echo Summit was snow free again. So no snow chain adventure for me this time! After the windy roads through the mountains the rest of the drive was easy to the airport of Sacramento. I dropped off my car (after checking a couple of times that everything is okay, no hidden costs afterwards…) and went over to terminal 1. While I was waiting in the sun for my friend Laura to finish work, I had a little chat with the sheriff there. The pavement is actually only for dropping off, so anybody waiting there is being asked why they’re still there… Anyway, after I explained why I was waiting, he decided to just chat with me instead of going back inside again. The weather has been a bit cold and rainy in Sacramento before as well, so he was happy to stand in the sunshine for a chat. Then I finally saw Laura again after 3,5 years. The last time was in Munich, Germany in July 2008. We drove over to her house with a little sightseeing tour of Old Sacramento, then had a glass of wine at her place and decided to stay one night in Sacramento before leaving for our coastal road trip. We had dinner at a very nice sushi-restaurant. Laura asked the waiter if I could spin the wheel (usually for birthdays and so), and hoped that the waiter would just give me a souvenir shot-glass or so. But the spinning showed a bag of rice, so I got a bag of rice. It didn’t quite fit into my backpack, so I made Laura happy with the rice. Then we went for a few beers to De Vere’s, an Irish bar, and then an English pub. All in all a great night out.

The next day we started our road trip, first we got a cup of coffee at Laura’s favorite coffee place and then hit the road. In about 3 hours we drove to Monterey, a beautiful bay. At Fisherman’s Wharf we had delicious clam chowder at Old Fisherman’s Grotto. We wished we knew the chowder would be so creamy and filling, because we couldn’t finish the sandwiches we ordered with it! So we took that with us, and didn’t have to worry about dinner anymore. After parking our car at the hostel we were going to stay at, we walked to the Monterey Bay Aquarium. This place was really amazing, especially the jelly fish (and the Jellies Experience!) and the sea horses (and the leafy sea dragons, Laura’s favorite). After walking around at the Aquarium until closing time, we walked back to the hostel, where we checked in and then ate our lunch sandwiches for dinner. After dinner we just relaxed at the hostel (Laura did some studying and I was catching up on my blog).

The third of April we continued our way down the coast of California via the 17 Mile Drive, a beautiful track with a couple of interesting viewpoints. A famous one, was the viewpoint of Pebble Beach, with the Lone Cypress, so of course we stopped there to take a photo of it. The drive took us to Carmel, a very cute little town, where we walked around, had some coffee and browsed in the shops. Then a little stop at Julia Pfeiffer State Park to take a photo of the waterfall there, which fell right onto the beach. Very interesting, I never seen that before! We had booked a tour at Hearst Castle for 3.50pm, but about an hour and a half before that we got stuck at Lucia, because of a rock slide or so. The police officer told us that the road would be open at 4pm for one group of cars (just everybody who would be there at 4) and then it would be closed again. Hmmm, interesting. We drove back to the village of Lucia and wanted to phone the Castle to let them know that there would be no way that we would be there on time. Unfortunately we didn’t have any reception on our phones and the two pay phones (yes, they still exist) didn’t work. Somebody at the shop told us that just around the corner, about a mile away, there was some reception on cell phones, so because we had to wait for about an hour and a half, we decided to just walk there. The walk was nice, along the cliffs and ocean, but we didn’t find the spot where there would be any cell phone reception. So we walked back again. It was 3.30 by the time we got back to the car and were told that it would indeed open up at exactly 4pm, so we got in line with all the other cars. Being too late for the Castle, we phoned them and arranged we could do our tour the following day at 11.10. We continued our drive to San Luis Obispo, where we had already booked a hostel-room. On recommendation of a friend of Laura’s we had dinner at Firestone. We expected it to be a grill restaurant, but it was more a kind of a fast-food place. We ordered the special, tri tip, and it tasted very good!

As I said, the following day we could go on the tour to Hearst Castle. At the entrance we parked our car, picked up our tickets at the ticket booth, posed in front of a green screen for a photo and took the shuttle up to the castle. At least we were well on time this time! Our tour guide, Beverly, took our large group around the castle, which the owner, William Randolph Hearst, called his ‘Casa Grande’. After the tour I tipped her a couple of dollars, you know as good karma since I’m also a tourguide, but apparently not many people did. So she gave me a big hug and kiss on the check and said I was such a lovely young lady. Awww… Very sweet of her. Anyway, as we walked around the rest of the ranch of Mr Hearst, we bumped into her a few more times and she showed us some more things we had to see. We also saw the Neptune pool outside, which was just a stunning pool, inviting us to jump in if we were only allowed to… And the indoors pool, with 24-carat gold leaf on the tiles. Pretty impressive! After the Castle we drove back to San Luis Obispo (S.L.O.), where we watched Bubble Gum Alley, an alley way that has chewing gum all over the walls. Not a place to get stuck… Then some lunch and a bit of shopping in S.L.O. As we crossed a street, Laura was trying to figure out what the van was saying that had to give way to us. So as the guy in the van kept waving his hand as in ‘go on, I’m giving you way’, Laura was slowing even more down and figuring out what the van was from. It was something with Fig Mtn Brew. After S.L.O. we went to Los Olivos, a town known for the wine tastings. The main street has all little ‘shops’ next to each other from vineyards, so instead of having to drive to all those vineyards, you can do the tastings door-to-door. We were a bit late, so we could only do two shops, first Daniel Gehrs and then we went to the world’s smallest tasting room of Carhartt, where the lovely hostess Robin offered us to share one wine tasting. Well, not bad. As we finished one round of wine tasting together (6 different wines), we weren’t sure which wines we sould take. So Robin poured five of the wines again for us. Haha, double wine tasting for the price of one! Robin also suggested for us to go to Buellton, to the Figueroa Mountain Brewery, to do some beer tasting. Of course, Fig Mtn Brew, that was Figueroa Mountain Brewery! Okay, done. So after a short stop in the town of Solvang, a Danish town, we went on to the Brewery. There we walked in the middle of a pub quiz and only Laura could answer 1 of the questions. Good that we weren’t playing. We tasted 4 of the beers and had another one after that. The Brew Master AJ gave us a tour through the brewery and then went with us to Solvang to go to the Solvang Beer Brewery bar for a beer. We spent that night in the Viking Inn in Solvang.

With all the wine and beer tastings I woke up with a terrible hangover the following day. Pfff, never again am I going to mix those two together! Our drive that day was to Santa Barbara and a little walk on the beach made my head bang a little less. On recommendation of Robin we went to Opal on State Street for lunch. The place looked really fancy, with wine glasses on the table and so, but was very reasonably priced! Laura had one of the daily specials with taco’s, and I had a delicious Bay Scallop salad. We then went back to the car and continued to Los Angeles to Laura’s sister, Kari and her family. I met Kari and Bob four years ago on my world trip and now I also got to meet their son Joe, who is only 10 days younger than my niece. A very cute boy and very funny. As we sat down he started taking all of his toys out of their boxes and as his mom asked what he was doing, he answered with a straight face: I’m making a big mess. And then continued. Hihi! You gotta love them, the terrible two’s… 😉 We ordered some pasta’s for dinner and had that with Kari and Bob.

On April 6th we drove in the busy L.A. traffic to Venice and Santa Monica’s beaches. Both are so different. Venice more the artsy, graffiti and lots of homeless people trying to sell something (we even saw one selling ‘bum’-signs for $1: cardboard pieces with texts like ‘please give me some money’… It’s an original business idea! Hahaha!). At Santa Monica we walked on the beach and went over the pier of course with the fun fair on it. In the evening we went to L&E Oysters, an oyster bar close to Kari and Bob’s house. We had to wait a little for a seat, but then we saw two spots at the bar and decided to have our dinner over there. We ordered a couple of different dishes, so we could both try a lot of different things. It wasn’t cheap of course, but just for this once it was great to try it all out.

The next day it was Rollercoaster day!!! Brad gave me an early Birthday present (my Birthday is in August…) and said I could go to a rollercoaster park with a friend here in the States. Well, Close to L.A. there is Six Flags Magic Mountain, so me, Laura and a friend of her, Karen, went there that Saturday. After breakfast with Kari, Bob and Joe we went to a coffee place nearby to pick up some coffee. Karen accidentally picked up something more… As we were about to leave the place, there was a woman looking for her keys but couldn’t find them anywhere. As we got to the car, Karen wanted to grab her car keys and got a completely different set of keys out of her bag. Huh, where did they come from? Oh sh*t, that woman in the coffee place was looking for those… Hahahaha! That was really funny! Karen quickly ran back to drop of the keys, while Laura and I kept on giggling. A funny start of the day! Being a Saturday and Easter Weekend and Spring Break in a part of California didn’t help much with shortening of the lines in front of the rides, but ah well, we still had a good day. We went into the X2 (a five dimensional ride where you sit next to the rail in seats that flip over as well… so you go forwards, backwards, upside down, normal, and have no idea where you’re going anymore), Viper (7 times upside down with loops and corkscrews),Ninja (not too exciting and the girl at the ride wasn’t too excited about it either with her ‘Ninja-ha-ya’), Tatzu (hanging underneath the rails with belly down, as if you’re flying) and Goliath (incredibly high and very fast). It really was an amazing day! On our way home we stopped at a Mexican place to have a late dinner and then back home again. I was totally tired of waiting around the whole day so I fell asleep as soon as my head hit the pillow.

Happy Easter! On Sunday morning Joe was searching for the eggs that the Easter Bunny had hidden in the garden and found almost all of them. Just like the morning before I went for a jog around the reservoir that is close to their house, and then had breakfast with Kari, Bob and Laura. Then Laura and I started packing all of our stuff again. Laura was going to drive back to Sacramento that day anfd I was picked up at 18.00 by my friend Colette. So after this great coastal road trip I had to say goodbye to Laura again. But I have the feeling we’ll be going on another road trip someday in the future again! As Laura left I went to the coffee place of the day before again, LaMill Coffee to have lunch and a cup of coffee and I got to see the Scavo-boys (the grown-up ones) from Desperate Housewives as they had lunch there too. Stays kinda funny. So my friend Colette, who I met 4 years ago, picked me up from Kari’s place. We had a beer at a hipster café and then a glass of wine (I guess I never learn…) at Figaro’s, where we also had some crab cakes as a snack. Then to a great Thai restaurant. In L.A. there are quite a few places that are hole-in-the-walls: it doesn’t look like much from the outside and is usually squashed in between a Laundromat and a shoe repair place, but the food is great and quite cheap. We shared a Pad Thai, because we already ate the crab cakes and the portion was big enough to share. And in the meantime of course we did a lot of catching up!

The past few days I have been (window) shopping in the streets of West Hollywood where Colette lives: The Grove, Farmer’s Market, Melrose Avenue. And a bit of pampering like a manicure, pedicure and a haircut. I had a really sweet hair dresser, Jaz, who told me I looked 22 (yeah right), like Charlize Theron and Blake Lively (yeah no) and that I could be a model (I don’t think so). But she said she couldn’t be lying since the mirror we were in front of didn’t break. Hahaha.

On Monday evening Colette and I went to a screening of Who framed Roger Rabbit at the Director’s Guild of America. It was wonderful to see the movie again, there were so many jokes I probably didn’t catch the first time (not in the least because I was reading the subtitles instead of listening to English at age 9). And of course the whole thing about a freeway through LA through Toon Town that would end all the problems with the traffic in L.A. (ehm, not, the traffic is still a nightmare here). The jokes were quite funny, watching it with people from LA. After the movie we went to yet another hole in the wall, this time for some delicious ice cream.

And in the meantime I booked my next ticket: on Thursday the 12th I’ll be flying to Texas again, this time to Houston.

 

Lots of love,

Maaike

Posted in Reizen, Travel | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Nieuwe Foto’s!!! New Photos!!!

Daar zijn ze weer: nieuwe foto’s! Ik blijf maar klikken met mijn camera, dus tijd om er weer een stuk of wat met jullie te delen! Ik ben momenteel in Los Angeles en heb nog een weekje te gaan op deze ongelooflijke trip!

Veel liefs,

Maaike

 

And there they are again: new photos! I can’t stop snapping with my camera, so time to share a couple with you again. I’m in Los Angeles right now and have one more week to go on this amazing trip.

Lots of love,

Maaike

Klik hier voor de foto’s! / Click here for the photos!

Posted in Reizen, Travel | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Maaikie in the States, Seizoen 2012, Aflevering 4 (Nederlands, for English see below!)

Deze aflevering gaat volledig over de National Parks in Utah.

Arches:

Voor ik mijn motel verliet in Moab, Utah, deed ik nog even wat boodschapjes en zorgde dat de tank van mijn auto helemaal vol was. Oh en ik kocht ook nog een hoed. Allemaal voorbereidingen om een prachtig National Park te zien: Arches. Bij de ingang kocht ik een National Parks Pass (officieel genaamd: America The Beautiful), aangezien ik nog meer nationale parken ga bezoeken en zo scheelt het me wat geld. Na een paar korte stops en een kleine wandeling rondom Balanced Rock (ik kon niet geloven dat die er niet af viel!), ging ik de wandeling doen naar Delicate Arch. De hike was in totaal ongeveer 5 km naar de Arch (boog) en terug. De wandeling ging over paden en slick rock (gladde rotsen) en in het zonnetje lekker heet, maar echt de moeite waard. Het was geweldig om de beroemde Arch te zien die eruit ziet alsof het zo in tweeen kan breken. En om eronder te staan natuurlijk! Er waren niet al teveel toeristen, dus was er tijd en gelegenheid om onder de boog op de foto te gaan zonder dat er andere mensen op het plaatje kwamen. Super! Op de weg terug naar de auto zag ik een stel wat hogerop staan die door een opening in de rotsen naar de Delicate Arch keken. Ik ging ook daar omhoog en raakte met ze aan de praat. Christa en Keith uit Salt Lake City waren in het zuiden van Utah om hun 28e huwelijksdag te vieren, dus ik feliciteerde ze. Ze waren natuurlijk nieuwsgierig waar mijn accent vandaan kwam, dus vertelde ik het ze en ook dat ik hier aan het rondreizen was. Ze gingen vervolgens weer verder, dus zeiden we gedag. Maar natuurlijk moest ik in dezelfde richting weer naar mijn auto, dus liep ik een stukje achter ze, ondertussen links en rechts foto’s aan het maken. Ze draaiden zich toen om en nodigden mij uit om, als ik in Salt Lake City zou komen, bij hun te verblijven. Zo aardig van ze! Ik heb me toen maar voorgesteld, want ze kenden mijn naam niet eens! Haha! Ik kreeg hun telefoonnummers en adres en misschien, als ik die kant op ga, maak ik nog van dit aanbod gebruik.Bij de auto’s aangekomen zeiden we nogmaals, maar dan echt, gedag. Daarna reed ik naar Devils Garden trail head voor de lange hike daar, ongeveer 12 km in totaal. Sommige delen van die wandeling waren prachtig, andere een beetje eng, aangezien ik over vinnen moest lopen (lange bergkammen zonder enige bescherming links en rechts om niet er van af te donderen…). Het laatste deel, nadat ik naar beneden was gekomen, zag ik niemand anders meer, dus begon ik me een beetje zorgen te maken of ik nog wel op het juiste pad liep. Maar toen liet een blauwe vogel me de weg zien door steeds een stukje voor me te stoppen en kreeg ik het geveol dat ik goed ging. Het is mooi om je zo een te voelen met de natuur. Na Devils Garden reed ik terug door het park richting de ingang en stopte nog even kort bij de Windows. Helemaal moe van de dag kwam ik weer aan in mijn motel kamer.

 

Dead Horse Point and Canyonlands

De volgende dag ging ik van Moab naar Dead Horse Point. Een prachtig stuk land boven een ravijn in de vorm van een schiereiland met de Colorado rivier er omheen gewikkeld.De plaats was zo genoemd nadat cowboys het schiereiland gebruikten om wilde paarden vast te zetten, door het smalle deel land af te sluiten. Ze kozen de paarden uit die ze wilden hebben en om onbekende redenen lieten ze de rest er achter zonder water, op slechts een paar honderd meter boven de rivier en de paarden stierven er. Na dit uitzicht ging ik door naar Canyonlands, een ander interssant landschap genaamd Island in the Sky. Dit stuk land is slechts verbonden met de rest door een weg-breed stukje. De natuur zal verder gaan met het weg schrapen van de rots links en rechts van die weg, dus het is een kwestie van tijd dat het Island echt een eiland zal zijn. Al rijdend over het Island zag ik niet veel, aangezien het allemaal vlak is. Maar bij de uitkijkpunten, zag ik de prachtige ravijnen die het Island in the Sky omringen. Daarna reed ik terug naar Moab en haalde een koffie bij Moab Coffee Roasters, gerund door een wat ouder hippie-stel. Ze waren misschien niet de snelsten, maar ze hadden wel verrukkelijke koffie en een pompoen-chocolade koekje voor me. Ik reed verder naar het zuiden om naar Natural Bridges National Monument te gaan. Ik wilde dat ik meer tijd had gehad voor dit park, aangezien er een paar prachtige wandeling te doen zijn tussen de natuurlijke bruggen in dit park. Maar… ik moest verder, want het was nog een behoorlijk eindje rijden naar mijn motel voor die nacht, de Aquarius Inn in Bicknell. En wat ik me niet bewust was, is dat er veel ‘Open Range’ in Utah is… Wat betekent dat de koeien overal grazen zonder hekken… En natuurlijk ook het groenere gras aan de overkant van de weg willen proeven… Ook nadat de zon onder gegaan is… Ik moest een keertje flink afremmen voor een koe die de weg overstak, en totaal niet onder de indruk was dat ik luid toeterde. En ik moest nog een keer vol in de remmen en stopte op 1 meter afstand van een groep koeien die naar de overkant wilden… OMG ik was nog nooit zo blij om in mijn motelkamer aan te komen!

 

Capitol Reef National Park

Na de stressvolle rit van de nacht ervoor besloot ik het die dag rustig aan te doen. Ik hoefde maar 1 park te bekijken, Capitol Reef, wat vlakbij Bicknell was, dus had ik geen haast. Eerst reed ik dwars door het park heen over de snelweg om bij het Natural Bridge punt te komen en ging daar voor een kleine wandeling van een uur. Het was erg mooi en niet al te zwaar. Daarna reed ik terug naar het bezoekerscentrum, met korte stops bij de petroglyphs (rots kunst door Native Americans) en een oude pionier’s school. Toen had ik wat koffie en heerlijke appeltaart bij een origineel huis in het park en genoot ervan in het zonnetje. Het weer was heerlijk die dag, zonnig en een lekkere koele bries. Ik wandelde bij de Grand Wash en een wandelroute naar de Pioneers Register en Tanks, allebei door mooie nauwe ravijnen. Na al dat wandelen ging ik weer terug naar mijn motel, waar ik de was wilde doen. Toen ik terug liep van de wasserette, verstuikte ik mijn enkel lichtelijk en had een flinke schaafwond op de zijkant van mijn voet. Eigenlijk wel grappig… Na al dat wandelen op losse stenen en gladde rotsen, verstuik ik mijn enkel terwijl ik de was aan het doen ben… Ik ben ook zo’n kluns!

 

Escalante

Van Bicknell reed ik naar Ecalante naar Maria en Steve, de tante en oom van mijn zwager, die in Amerika wonen en werken. Ze waren allebei thuis: in hun trailer die voor deze zomer en misschien langer in Escalante geparkeerd staat. Met een kop koffie en broodje kletsen we gezellig wat bij. Toen moest Steve naar een bespreking voor zijn werke n gingen Maria en ik een wandeling doen in de Devil’s Garden in Grand Staircase – Escalante National Park. Maria werkt in dit soort parken, dus we wandelden heerlijk rond in en over de rots formaties. Het was erg mooi en zo spectaculair hoe de natuur zoiets kan vormen. Waarom blijven namelijk de ene rotsen staan, terwijl eromheen alles tot zand is? Daarna gingen we weer terug naar de trailer en genoten van een wijntje in de zon terwijl we op Steve wachtten. ’s Avonds gingen we uit eten bij vrienden van hen, Amy en Dean en hun 2 dochters Marly en Hailey. Het was nogal een ritje om bij hun huis te komen dat ze in de Bergen bij Boulder, Utah een het bouwen zijn. Daar aangekomen stond de barbecue al aan , net als de open haard buiten (het huis is nog niet af). De dochters wilden ons graag laten zien wat hun favoriete deel van het huis is: het dak. Dus genoten we daar van het uitzicht. Het huis was ook gewldig ontworpen met allemaal duurzame materialen en gebaseerd op de zomer en winter zon om optimal gebruik te maken van warmte en keeling. Het was een beetje stormachtig op het dak en naast de barbecue, dus besloten we om binnen te genieten van de gegrilde vis en vlees. Het was erg gezellig.

 

Bryce Canyon

Na een nachtje in de trailer vertrok ik de volgende dag naar Bryce Canyon en reed de mooie route in het park. Ik stopte bij een paar uitkijkpunten om foto’s te nemen. In Bryce zijn de valleien bezaaid met hoodoo’s, enorme pilaren die overbleven nadat de rest van de rots weggevaagd was over tijd. Jammer genoeg lag er nog behoorlijk wat sneeuw, dusk on ik geen wandelingen maken, maar de foto-stopjes gaven wel geweldige uitzichten. Het rook ook erg lekker in het park, met alle verse naald-bomen. Daarna reed ik in 2,5 uur door naar Zion National Park en vond een motel in Springdale, net buiten Zion.

 

Zion National Park

Ik had ontbijt bij het motel en ging toen het park in. Grappig genoeg had ik dezelfde ranger als de dag ervoor bij de ingang van het park en hij herkende mij ook. ‘I never forget a beautiful woman…’ Hihi! Toen reed ik naar Weeping Rock, waar ik de wandeling naar Observation Point begon, een 4 mijl-wandeling naar het uitkijkpunt en dan dezelfde route weer terug. Eerst flink klimmen, dan door wat ravijnen, vervolgens weer een behoorlijke klim en dan over de oostelijke rand van de canyon om eindelijk bij Observation Point aan te komen. Van daar had ik prachtige uitzicht over de Zion vallei. Ik at mijn lunch daar en keerde vervolgens weer om om terug te lopen. Na nog een hele fles water leeg te hebben gedronken in de auto reed ik naar het einde van het park, naar de Temple of Sinawava, waar de rivier-wandeling begint, en van waar je verder kan lopen in de prachtige Narrows. Helaas was het water te ijzig koud om er zonder droog-pak doorheen te lopen, dus kon ik niet verder naar de Narrows. Ik eindigde deze geweldige dag met een korte wandeling naar de Lower Emerald Pools, met wat watervallen.

 

En na al deze prachtige National Parks in Utah ging ik naar Lake Tahoe en nu geniet ik van een roadtrip met mijn vriendin Laura in Californië. Die verhalen volgen gauw!

 

Veel liefs,

Maaike

Posted in Reizen, Travel | Tagged , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Maaikie in the States, Season 2012, Episode 4 (in English, Nederlands staat hierboven!)

This episode is going to be all about the National Parks in Utah.

Arches:

Before I left my motel in Moab, Utah I went to do a bit more grocery shopping and filled up my car with petrol. Oh and I bought a hat too. All preparation to go and see an amazing National Park: Arches. At the entrance I bought a National Parks Pass (the official name: America The Beautiful), since I’m going to see more national parks and this will save me some money. After a few short photo stops and a little walk around the Balanced Rock (I can’t believe it doesn’t fall off!), I went to do the trail to the Delicate Arch. The hike was in total about 5 km to the Arch and back. The walk was up over paths and slick rock and in the sun shine quite hot, but very much worth it! It was great to see the famous arch that looks like it is about to break in two. And of course stand underneath it! There were not too many tourists hanging around, so there was time and space to take a photo underneath the Arch without any other people in it. Great! On the walk back I noticed a couple standing a little higher up and looking through a hole in the rock to the Delicate Arch. I walked up there as well and got to chat with them for a bit. Christa and Keith from Salt Lake City were in the South of Utah to celebrate their 28th wedding anniversary, so I congratulated them. They were of course curious where my accent was from, so I told them about this trip I am making. They wanted to continue the walk to the car, so we wished each other a good day. But of course I had to walk in same direction to my car, so I walked a little behind them while taking photos left and right. Then they turn around and offered me a place to stay in Salt Lake City, for when I’m there. So nice of them! I then still had to introduce myself. Haha! I got their phone number and may take them up on that offer if I decide to go to Salt Lake City. As we got to the cars we really said goodbye. Then I drove over to Devils Garden Trail Head for the long walking trail there, about 12 km long in total. Some parts were absolutely stunning, others a bit scary since I had to walk over a ‘fin’ (a long ridge without anything to stop you from falling off either side).The last part, after coming down through the valley of the fins I didn’t see anyone, so I started to worry a little bit that I had taken a wrong turn somewhere. But then a blue bird ‘showed’ me the way by flying in front of me, stopping here and there. I felt that I was on the right path. It’s beautiful to feel so one with nature. After the Devils Garden I drove back towards the entrance with a short stop at the Windows. Totally tired after the whole day of hiking I came back at my motel room.

Dead Horse Point and Canyonlands

The following day I went from Moab to Dead Horse Point. A stunning piece of canyon in the shape of a peninsula with the Colorado wrapped around it. The place was named like that because the cowboys used it to keep catched wild horses, closing off the narrow piece of land and picked out the horses they wanted to have. For an unknown reason they left the other horses there without any water, only a few hundred meter above the river, and the horses died there. After that view I went on to Canyonlands, another interesting landscape called Island in the Sky. This land is only connected to the rest of the land with a road-wide strip. Nature will keep on taking rock away from the sides, so over time, it really will be an Island, cut off from the land. Driving on the top of the Island you don’t really see that much, it is all flat. But when you get to the view points on the sides, you see the mighty canyons surrounding it. Then I drove back to Moab and got a coffee to go at a very nice place (Moab Coffee Roasters), run by an older, hippie-couple. They were maybe not the fastest, but very friendly and had delicious coffee and a pumpkin chocolate chip cookie for me. I kept on driving south after that to go to Natural Bridges National Monument. I wished I had more time for it, since there are some beautiful hikes to do between the three main bridges of the park. But… I had to get going, it was still a long way to my motel for the night, the Aquarius Inn in Bicknell. And what I didn’t realize is that there is so much ‘Open Range’ in Utah… Which means that cows can graze pretty much everywhere… And of course also want to check on that greener grass on the other side of the road… Also after the sun has come down… I had to slow down once for a cow who was crossing the road, not very impressed with my hooting at her. And once I had to slam on the brakes and make a full stop 1 meter away from a group of cows crossing the road… OMG, I never was more relieved to be in my motel room!

Capitol Reef National Park

After the stressful drive of the night before I decided to take it easy the following day. I only had one National Park to see, Capitol Reef, which was very close to Bicknell, so no need to rush. I first drove through the park on the highway to get to the Natural Bridge point and went for a little hike there. It was very beautiful and the hike was uphill, but not too long. Then I made my way over to the visitor center, with short stops at petroglyphs (rock art from Native Americans) and an old settler’s school. Then I had some coffee and delicious apple pie at a home stead in the park, which I enjoyed in the sun shine. The weather was great that day, sunny and a little bit of a fresh breeze. I hiked at the Grand Wash and a path to Pioneers Register and Tanks, both through beautiful narrow canyons. After all that hiking I went back to the motel, where I had to do some laundry. As I walked from the laundry room back to my room, I twisted my ankle slightly and got a bad scrape on the side of my foot… Funny actually! After all that walking on loose rocks and slippery slick stone I twist my ankle doing the laundry… Me so klutzy!

Escalante

From Bicknell I drove to Escalante to Maria and Steve, the aunt and uncle of my brother-in-law, who live and work in the States. They were both at ‘home’: their trailer, that is going to be parked in Escalante for at least this summer and maybe longer. I catched up with them and had a cup of coffee and a sandwich for lunch. Then Steve had to go to a work meeting, and Maria and I went for a hike in Devil’s Garden in Grand Staircase – Escalante National Park. Maria works in this kind of parks so we just wandered around over the huge stones and carvings. It was beautiful and again so amazing to see how nature created all of this. Like why do those rocks stay, while the rest around it is all sand? Just stunning. Then we went back to the trailer for a wine a relaxed in the sun, waiting for Steve, and then we left with the three of us to friends of them, Amy and Dean and their 2 daughters Marly and Hailey. It was a bit of a drive to get to their house and not easy to find. They are building a new house in the mountains near Boulder, Utah. When we found it, the BBQ was on and there was a fire going on in the outdoors fireplace (the house isn’t finished yet). The girls wanted to show us their favorite place: the roof, so we all went up to see the amazing views. The house was also wonderfully designed with all sustainable materials and based on the sunlight in winter and summer they try to make the most out of heating and cooling. It was a bit windy on the roof though and also next to the BBQ, so we decided to go sit inside to eat the grilled beef and fish. It was a fun evening.

Bryce Canyon

After sleeping in the trailer I left the following day to Bryce Canyon and did the scenic road there. I stopped at a couple of lookouts and took some photos. In Bryce the valleys are covered with so called hoodoo’s, large pillars of stone that remained after the rest of the rock has eroded. Unfortunately there was still quite a bit of snow, so I couldn’t hike much at the park, but the views from the lookout points, were also very spectacular. It did smell amazing in the park, with all the fresh pine trees. Then I drove on for about 2,5 hours to get to Zion National Park and found a motel in Springdale, just outside of Zion.

Zion National Park

I had a breakfast at the motel and then went into the park. Funnily enough it was the same guy at the entrance as the day before and he recognized me. ‘I never forget a beautiful woman…’ Hihi! Then I drove to Weeping Rock, where I started the Observation Point trail, a 4 mile-walk to the top and then same way back again. First a steady climb, then through some amazingly colored canyons, followed by another climb, and then over the east rim walk and finally I arrived at Observation Point. From there I had great views over the canyon of Zion. I had lunch there, before I turned around and walked back down again. After drinking another bottle of water in the car I went to the end of the park, to the Temple of Sinawava, where a river-walk starts, from where you can continue into the amazing Narrows. Unfortunately the water was way too cold to walk through without a drysuit, so I couldn’t continue all the way to the Narrows. I finished this great day with another short walk to the Lower Emerald Pools, with some small waterfalls.

And after all those beautiful National Parks in Utah I went to Lake Tahoe and right now I am enjoying a great road trip in California with my friend Laura. Those stories will follow soon!

Lots of love,

Maaike

Posted in Reizen, Travel | Tagged , , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Nieuwe Foto’s!!! / New Photos!!!

Hallo iedereen,

ze zijn er weer: nieuwe foto’s! Van Escalante, Bryce Canyon, Zion National Park en Lake Tahoe! Veel kijk-plezier! Ik ben bezig mijn route van hier (Lake Tahoe) naar Sacramento te plannen, door de sneeuw…. Waarschijnlijk moet ik sneeuwkettingen kopen… Ach, het is weer eens een nieuw avontuur! In Sacramento zie ik mijn vriendin Laura weer en gaan we samen een road-trip maken langs de kust van Californië…. Springbreak whoohoo!!!

Hi everybody!

There are new photos again! Escalante, Bryce Canyon, Zion National Park and  Lake Tahoe. Enjoy them! I’m busy trying to figure out how to get from here (Lake Tahoe) to Sacramento through the snow. I probably have to buy snow chains… Ah well, just another adventure ! In Sacramento I meet up with my friend Laura and together we’ll be roadtrippin’ along the coast of California… Spring break, whoohoo!!!

Klik hier voor de foto’s! / Click here for the photos!

Veel liefs, Lots of love,

Maaike

Posted in Reizen, Travel | Tagged , , , , , , , | Leave a comment

Maaikie in the States, Seizoen 2012, Aflevering 3 (in Nederlands, for English, see below!)

Hallo iedereen, tijd voor wat verhalen! Jullie hebben de foto’s gezien, dus nu de woorden! Voordat ik weer uit Fort Collins vertrok, had ik met Michelle lunch bij Coopersmith. Ik had een heerlijke croissant met kip en brie. Aangezien Michelle’s vriendin Julie die zondag toch naar Denver moest, kon ik met haar meerijden. Scheelde mij weer een buskaartje! En het was natuurlijk veel gezelliger om de weg naar Denver met iemand te kunnen kletsen. We vonden de hostel al gauw in het centrum van Denver en Julie gaf me nog een paar tips, dus ik wist meteen waar ik heen moest. De receptionist van de hostel was een beetje een vreemd oud mannetje met krassen in zijn gezicht, maar hij was wel heel vriendelijk en behulpzaam. Ik liep eerst naar de 16th Street Mall, de winkelstraat van Denver met oude en nieuwe gebouwen, en snuffelde wat rond in de winkeltjes. Ik had diner bij een aziatisch restaurant, lekkere noedels met sate saus, wel een beetje pittig!

De volgende ochtend deed ik mijn wasje terwijl ik een ontbijtje haalde (alles in de wasmachine) en mijn ontbijut opat (alles in de droger). Daarna liep ik naar het Cheesman Park en de Botanische Tuinen. De tuinen waren helaas gesloten, ze waren waarschijnlijk bezig om het klaar te maken voor de lente. Maar het park was ook mooi om doorheen te lopen, en had een mooi uitzicht op de Rocky Mountains in de verte. Er waren ook grappig eekhoorntjes die totaal niet verlegen waren. Sommigen kwamen zelfs op de picknick tafel zitten waar ik aan zat en keken me aan met een blik van: ‘Nou mevrouwtje, krijgen we nog wat te eten van je?’ Hihi! Daarna wandelde ik naar het huis van de Onzinkbare Molly Brown (een Amerikaanse socialite, philanthropist en activiste, die bekend werd door haar overleving van de Titanic in 1912) om wat foto’s ervan te maken. Helaas voor mij was het museum gesloten op maandag. Maar naast het huis zat een leuk eettentje waar ik een lekkere bagel met zalm en roomkaas heb gegeten. De wandeling ging weer verder naar de 16th Street Mall, na een kort stopje bij de Mile High trede op de trappen van het Capitool van Denver. Die trede is precies een mijl boven zee niveau en ook de redden waarom ze Denver de Mile High City noemen. Na nog wat meer rondslenteren besloot ik mijzelf op een korte manicure te tracteren, even lekker genieten. De dame van de salon die mijn nagels deed was zoooooooo vriendelijk! Ze kwam uit Vietnam (waar ik in 2006 was geweest), dus we hadden genoeg om over te praten. Ze vond mijn accent prachtig en zei dat ik zo’n vrolijk, opgewekt persoontje ben. Ik vertelde ook dat mijn handen zo droog waren en ze gaf me meteen een proefje van een handcreme die ze gebruikte. Het ziet er een beetje uit als een bakje met mayo, maar het werkt goed en het was natuurlijk erg lief van haar! Ik haalde een sandwich bij de Subway, die ik in mijn kamer opat terwijl ik mijn aanstaande roadtrip ging plannen.

Op de 20e checkte ik uit mijn hostel in Denver en ging naar het vliegveld. Ik had een compact-auto geboekt (eentje groter dan het kleinste formaatje wat je kon boeken), maar vanwege mogelijke sneeuw condities en de bergen, werd mij geadviseerd om een zwaardere auto te nemen, dus een klasse hoger. Voor een extra $200. Ik vertelde dat dat echt niet in mijn budget paste. Nou okee, $140 dan. Nou, ik weet het nog steeds niet zeker. Nou, dan twee klasses omhoog voor $140. Okee, vooruit dan maar… En toen ik vervolgens op het parkeerterrein een auto mocht uitkiezen, kreeg ik een dikke Mazda CX9. Volgens mij was dat zelfs 3 klasses omhoog vanaf de compact! Niet verkeerd!Mijn eerste stop was Golden, a schattig klein dorpje net voor de bergen. Ik name en ijsje en wandelde wat rond in Golden. Het was heerlijk weer, een beetje fris, maar wel met een lekker zonnetje! Daarna ging ik door naar Boulder, een studentenstadje, voor lunch. Ik reede een berg op voor een uitzicht over Boulder en daarna verliet ik Boulder via de Canyon Drive langs de Boulder Creek en de Boulder Falls. Ik kon niet helemaal naar de watervallen lopen, want het was gesloten voor de winter. Toch kon ik ze vanaf de weg een beetje zien. De Canyon Drive voerde me naar Nederland. Haha! Ja, het heet echt Nederland, en wordt zo geschreven ook. Natuurlijk moest ik een foto van het welkomst bord maken. Ik reed door naar Black Hawk, een stadje met een en al casino’s. Heel apart om dat tegen te komen in de bergen! Mijn rit van die dag eindigde in Idaho Springs, een dorpje tussen de bergen in, waar ik in het eerste de beste motel een kamer nam.

Woensdag ging ik voor ontbijt op zoek naar een lokaal restaurant. Je weet wel, een beetje cultuur snuiven, en niet naar een internationale keten die je in elke plaats tegen komt. Terwijl ik bij de ingang wacht op een ober of serveerster die me een tafel aan kan wijzen, zit daar een hillbilly (zo’n type die in de bergen woont, petje, lang haar, ongeschoren) me van boven naar beneden aan te staren en grijpt zijn telefoon om een maatje vanhem te bellen. Okee, rechtsomkeert, laat die culturele ervaring maar zitten.  Ik ging dus naar de buren: hallo Starbucks! Na een staar-vrij ontbijt bij de altijd goede Starbucks, checkte ik weer uit en reed wat rond in het dorpje van Idaho Springs. Daarna reed ik naar Silverthorne om de Ijskastelen te bewonderen. Ze zijn met de hand gemaakt, maar erg mooi gedaan met ijspegels die ze laten groeien door water te druppelen als het vriest. Je kan tussen de enorme muren door lopen en er is zelfs een troon. Met het licht van de zon (zelfs midden op de dag als het fel en niet zacht geel is), is het een magische plaats om rond te lopen, heel mooi! Daarna lunch in Frisco bij Butterhorn. Dat restaurant werd me aanbevolen door een man die me op straat aansprak terwijl ik foto’s aan het maken was. Ik vroeg of hij een plek wist om te lunchen en noemde dit dus op. Ze hadden heerlijk eten, ik naam groentensoep, hommous en geroosterde bagel, jummie. Het was ook erg leuk aangekleed. Elke tafel had een ander soort peper en zout stel. En op het plafond leek het alsof er een beer op ski’s door het dak kwam vallen. Daarna reed ik naar Breckenridge, waar ik met behulp van mijn navigatie-systeem een Bed&Breakfast vond (Fireside Inn). Een vriendelijk stel runt deze plaats en gaven me veel informatie en tips (aangezien dit op 3km boven zeeniveau ligt, waren die tips wel nodig voor mij als dame uit een land dat onder zeeniveau ligt!). De Fireside Inn was een leuke plaats om te verblijven en ik koos om in de dorm kamer te slapen (delen met anderen dus). Kik nam de laatste gratis bus van de dag om naar de Beaver piste te gaan. Helaas was het skiën al afgelopen. Dus liep ik weer terug door de hoofdstraat van het stadje heen met alle winkeltjes en barretjes. Op aanbeveling ging ik voor mijn avondeten naar Fatty’s, wat een druk bezocht restaurant was. Nadat ik 20 minuten had gewacht, kreeg ik een tafeltje toegewezen en kon ik van een heerlijke pizza smullen. Daarna terug naar mijn kamer waar ik een hete douche nam (het was erg koud geweest die dag) en relaxte. Op de hoofstraat had ik een bord gezien voor honde-slede-tochten in Breckenridge dus stuurde ik twee berichten naar Good Times om te horen of ik de volgende ochtend op een tocht mee kon. Ik babbelde wat met Jeff uit Florida in het bed naast me en ging toen slapen.

De volgende ochtend bekeek ik meteen mijn e-mail en… Ja! Ik had een mailtje van Good Times waarin ze aangaven dat ze nog 1 plaats beschikbaar hadden. Ik belde snel en reserveerde die plek, die was voor mij! Ze vertelden me dat ik zelf mijn zonnebril en handschoenen mee moest nemen, voor de rest werd gezorgd. Toen ik ophing realiseerde ik me dat ik geen handschoenen bij me heb op deze trip. Maar goed, ik kon altijd een goedkoop paar ergens kopen. Maar toen bood Jeff me aan dat ik zijn reserve stel handschoenen  kon lenen en dan na het sleeën weer terug kon brengen. Geweldig! Erg aadig van hem! Gauw wat ontbeten bij een klein bakkerijtje en daarna doorgereden naar het einde van Tiger Road waar Good Times zit. Ik krijg laarzen en een sneeuwpak van ze en ben er helemaal klaar voor. Buiten ontmoet ik de gids, Valerie, en de familie waar ik de tocht mee ga doen: Jim en Cathy, hun dochters Michelle en Christine en hun schoonzoon Ryan, allemaal toevallig net als Jeff uit Florida. Valerie stelt ons voor aan ons honden-team en geeft ons de instructies over hie we de slee moeten besturen. Dus hoe je moet staan, af moet remmen en volledig stoppen. De honden volgen de sneeuw-scooter, maar het stoppen moet je wel zelf doen, want anders blijven de honden doorrennen. Met twee personen kan je op de slee (een zit en de ander staat) en de andere vier gaan op een slee achter de sneeuw scooter van de gids. Ook niet zo;n verkeerde plek, want je kan een boel foto’s maken!  Nadat Jim en Michelle op de honden-slede hebben gereden, mogen Cathy en ik. Het gaat erg goed en het is zoooooo leuk! Ik vind het helemaal geweldig! Heerlijk om buiten te zijn, met de honden waar ze behoren (buiten in de sneeuw aan het rennen), en genieten van de natuur. Na ons mogen Christine en Ryan op de slee. Als we dan op de top van de berg zijn, vertelt Valerie dat we nu allemaal weer om de beurt mogen, maar dan dus naar beneden. De eerste heuvel gaat erg hard naar beneden en Jim en Michelle vliegen van de slee af. Geen gewonden, de sneeuw is lekker zacht. Maar de gids moest gauw op de slee afrennen, want de honden renden natuurlijk wel gewoon door, bestuurder of niet! Hihi! Na de tocht namen we nog wat foto’s en namen we afscheid van de honden met een bedankje. Zulke lieve honden, en wat een geweldige ervaring! Moet je gedaan hebben! Daarna dus de handschoenen weer bij de Fireside Inn afgegeven en ik reed via Frisco (even een broodje gehaald bij een biologische supermarkt) terug naar de snelweg. Bij Eagle ging ik voor koffie en een red velvet muffin van de snelweg en zag meteen wat van die hoek. Daarna nog even door Vail gereden, maar die plaats was al te duur voor mij om maar uit de auto te stappen… 😉 Bij Glenwood Springs vond ik weer een kamer in een motel.

De volgende ochtend, 23 maart, begon lekker rustig en nam ik de tijd om even met mijn mams te bellen die 60 geworden was. Daarna reed ik weer verder over de snelweg richting Grand Junction, met stopjes bij Rifle Falls State Park voor een wandelihng om watervallen heen en bij het Colorado River State Park. Bij Grand Junction ging ik naar Colorado National Monument, wat een enorm national park is met ravijnen, Bergen en wat een prachtige route heeft over de top van bergen, de Rim Rock Drive. Zulke mooie ravijnen en uitzichten gezien! Nadat ik zoveel gezien had in Colorado, was het tijd om de volgende staat, Utah, in te rijden. Ik verbleef voor 2 nachtjes in Moab en dat was de start van het zien van een heleboel mooie natuurparken. Die verhalen komen de volgende keer!

Veel liefs,

Maaike

Posted in Reizen, Travel | Tagged , , , , , , , , | Leave a comment

Maaike in the States, Season 2012, Episode 3 (in English, Nederlands staat hierbovenl!)

Hi everybody, it’s time for some stories again! You’ve seen the photos, now the tales! Just before I left Fort Collins for Denver I had a nice lunch with Michelle at Coopersmith. I had a yummie chicken-brie on croissant. Michelle’s friend Julie had to go to Denver that Sunday anyway, so I could hitch a ride with her. That saved me a bus fare! And it was much nicer to chat on the way back to Denver. The hostel in Downtown Denver was easy to find and Julie gave me a couple of tips so I immediately knew where to go. The receptionist at the hostel was a bit of a strange old guy with scratches in his face, but very friendly and helpful. I first walked over to 16th Street Mall, browsed around in the shops for a bit and had dinner at a Noodles restaurant. I had nice noodles with peanut sauce, but it was a bit spicy though.

The following morning I did my laundry while I was getting breakfast (everything in the washing machine) and eating it (everything in the dryer). Then I walked to Cheesman Park and the Botanic Gardens. The Botanic Gardens were unfortunately closed, they were probably getting it ready for Spring or so. But the Park was also nice to walk around and had a great view of the Rocky Mountains in the distance. There were some funny squirrels that weren’t shy at all. Some even came on the table where I was sitting at and looked at me like: ‘Well, ma’am, aren’t you going to give me some food?’ Hihi! Then I walked over to the house of the Unsinkable Molly Brown (an American socialite, philanthropist, and activist who became famous due to her survival in 1912 of the Titanic) to take a few photos of it. It was also here unfortunate for me that this museum was closed on Mondays. But next to it was a very nice place to have some lunch, Perk on Penn. I had a nice bagel with salmon and cream cheese and a cup of coffee. Then I continued my walk to 16th Street Mall again, after taking a photo of the Mile High step at the stairs of the Denver Capitol building. That is exactly 1 mile above sea level. Then I did some more walking around and took the free hybrid bus on 16th Street. I went for a quick manicure at a nice spa salon to have a bit of an indulgent relax moment for myself and the lady who did my nails was soooooo friendly! She was from Vietnam (I’ve been there in 2006) so we had plenty to talk about. She loved my accent and said that I was such a happy cheerful person. I told her my hands were dry and she gave me a sample of some hand cream. It looks a bit like a little tub of mayonnaise, but it works really well and was of course very nice of her! I picked up a sandwich at Subway and ate in my room while planning my upcoming road trip.

On the 20th I checked out of my hostel in Denver and made my way over to the airport. I had booked a Compact car (just one above the smallest category), but because of snowy conditions and mountains, the lady behind the counter advised me to get a bigger car, like one class up. For an extra $ 200. I said I couldn’t afford that because of my budget. Okay, $ 140 then… I’m still not sure… Okay, for $ 140 two classes up. Okay, that’s good. J Then I got to pick a car at the parking lot from another lady and I think that the big ass Mazda CX9 I got to choose is actually 3 classes up… not bad a deal! My first stop of my road trip was at Golden, a cute little town just before the mountains. I stopped there for an ice cream and walked around a little bit. The weather was very nice, it was a bit cold but the sun was shining, Then I continued to Boulder, a student town, where I had some lunch. I drove up a mountain to get a view of the city and then left Boulder via the Canyon Drive along the Boulder creek and Boulder Falls. I couldn’t walk to the Falls since the walking trail was closed for the winter, but I still got to see a bit of the waterfalls from the road. The Canyon Drive took me to Nederland. Haha! Yes, it’s really called Nederland and written like that! Of course I had to take a photo of the entrance sign. Then I drove through to Black Hawk, which was a town filled with casino’s. It was funny to bump into that in the middle of the mountains! My last stop for the day was at Idaho Springs, a nice little town between the mountains, where I checked into the first motel I found.

Wednesday I went out for breakfast. I first went to a local restaurant, just to check out the culture a bit, instead of going to an international well known chain. As I wait for a waiter or waitress who can get me seated, a hillbilly stares me up and down and immediately grabs his phone to call his buddy. Okay, I thought, never mind about the cultural experience, and I went next door: hello Starbucks! After a stare-free breakfast at the always good Starbucks I checked out of the motel and drove into the center of Idaho Springs to walk around a little. Then my trip continued to Silverthorne where I went to see the Ice Castles. They are manmade, but very beautifully made out of icicles that they ‘grow’ overnight by dripping water down as it freezes. You can walk between the huge walls of ice and there is even a throne. With the light of the sun (even at noon when the sun is harsh and not golden), it’s a magical place to walk around, very pretty! Then I had a nice lunch in Frisco at Butterhorn. The place was suggested to me by a man on the streets who just started chatting to me as I took some photos. I asked him for advice on somewhere  to lunch and he suggested this. They had great food, I took the vegetable soup, hummus and toasted bagel, yummie. The decorations in the place were very funny too. All the tables had a different set of salt and pepper shakers. And out of the roof there was a bear falling ‘into the restaurant’ on ski’s… After lunch I drove to Breckenridge, where I found a B&B (Fireside Inn) via my navi. Run by a very friendly couple who gave me lots of information and warnings (being on 3km above sea level needs a bit of adjustment for a girl from a country that is below sea level!). The Fireside Inn was a very nice place to stay and I slept in the dorm room. Then I took the last free bus of the day to Beaver Run, just to take a look at the slope. Unfortunately there was nobody skiing or snowboarding anymore that time of day. Then I walked through the town with all the shops and bars. On recommendation I went to have dinner at Fatty’s, which was a very busy place, so after waiting for 20 minutes I got a seat and enjoyed a delicious pizza. Then back to my room, where I had a hot shower (it was pretty damn cold there!) and relaxed. On the main street I had seen a sign for dog sledding in Breckenridge so I went 2 messages to Good Times Adventures about it, and hoped to get in for the following morning. I chatted for a bit with Jeff from Florida who had the bed next to me.

As I woke up that following morning I immediately checked my e-mail and… yes! I had mail from Good Times: there was exactly 1 spot available! I quickly phoned them to secure that spot. They tell me to bring my own goggles or sunglasses and gloves. As I hang up I realize that I didn’t bring gloves on this trip. Ah well, I didn’t worry, I could always buy some. Then Jeff offers me his gloves, since he brought two pairs, and of course he doesn’t need both pairs at the same time. I can drop them off again after the sledding. Great! So very nice of him! I have breakfast at a small bakery and then drive to the end of Tiger Road. I get boots and a snow suit from Good Times, so I’m ready to go! Outside I get to meet the guide, Valerie, and the family I’ll be joining for the tour: Jim and Cathy, their daughters Michelle and Christine and son-in-law Ryan, all from Florida as well. Valerie introduces us to all the dogs and gives us the instructions on how to drive the sled. Like how to stand, how to slow down and how to make a full stop. The dogs will pretty much follow the snow mobile anyway, but you have to know how to stop, because the dogs will want keep on running. Only 2 people can go on the sled (one sitting and the other one standing), and the other four sit on a trailer behind the snow mobile of Valerie. The sitting on the sled behind the snowmobile is great to take photos from anyway.  After Jim and Michelle take turns, it time for me and Cathy. It goes really well and it’s so much fun! I really love it! It’s just great to be outdoors, with the dogs in their element (running in the snow), enjoying nature. After us it’s time for Christine and Ryan to have a go. When we get to the top of the mountain, we all get to go one more time on our way down. The first hill down goes really fast and Jim and Michelle lose control and fall off the sled. No injuries, the snow was soft enough. But the guide had to quickly jump on the sled to stop, since the dogs kept on running. Hihi! Afterwards we took a few more photos and then it was time to say goodbye and thank all the dogs personally. Such lovely dogs, really an amazing and wonderful experience! A must-do! Then I dropped the gloves back off at the Fireside Inn and drove via Frisco, where I got a sandwich at an organic place, back to the Interstate Highway 70. I went off the highway for a little detour at Eagle, so I could get some coffee and a delicious red velvet muffin and did a bit of sightseeing. Then through Vail, but that place was even too expensive for me to get out of the car 😉 At Glenwood Springs I found a motel for the night.

Friday the 23rd I started with a relaxed morning, and I of course had a chat with my Mom who turned 60 that day. Then I drove over the highway to Grand Junction. I stopped at Rifle Falls State Park for a little walk around waterfalls, and at Colorado River State Park. At Grand Junction I went to see Colorado National Monument, which is a huge national park with canyons and has a beautiful scenic road along the Rim Rock Drive. Along this drive I saw such amazing canyons and great views. After all this sightseeing in Colorado I crossed the state border to go into Utah. I stayed in Moab for 2 nights and that was the start of some amazing National Parks. Those stories will follow the next time though!

 

Lots of love,

Maaike

Posted in Reizen, Travel | Tagged , , , , , , , , , | Leave a comment

And again: New Photos! / Alweer: Nieuwe foto’s!

Het is toch wat… Ben ik nog maar een paar dagen in Utah en heb ik alweer genoeg nieuwe foto’s! De Nationale Parken hier zijn nu eenmaal zo mooi, dat wil ik graag met jullie delen! Verhalen volgen ook nog, wees maar niet bang, maar een foto zegt meer dan 1000 woorden! Hierij dus een stuk of 10.000 woorden! 😉

Wow… I’ve only been in Utah for a few days and already I have lots of photos to show you! The National Parks are so beautiful, I really want to share it with you! The blogs will follow, don’t worry, but you know: a picture says more than a 1000 words. So here are approximately 10.000 words… 😉

Click here for the photos / Klik hier voor de foto’s!!!

Veel liefs, lots of love,

Maaike

Posted in Reizen, Travel | Tagged , , , , , , , , , , , , | Leave a comment